Εξαντλητικά ωράρια, χαμηλοί -αν όχι ανύπαρκτοι- μισθοί, απουσία εργασιακών δικαιωμάτων. Οι ασκούμενοι και ασκούμενες δικηγόροι αποτελούμε μία από τις πιο εκτεθειμένες ομάδες εργαζομένων, όπως, άλλωστε, και όλοι όσοι δουλεύουν σε καθεστώς «μαθητείας». Η άσκηση αποτελεί μια αδικαιολογήτως μακρά περίοδο για τους πτυχιούχους Νομικής η διάρκεια της οποίας μπορεί να εκτείνεται από 18 μήνες έως και 2 ή και παραπάνω χρόνια και ολοκληρώνεται με την επιτυχία στις εξετάσεις του πανελλήνιου διαγωνισμού για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Ένα διαγωνισμό που προκηρύσσεται μονάχα δύο φορές τον χρόνο, εγκλωβίζοντάς μας για καιρό στο καθεστώς της άσκησης, κάτι που φυσικά εξυπηρετεί τις δικηγορικές εταιρείες και τα δικηγορικά γραφεία που μπορούν να εκμεταλλεύονται εύκολα φθηνό εργατικό δυναμικό.

Ξέρω πως οι φίλοι μου από το χώρο της αριστεράς δεν αρέσκονται να συζητάνε για τον κορωναϊό, ωστόσο η γνώμη μου είναι πως αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι τρομακτικό και εγείρει πολιτικά ερωτήματα σε όλα τα επίπεδα. Θα ήθελα, λοιπόν, οι φίλοι μου να σκέφτονται και να ανταλλάσουν απόψεις κυρίως πώς θα μπορούσε να οργανωθεί μια δική μας επαρκής πολιτική απάντηση.

Η ιστορία δείχνει ότι η άμυνα στα μικροπαράσιτα που κατοικούν στα σώματά μας είναι πάντα συνυφασμένη με την αντίσταση στα μακροπαράσιτα, εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή και εκμεταλλεύονται, υποδουλώνουν, ταπεινώνουν. Η ιστορία δείχνει, επίσης, πως οι επιδράσεις των ιών χρησιμοποιούνται συχνά από τα μακροπαράσιτα για τα πειθαρχούντα πλήθη. Ωστόσο, υπενθυμίζει ο Massimo De Angelis, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από τα κάτω εναντίον των μακροπαράσιτων, όπως συνέβη με τη μαύρη πανώλη του δέκατου τέταρτου αιώνα. Μπορεί λοιπόν η σημερινή κρίση να βελτιώσει κάτι; Ναι, εάν θα είμαστε σε θέση να διδαχτούμε, για παράδειγμα, από τις πολύτιμες μορφές αλληλεγγύης που αναδύθηκαν στις συλλογικότητες των πολυκατοικιών και τα νοσοκομεία, αλλά και από τις πιο νηφάλιες συμπεριφορές και τις συμπεριφορές έγνοιας και φροντίδας, που έχουμε αρχίσει να εφαρμόζουμε προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.

Η οικονομική κρίση που θα προκύψει παγκόσμια με βεβαιότητα και θα είναι πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008-9, όχι μόνο δεν πρέπει να φορτωθεί στον κόσμο της εργασίας και εν γένει στις υποτελείς τάξεις, αλλά να αποτελέσει την ευκαιρία για μια συνολική ριζοσπαστική αντεπίθεση της αριστεράς η οποία θα αμφισβητήσει καθολικά την κοινωνία της αγοράς και όχι μόνο στον τομέα της παροχής υπηρεσιών υγείας.

Οι νεκροφόρες βρίσκονται παραταγμένες η μία πίσω από την άλλη μπροστά στο νεκροταφείο του Μπέργκαμο. Αυτή η εικόνα περισσότερο από πολλές άλλες, μας δείχνει την πραγματικότητα με όλη της τη σκληρότητα. Δεν μπορείς καν να αφήσεις ένα λουλούδι. Δεν μπορούν καν να τους συνοδεύσουν προς το τέλος. Πέθαναν μόνοι, χάνοντας την ανάσα τους αργά αργά.

Ακόμη και στον 21ο αιώνα, oι κινεζικές Αρχές φαίνεται να θεωρούν τα παλιά «φάρμακα» ως το καλύτερο μέσο για να παλέψουν την επιδημία του κοροναϊού. Εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπων υπέστησαν περιορισμούς στις μετακινήσεις τους. Μήπως ήρθε ο καιρός να αναρωτηθούμε γιατί οι πανδημίες διαδέχονται η μία την άλλη με έναν αυξανόμενο ρυθμό;

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που γράφτηκε από αντιφασίστες και αντιφασίστριες στην Λέσβο με αφορμή τον θάνατο της Φεριντέ Ταγίκ, 49 ετών που κάηκε ζωντανή στη Μόρια τον περασμένο Οκτώβριο και πολλών άλλων που χάθηκαν σε συνθήκες μαζικού εγκλεισμού. Σήμερα ένα 6χρονο παιδί εντοπίστηκε νεκρό σε κοντέινερ που έπιασε φωτιά στο ΚΥΤ της Μόριας. 

Αυτή τη στιγμή, η Ιταλία φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα στις πρώτες χώρες στον κόσμο όσον αφορά τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί από τον Covid-19 και δεύτερη πίσω από την Κίνα στον αριθμό θανάτων εξαιτίας της επιδημίας του ιού. Αυτά τα δεδομένα είναι αποσπασματικά και εξελίσσονται συνεχώς, και προφανώς εξαρτώνται από τον αριθμό των εξετάσεων που γίνονται σε άτομα που παρουσιάζουν συμπτώματα τα οποία αποδίδονται στον ιό.

του Antonio Vesco*

Ο Ντέγιαν Κουλουσέφκι είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αυτή τη στιγμή παίζει στην Πάρμα, αλλά πολύ σύντομα θα είναι, επίσημα, στη Γιουβέντους. Δεν έχει κλείσει ούτε καν τα είκοσί του χρόνια.

Pages