Από υγειονομικής απόψεως οφείλουμε να τονίσουμε ότι αν η κρίση δεν πληρωθεί από το κεφάλαιο και το τελευταίο κατορθώσει να τη μετακυλήσει στην εργασία, η δραματική υποβάθμιση των συνθηκών ζωής, μέσα από τη νέα φτωχοποίηση που θα προκύψει, θα εκφραστεί τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και -κυρίως- μεσοπρόθεσμα με μεγάλη αύξηση της συνολικής νοσηρότητας και θνησιμότητας των λαϊκών στρωμάτων, πολύ μεγαλύτερης από την οφειλόμενη στον Covid-19 και επίσης μεγαλύτερης από αυτή που προέκυψε τα χρόνια των μνημονίων.

Να τα πάρουμε με τη σειρά: Στις 30 Ιανουαρίου –με τον ιό να βρίσκεται ήδη σε Κίνα, Χονγκ Κονγκ, Ν. Κορέα, Ινδία, Μαλαισία, Φιλιππίνες, Βιετνάμ, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία– ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τον COVID-19 «Έκτακτη Κατάσταση Δημόσιας Υγείας». Μέχρι τις 11 Μαρτίου, ωστόσο, ακόμα δεν υπάρχει επίσημα πανδημία.

[ Ο Μπένγιαμιν γράφει για ένα ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, και μέσω Φουριέ ξαναφωτίζει τον δικό του καμπουράκο – και μας επιτρέπει, παραδόξως, να αναγνωρίσουμε την πηγή του συνθήματος «Οι μικρές μας ορδές απαιτούν την ουτοπία». Η μετάφραση είναι της Ελένης Βαροπούλου από την έκδοση Walter Benjamin, Κείμενα 1934 – 1940. Επιλογή, Άγρα, 2019, σελ. 642-644 ]

Τρεις μόλις μέρες αφού ανέστειλε την εκστρατεία του για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο Μπέρνι Σάντερς, από την θέση του ως Γερουσιαστής του Βερμόντ αυτή τη φορά, καταθέτει πρόταση στο κόμμα του να προωθήσει νομοθεσία για δωρεάν και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ασφαλισμένων και μη Αμερικανών πολιτών κατά την διάρκεια της πανδημίας.

Καιρό τώρα, προσπαθώ να πω κάτι αλλά δεν βρίσκω τις σωστές λέξεις. Είναι για το πως μιλάει η αριστερά. Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι, ακόμα κι οι ίδιοι κι οι ίδιες που συντάσσουν και διακινούν αυτόν το λόγο, κατανοούν ότι κάτι δεν πάει καλά. Τί κατανοούν δηλαδή, φρικάρουν και αυτοσαρκάζονται. Και ταυτόχρονα, συνεχίζουν να γράφουν άρθρα και να μοιράζουν προκηρύξεις - και καλά κάνουν δηλαδή, γιατί, παρά τα προβλήματα, η δουλειά πρέπει να γίνεται.

«Η περίοδος από το 1990 ώς το 2025/2050 θα είναι πιθανότατα μια περίοδος ελάχιστης ειρήνης, ελάχιστης σταθερότητας και ελάχιστης νομιμοποίησης», έγραψε ο Immanuel Wallerstein το 1994.i Σε περιόδους αναταραχής και σύγχυσης, συνιστάται να συμβουλευόμαστε πυξίδες. Ο Wallerstein ήταν μία από τις πιο αξιόλογες και, επιπλέον, ήταν ένας από εμάς.

Για να είμαστε πιο ακριβείς, τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα όπως οι πόλεμοι και οι πανδημίες δεν δημιουργούν νέες τάσεις, αλλά μάλλον βαθαίνουν και επιταχύνουν τις υπάρχουσες.

Μια εκτίμηση της μεσοπρόθεσμης συγκυρίας

«Από την αρχή κιόλας της αναγγελίας του κακού, οι πλούσιοι φεύγουν, αν μπορούν, για τα εξοχικά τους σπίτια άρον-άρον» γράφει ο Fernand Braudel1 για την επιδημία πανώλης του 1665.

[ Η/Ο/Οι Nil Mata Reyes είναι μια αισθητική συνωμοσία στην εποχή της δικτυακής διαφάνειας, μια ομάδα από δραπέτες στην εποχή του επιτηρούμενου ατομικισμού, ένα τοξικό ομόλογο στην εποχή του χρηματοπιστωτικού χρέους]

Μπορώ να παραδεχτώ ότι λόγω της ταξικής μου μεροληψίας εξ’ αρχής ήμουν πολύ καχύποπτη με αυτή την περιβόητη ελληνική επιτυχία του κρατικού μηχανισμού αναφορικά με την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του Covid-19. Προτού εξηγηθώ περισσότερο σχετικά με αυτήν μου την καχυποψία, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα επιστημολογικό ζήτημα το οποίο έρχεται όλο και περισσότερο στην επιφάνεια. Το ότι οι “αριθμοί μιλούν από μόνοι τους” θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι είναι επιστημολογική, ακαδημαϊκή και πολιτική επιλογή κάποιου/ας για να δει τα πράγματα· η φράση αυτή έχει πρόσημο και σχετίζεται με την κυρίαρχη αντίληψη στα ερευνητικά ινστιτούτα και είναι η επικρατούσα τάση στα ακαδημαϊκά σαλόνια σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους.

Pages