Στη μεταμνημονικακή εποχή, παρακολουθούμε & βιώνουμε, το σκηνικό της «νέας» μεταπολίτευσης που στήθηκε με τις ευλογίες της ψήφου της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και όλων των κομμάτων της σημερινής βουλής, πλην Κ.Κ.Ε. 

Υπάρχει ένα στιγμιότυπο από την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτείων κατά τη δεκαετία του 1960 που έχει ενδιαφέρον. Τότε, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, αναπτύχθηκαν σημαντικές κοινωνικές ανησυχίες για την πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου. Η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να «καθησυχάσει» τους πολίτες με μηνύματα μέσω της τηλεόρασης και του Τύπου.

Το πραξικόπημα στη Βολιβία δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την επίκληση παραγόντων της εσωτερικής δυναμικής της χώρας. Αλλά καλύτερα, εξαιτίας ενός συνόλου ενδείξεων, ταιριάζει τέλεια σε ένα συνεχές διεθνών γεγονότων που ονομάζεται «υβριδικός πόλεμος», μία διαμάχη που έχεις ως πρωταγωνιστές πρωταρχικά τις Η.Π.Α. και τη Ρωσία και εκτείνεται σε διάφορα σκηνικά του πλανήτη: Ουκρανία, Συρία, Λιβύη, Βενεζουέλα, Λίβανο, Νικαράγουα.

Την εικόνα ενός κράτους-παρία, το οποίο βασανίζει πολιτικούς κρατούμενους οδη­γώντας τους με ακρί­βεια προς το θάνατο, σκιαγράφησε ο ειδικός εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Νιλς Μέλζερ, μόλις έλαβε τις τε­λευταίες ιατρικές εκτιμήσεις για τον έγκλειστο Τζούλιαν Ασάνζ.

Το 2019 είναι έτος αρκετά ιδιαίτερο για τον ισπανικό κοινωνικό σχηματισμό. Ήδη από τις εκλογές στην Ανδαλουσία, στα τέλη του 2018, φάνηκε ότι  θα έρθουν στην επιφάνεια όλες οι αντινομίες του ισπανικού πολιτικού συστήματος. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή (αν αυτή η αρχή τοποθετείται στο 21ο αιώνα, και όχι από το Σύνταγμα του 1978 και τη μετάβαση στη δημοκρατία). Το πως οδηγήθηκαν οι Ισπανοί/ίδες σε πρόωρες εκλογές τον περασμένο Απρίλιο είναι απόρροια την πτώσης της κυβέρνησης μειοψηφίας του PSOE (το σοσιαλδημοκρατικό ισπανικό κόμμα) βλ. http://www.alterthess.gr/content/i-ispaniki-anoixi-myrizei-ekloges.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έκαναν χθες μαθητές ενός Λυκείου της πόλης μας, των Γιαννιτσών. Όχι για καλύτερα σχολειά, βιβλία και δασκάλους. Μήτε για ένα πιο ελπιδοφόρο αύριο στις ζωές τους. Ούτε για μια πιο δίκαιη κοινωνία, για έναν πιο όμορφο κόσμο. Όχι δηλαδή για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», μέρες που είναι. Αλλά, για να μην έρθουν πρόσφυγες και μετανάστες στην περιοχή μας.

Η νεότερη Πολιτική μας Ιστορία αναπνέει καλύτερα και εξιστορεί πιο ελκυστικά και πειστικά, μέσα από κομμάτια και αποσπάσματα της λογοτεχνίας και της χρονογραφίας, το χρώμα και τα απαραίτητα ερμηνευτικά κλειδιά για εποχές και γεγονότα που αντι να μας αφυπνίζουν και να μας υπενθυμίζουν, τα καταντήσαμε αργίες για διακοπές κι αφορμές για...παρελάσεις.

Δίνουμε καθημερινά ο καθένας την μάχη του, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, να στρέψουμε τις νέες γενιές προς τον Πολιτισμό και την Τέχνη. Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία με ποια μορφή τους θα ασχοληθεί κανείς και που θα καταλήξει, όσο να αναζητεί τι τον γεμίζει ψυχικά και να καλλιεργεί τα ταλέντα που μέσα στον χρόνο ανακαλύπτει. Στην εποχή της γρήγορης εικόνας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης και των εξαντλητικών ρυθμών προσπάθειας για την υλοποίηση στόχων είναι πολύ δύσκολο κάποιος να αφιερώσει χρόνο, πόσο μάλλον να ασχοληθεί συστηματικά με κάτι που θα τον κάνει να ξεχωρίσει από τη φουρνιά του.

Pages