Πρόκειται για μια από τις πιο μαύρες σελίδες ρατσιστικής απανθρωπιάς που συνεχίζει να γράφει ακάθεκτη η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που συναγωνίζεται σε διεθνές επίπεδο προσφυγικής διαχείρισης της πανδημίας κυβερνήσεις σαν του Ορμπάν στην Ουγγαρία.

Το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πέρασε από χιλιάδες κύματα. Τελικά αποφασίστηκε να διεξαχθεί μέσω Internet με συγκεκριμένο αριθμό προβολών. Οι ταινίες τεκμηρίωσης σε φέρνουν αντιμέτωπο με αληθινά γεγονότα κι εκεί αν παραμένεις άνθρωπος ενδίδεις στον πόνο του συνανθρώπου και αφουγκράζεσαι ποιά πραγματικά είναι η απελπιστική εικόνα του κόσμου. Είναι αυτή που βλέπουμε στους κινηματογράφους κι όχι αυτή που προβάλλεται στα ΜΜΕ κι ειδικά στην τηλεόραση παγκόσμια. Να είστε σίγουροι.

Στα χρόνια των μνημονίων, εκτος όλων των άλλων, έγινε μια ραγδαία και βίαιη σε καιρό ειρήνης, ανακατανομή εισοδήματος σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Εργατικά δικαιώματα κατακρημνίστηκαν, μισθοί κα συντάξεις περικόπηκαν.

Μετά την υποβάθμιση της πολιτιστικής ζωής της πόλης, σήμανε η ώρα και του περιβάλλοντος. Πρωτοβουλίες που ενώ ξεκινούν για την επίλυση ενός προβλήματος εκδηλώνονται με τέτοια μονόπαντη οπτική και συμπεριφορά που συρρικνώνουν μοιραία τον φυσικό πρωταγωνιστικό ρόλο που κατέχει το περιβάλλον, αιώνες τώρα, σ’αυτόν εδώ τον τόπο.

Ο Λουίς Σεπούλβεδα έφυγε μέσα στις μέρες της πανδημίας και της κοινωνικής μας απομόνωσης. Ο χιλιανός συγγραφέας γλίτωσε από τα βασανιστήρια της  δικτατορίας του Πινοτσέτ, από τη φυματίωση που «απέκτησε» στα κελιά των φυλακών, τις σφαίρες ενός ελεύθερου σκοπευτή στην Νικαράγουα, αλλά έχασε την πολυήμερη μάχη με τον κοροναϊό στις 16 Απριλίου. Ήταν 71 χρονών. Η συντρόφισσα του Κάρμεν Γιάνιες και τα παιδιά του, «το καλύτερο τσούρμο των ονείρων του», όπως τα αποκαλούσε, ευχαρίστησαν τους ανθρώπους του νοσοκομείου «για τον επαγγελματισμό και την αφοσίωσή τους», καθώς και για τα χιλιάδες μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης που δέχτηκαν. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Άφησα να περάσουν λίγες μέρες, πριν σας γράψω.

Έπρεπε πρώτα να συνέλθω από το σοκ. Αλλά σκέφτηκα μήπως κι εσείς εν τω μεταξύ θα μπορούσατε να δείτε πιο ψύχραιμα όσα έγιναν. Και να απαντήσετε στα «γιατί», που με βασανίζουν.

Επί 23 χρόνια που ήμουν διευθυντής γυμνασίου στη Σχολή Μωραΐτη αντιστάθηκα πολύ έντονα στις φωτογραφήσεις και τις μαγνητοσκοπήσεις κάθε είδους, με εξαίρεση για τις σχολικές γιορτές και τις θεατρικές παραστάσεις και πάντα με αυστηρές προδιαγραφές.

Pages