Η πανδημική κρίση του κορωνοϊού πυροδότησε ένα νέο κύμα συλλογικών πρακτικών που χειρονομούν προς την ίδια αναγκαιότητα που ανέδειξε το «κίνημα των πλατειών» (συμπεριλαμβανομένης της Αραβικής Άνοιξης, των Αγανακτισμένων και του OccupyMovement): μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης είναι αναγκαία κατεπειγόντως. Διαφορετικές πρωτοβουλίες γειτονιάς, καμπάνιες οργανωμένες από τα κάτω από κινήματα, διάχυτες ριζωματικού χαρακτήρα δράσεις αλληλεγγύης, συλλογική διαχείριση αστικών και αγροτικών εδαφών.

Η θεμελιακή αιτία του σημερινού «κακού» δεν αναφέρεται βέβαια από τα μεγάλα, συνήθως χειραγωγούμενα ΜΜΕ. Το ίδιο ισχύει με τη συναρτώμενη οικολογική βαρβαρότητα... Ο όρος «Ανθρωπόκαινος» (γεωλογικός) αιώνας στον οποίο έχουμε εισέλθει με τη βίαιη «ανθρωπογενή παρέκκλιση» του πλανήτη θεωρητικοποιεί κομψά, αλλά απενοχοποιητικά συγκαλύπτει τον βασικό φταίχτη.

Το παρόν κείμενο γράφτηκε στη βάση ερωτηματικών που μας προκάλεσε το άρθρο «Μέτρα που σώζουν και μέτρα που σκοτώνουν;», του Γ. Νκολαΐδη [1].

Η ανθρωπότητα εξελίσσεται, προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς. Η τεχνολογία καθημερινά δημιουργεί νέα επαγγέλματα. Η εισαγωγή του Internet στην καθημερινότητά μας προκάλεσε αλυσιδωτές εξελίξεις. Ο Ηomo Sapiens* βαδίζει ολοένα και περισσότερο στην μετεξέλιξη του, τον Homo Deus. Η μετάβαση αυτή όμως κρύβει κινδύνους με βασικότερο την κλιμακωτή ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι στην εποχή των "επαναστάσεων" στη Βιοτεχνολογία, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στη Ρομποτική και σε άλλους κλάδους αντί για ευημερία, αν όχι ευμάρεια, οδηγούμαστε σε πρωτοφανή ίσως αδιέξοδα.

Στη Θεσσαλονίκη οι ιδιοκτήτες καφέ-μπαρ είναι λόμπι, κατεβάζουν δικούς τους υποψήφιους δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, περνάνε τις αποφάσεις που συμφέρει στις επιχειρήσεις και τις τσέπες τους.

Η καραντίνα χωρίζεται σε γεωλογικές εποχές. Όταν ξεκίνησε, εκατομμύρια χρόνια πριν, βρήκαμε ανεξερεύνητους θησαυρούς μέσα στα σπίτια μας, μας κατέλαβε ως κι ένα είδος ευφορίας για αυτήν την αυτάρκη ζωή, όπου εξαρτιόμασταν μόνο από τον εαυτό μας. Η «γυμνή ζωή», μας άρεσε να λέμε, ανακαλύπτοντας την υπεροψία της άνοιξης. Όμως, η αναστολή, το κενό και η μαγεία δεν κράτησαν πολύ. Και αυτή η εμπειρία δεν ήταν και τόσο ασκητική.

Αύριο 5/5 αναμένεται η ψήφιση από τη Βουλή του ολόφρεσκου νομοσχεδίου για την αλλαγή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στη χώρα, που προωθήθηκε με διαδικασία κατεπείγοντος την περίοδο της πανδημίας του Κορωναϊού από τον Υπουργό του ΥΠΕΝ Κωστή Χατζηδάκη, και αφορά σειρά θεμάτων όπως: προβλέψεις για νέες χρήσεις γης εντός Προστατευόμενων Περιοχών (ΠΠ), τις επιτρεπόμενες (βιομηχανικές και μη) δραστηριότητες εντός ΠΠ, αλλαγές στις διαδικασίες περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων, αλλαγές στο σύστημα διαχείρισης και διακυβέρνησής των ΠΠ, στο δικαίωμα λήψης αποφάσεων από τις τοπικές κοινωνίες σε σχέση με δραστηριότητες εντός των δημοσίων περιουσιών ιδιοκτησίας τους, την διαχείριση των στερεών αποβλήτων κ.α.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στις ομόθυμες αντικυβερνητικές αντιδράσεις για το Περιβαλλοντικό ν/σχ που ψηφίζεται αυτές τις ημέρες, δεν διατυπώνεται καμία αναφορά και αποτίμηση για τις εκάστοτε κυβερνητικές περιβαλλοντικές πολιτικές των τελευταίων ιδιαίτερα χρόνων. Σαν το ν/σχ να «ενέσκηψε ως κεραυνός εν αιθρία», σ’ένα παράδεισο περιβαλλοντικών ρυθμίσεων, αποτέλεσμα της πρόσφατης «αριστερής διακυβέρνησης». Δεν είναι όμως έτσι. Και εξηγώ αμέσως.

Pages