Είναι αξιοσημείωτο ότι στις ομόθυμες αντικυβερνητικές αντιδράσεις για το Περιβαλλοντικό ν/σχ που ψηφίζεται αυτές τις ημέρες, δεν διατυπώνεται καμία αναφορά και αποτίμηση για τις εκάστοτε κυβερνητικές περιβαλλοντικές πολιτικές των τελευταίων ιδιαίτερα χρόνων. Σαν το ν/σχ να «ενέσκηψε ως κεραυνός εν αιθρία», σ’ένα παράδεισο περιβαλλοντικών ρυθμίσεων, αποτέλεσμα της πρόσφατης «αριστερής διακυβέρνησης». Δεν είναι όμως έτσι. Και εξηγώ αμέσως.

Δεν είναι δυνατό να κατανοήσουμε τη συνθήκη που έχει διαμορφωθεί στα καμπ της επικράτειας εν μέσω πανδημίας, αν δεν έχουμε γνώση της κατάστασης που επικρατούσε εκεί πριν αυτή εκδηλωθεί.

Όμως ακόμα και κάτω από μας υπάρχουν
άλλα πατώματα
και κάτωθέ τους φαίνεται
πατώματα να υπάρχουν άλλα, κι ακόμα
κι εμάς τους κακότυχους
υπάρχουν άλλοι που
καλότυχους μας λένε»
(Μπ. Μπρέχτ από το θεατρικό έργο «Το Ψωμάδικο»
(--Der Brotlanden--, 1929-30)

«Από τη δικαιοσύνη συμβολικά θα ξεκινήσει η επαναφορά στην κανονικότητα», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Έτσι, τα δικαστήρια (και μαζί τα κτηματολογικά γραφεία και τα υποθηκοφυλακεία)  είναι οι πρώτοι δημόσιοι χώροι, στους οποίους γίνεται άρση των περιοριστικών μέτρων από τις 28 Απριλίου.

Προχθές διαβάζοντας ηλεκτρονικό έντυπο για την καθημερινή μου ενημέρωση ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ δυσάρεστη είδηση. Μέσα στο νομοσχέδιο για την Παιδεία υπάρχει και το κομμάτι που αφορά τα ΕΠΑΛ. Μπαίνει ως ηλικιακό όριο για την εγγραφή στα ΕΠΑΛ το 17ο έτος της ηλικίας.

Η ταξική πάλη (…) είναι ένας αγώνας για πράγματα ανεπεξέργαστα και υλικά, χωρίς τα οποία είναι αδύνατον να υπάρξουν πράγματα εκλεπτυσμένα και πνευματικά. Τα τελευταία, παρ’ όλα αυτά, κάνουν αισθητή την παρουσία τους στην ταξική πάλη με μια μορφή διαφορετική από τη λεία που πέφτει στα χέρια του νικητή. Εκδηλώνονται σ’ αυτή την πάλη σαν θάρρος, χιούμορ, επιτηδειότητα και σταθερότητα. Επενεργούν αναδρομικά και θέτουν συνεχώς σε αμφισβήτηση κάθε νίκη που έχουν πετύχει οι κυρίαρχοι, στο παρελθόν ή στο παρόν.

Από τις 12 Μαρτίου, μέρα που έχασε τη ζωή του ο πρώτος άνθρωπος που είχε προσβληθεί από COVID -19, στη χώρα μας καθημερινά ανακοινώνονται δημόσια οι νέοι θάνατοι (επίσημα στις 6.00μμ- ανεπίσημα όλο το 24ωρο).  Θα έλεγε κανείς πως ένα καθεστώς υπερδημοσιότητας έχει δοθεί πατώντας πάνω στο φόβο των ανθρώπων, αλλά και προκαλώντας – επιτείνοντας τον. Δεν μιλάμε για τα άλλα στοιχεία, σαφώς αναξιόπιστα και παραπλανητικά (όπως ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων, που αποτελεί το «εθνικό μας ψεύδος» μια και τα τεστ που έχουν γίνει είναι ελάχιστα) αλλά μόνο για τον αριθμό των νεκρών που υποτίθεται δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Θυμάστε τον μικρό Παναγιωτάκη που δεν πάει στην παιδική χαρά, γιατί έχει ακάρεα; Αν είναι να φοβάται ένα παιδί να ακουμπήσει το χώμα, χίλιες φορές καλύτερα να γεμίσει ακάρεα – και το λέω με γνώση κινδύνου, γιατί τρεις μήνες το χρόνο δεν μπορώ να πάρω αέρα από την αλλεργία μου στα ακάρεα. Καλά του έλεγε λοιπόν ο υπέροχος κος Χρήστος να μην φοβάται, κι αν έχει δυο ακάρεα θα τα πατήσουμε.  

«Κάτω η νοημοσύνη ! Ζήτω ο θάνατος !»

Αυτή η διαβόητη φράση  εκφωνήθηκε από τον Μιλλάν Αστράι, έναν φασίστα  Ισπανό στρατηγό, μέντορα και φίλο του Φρανσίσκο Φράνκο, στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας το 1936, εγκαινιάζοντας την έφοδο γενοκτονίας  σε βάρος της δημοκρατικής Ισπανίας . Έτσι άνοιξε ο δρόμος σε μια φασιστική δικτατορία που θα κρατούσε για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Pages