Μπορώ να παραδεχτώ ότι λόγω της ταξικής μου μεροληψίας εξ’ αρχής ήμουν πολύ καχύποπτη με αυτή την περιβόητη ελληνική επιτυχία του κρατικού μηχανισμού αναφορικά με την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του Covid-19. Προτού εξηγηθώ περισσότερο σχετικά με αυτήν μου την καχυποψία, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα επιστημολογικό ζήτημα το οποίο έρχεται όλο και περισσότερο στην επιφάνεια. Το ότι οι “αριθμοί μιλούν από μόνοι τους” θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι είναι επιστημολογική, ακαδημαϊκή και πολιτική επιλογή κάποιου/ας για να δει τα πράγματα· η φράση αυτή έχει πρόσημο και σχετίζεται με την κυρίαρχη αντίληψη στα ερευνητικά ινστιτούτα και είναι η επικρατούσα τάση στα ακαδημαϊκά σαλόνια σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους.

Αν είχα μόνο μία μέρα να ταξιδέψω, μηδενίζοντας τις αποστάσεις και τα σύνορα, χωρίς ελέγχους, εισιτήρια και αποσκευές, αν είχα μόνο μία μέρα να διαλέξω πού θα μοίραζα τον χρόνο μου, χωρίς τα χιλιόμετρα να έχουν σημασία, δεν θα διάλεγα να δω κάτι καινούργιο. Mες τις αναμνήσεις μου θα αναζητούσα τις γνώριμες εκείνες εμπειρίες που ποτέ δεν άφησαν τα όνειρα να σταματήσουν.

Η μείωση της διασποράς της νόσου Covid – 19 επέβαλε μια σειρά από περιορισμούς στις μετακινήσεις μας που πριν λίγο καιρό δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Παρόλα αυτά υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις ανάμεσα τους και η σωματική άσκηση σε εξωτερικούς χώρους. Συγκεκριμένα όπως αναφέρεται <<…Σωματική άσκηση σε εξωτερικό χώρο ατομικά ή ανά δύο άτομα τηρώντας απαρέγκλιτα την αναγκαία απόσταση 1,5 μέτρου…>> εξαιρείται από τους περιορισμούς κυκλοφορίας.

Κάθε φορά που ζορίζουν τα πράγματα, αρχίζουν τα εθνικοπατριωτικά, τα ενωτικά, τα συγκινητικά. Από τον πόλεμο του Σαράντα, όπου το «έθνος ενωμένο πολεμούσε τον εισβολέα», αλλά κάποιοι σκοτώνονταν στα αλβανικά βουνά και κάποιοι άλλοι λούφαζαν σε γραφεία στην Αθήνα, μέχρι το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου, όπου κάποιοι έσκασαν απ’ το πολύ «φαγητό» και άλλοι πέθαναν από την πείνα.

Η Ευρώπη του Πολιτισμού, των Τεχνών και των Γραμμάτων, η Ευρώπη της Δημοκρατίας, η Ευρώπη των Λαών κλονίζεται. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η αποδοχή του μοντέλου του φιλελευθερισμού στις αγορές και η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσαν ελπίδα. Όταν όμως καλλιεργείς υψηλές προσδοκίες για ένα εγχείρημα, εξίσου εύκολα απογοητεύεσαι και νιώθεις προδομένος. Η υγειονομική κρίση γίνεται η αφορμή ο Βορράς κι ο Νότος να κοιταχτούν στα μάτια, λίγο μετά το Brexit. Ταυτόχρονα αποτελεί ίσως το τελευταίο ανάχωμα στην ταχύτατη άνοδο εθνικιστικών κομμάτων που έχουν ή αναμένεται σύντομα να πάρουν την εξουσία στις χώρες τους. 

Αναμενόμενος κι απόλυτα δικαιολογημένος ο πάνδημος αποχαιρετισμός που επιφυλάχθηκε στον αγωνιστή Μανώλη Γλέζο, στις καταθλιπτικές ιδίως (και ιδιότυπα «πολεμικές») συνθήκες των ημερών μας. Αναμενόμενες ακόμη και οι απόπειρες επικοινωνιακού προσεταιρισμού του, όχι μόνο από τους κατά καιρούς συνοδοιπόρους (με εξαίρεση το μικρόψυχο σημερινό ΚΚΕ) αλλά κι από τους πολιτικούς του αντιπάλους: αν πιστέψουμε τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και μπλογκ, ο εκλιπών πρέπει να υπήρξε περίπου μέλος της διευρυμένης οικογένειας Μητσοτάκη.

Η κρίση στη Δημόσια Υγεία λόγω του COVID-19 εξελίσσεται σε μια εκτεταμένη και πολύπλευρη κρίση, που αναπαράγεται ραγδαία μέσα στην κοινωνία, χωρίς να διαφαίνεται ορατό τέλος. Πώς όμως μπορούμε εμείς να εκμεταλλευτούμε αυτή τη συγκυρία για να βάλουμε τα θεμέλια για την ανοικοδόμηση υποδομών Αντιεξουσίας;

Στρατιώτες περιπολούν στους δρόμους με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Ο στρατός φρουρεί ένα εκθεσιακό κέντρο, που έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο, γεμάτο με σειρές από μεταλλικά κρεβάτια για όσους έχουν προσβληθεί από τον κορονοϊό. Ο Πρόεδρος της Σερβίας προειδοποιεί τους κατοίκους ότι τα νεκροταφεία του Βελιγραδίου δεν θα χωρέσουν τους νεκρούς αν δεν συμμορφωθούν με τα μέτρα αποκλεισμού.

Δε χρειάζεται να σχολιάσουμε τα μέτρα οικονομικής στήριξης των επιχειρήσεων και απαλλαγής τους από τις υποχρεώσεις που είχαν έναντι των συμβάσεων εργασίας, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση της ΝΔ. Πρόκειται για αυτονόητα μέτρα για μια αστική κυβέρνηση που υλοποιεί το δόγμα «πρώτα οι επιχειρήσεις και τα κέρδη τους».

Pages