Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ιδιαίτερα θορυβημένος από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, των νεοναζιστικών ομάδων και των εθνικιστικών ιδεών κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – ο ίδιος είχε ζήσει στο πετσί του και τον ναζισμό και την εθνικοφροσύνη και τον φασισμό και τον λαϊκισμό και την ιδεολογική βία. Έτσι τον Φεβρουάριο 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού.

Ο φόβος εξαπλώνεται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από τον κορωναϊό. Το είδαμε, με εντυπωσιακές εικόνες, κυρίως στην κινεζική επαρχία Hubei, όπου 60 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κλειστεί σε μια περιοχή, η οποία έχει γίνει με πολλούς τρόπους παρόμοια με εκείνη που θα μπορούσε να είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης υψηλής τεχνολογίας της εποχής μας. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν απομονωθεί εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο.

Χτες (Τρίτη 25/2) φοιτητές/ριες της ΑΣΟΕΕ δέχθηκαν απρόκλητη επίθεση από τα ΜΑΤ αρχικά με κρότου λάμψεις και δακρυγόνα και στη συνέχεια με την επέμβαση των ΜΑΤ και των ΔΙ.ΑΣ. εντός του προαυλίου της σχολής τους, όπου και αργότερα βρέθηκαν υπό την ομηρία των αστυνομικών φοιτητές/ριες, διοικητικοί υπάλληλοι και καθηγητές. Την ίδια στιγμή αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποιούσαν σωματικούς ελέγχους σε περαστικούς στα πέριξ της σχολής ενώ χρησιμοποιούσαν πρακτικές face control και βίας, εμποδίζοντας τον αλληλέγγυο κόσμο από το να πλησιάσει το κτήριο.

Την αρχή έκανε ο ιατροδικαστής, που διενήργησε την ιατροδικαστική εξέταση στο άψυχο σώμα του παιδιού. Για «παρά φύσιν στοιχεία σεξουαλικής κακοποίησης» μίλησε στα κανάλια, που «για τα ελληνικά δεδομένα και την εμπειρία μας είναι πρωτοφανής» σχολίασε.

Πέρασα την ημέρα μου σήμερα διαβάζοντας τη χθεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) και τις ειδήσεις στα διεθνή ΜΜΕ που αναφέρονται σ’ αυτήν. Το έκανα, επειδή οι πρώτες ειδήσεις έδιναν την εντύπωση ότι το ΕΔΔΑ με την απόφασή του ήρθε δήθεν να νομιμοποιήσει τις επαναπροωθήσεις μεταναστών και προσφύγων, που γίνονται από διάφορες χώρες (Ελλάδα, Ουγγαρία, Κροατία κλπ.) στα σύνορά τους και απαγορεύονται αυστηρά από το διεθνές δίκαιο. 

«Ήρθαν έτσι τα πράγματα, ώστε γύρω μας να αφθονούν οι γυμνοί και οι άστεγοι. Είναι πάμπολλοι οι πρόσφυγες που χτυπούν τις πόρτες μας. Πάμπολλοι είναι και οι ξένοι και οι μετανάστες. Όπου κι αν κοιτάξεις, θα δεις χέρια απλωμένα σε ζητιανιά. Για σπίτι έ­χουν το ύπαιθρο. Κατάλυμα βρίσκουν στις στοές, τις παρόδους και τα ερημικότερα ση­μεία της αγοράς. Φωλιάζουν σε τρύπες όπως οι νυχτοκόρακες και οι κουκουβάγιες. Το ρούχο τους είναι διάτρητα κουρέλια. Για χωράφι έχουν τη διάθεση όσων δίνουν ελεημοσύνη. Για τροφή, ό,τι τύχει. Πίνουν νερό από τις κρήνες, όπως τα ζώα, και για ποτήρια έχουν τις χούφτες τους. Για αποθήκη έχουν την κοιλιά τους, όσο μπορεί αυτή να συγκρατήσει ό,τι μπαίνει μέσα. Τραπέζι τους είναι τα γόνατα τους διπλωμένα. Κρεβάτι, το έδαφος. Μπάνιο, κάποιος ποταμός ή λίμνη, όπως τα έχει προσφέρει ακατέργαστα και κοινά σε όλους ο Θεός. Η ζωή τους είναι πλέον γεμάτη μετακινήσεις και αγριάδα, όμως δεν ήταν έτσι εξαρχής. Ας όψονται η συμφορά και η ανάγκη».*

** E.O.Wright, νέες πολιτικές ηγεμονίας και τα κινήματα του δημοτισμού

Το κείμενο βασίζεται σε εισήγηση του γράφοντος, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Κόιμπρα της Πορτογαλίας, σε συνέδριο (23-24 Ιανουαρίου 2020) προς τιμή του E. O. Wright, κοινωνιολόγου καθηγητή στις Η.Π.Α., ο οποίος ανήκε στην ευρύτερη «αναλυτική» σχολή του ακαδημαϊκού Μαρξισμού και καταπιάστηκε με τη σύγχρονη ταξική δομή.

Pages