Λησμονημένο Ολοκαύτωμα;. Σκόπιμα αποσιωπούμενο, που παραμένει ανεξερεύνητο στα σκονισμένα συρτάρια της ιστορίας, όπως και η ζωή των Ρομά σήμερα στους σκονισμένους και λασπωμένους καταυλισμούς; Μια ακόμα Παγκόσμια Μέρα ιστορικής υπενθύμισης ή απόδοσης δικαιοσύνης και ποιος ο ρόλος της εκπαίδευσης; Αποδίδεται η δικαιοσύνη, όταν ένα αποσιωπούμενο ιστορικό γεγονός γίνεται ένα ακόμη γνωστικό αντικείμενο του σχολείου; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που τίθενται και σήμερα από έναν δάσκαλο μετά από 37 χρόνια διδασκαλίας σε τάξεις και σε καταυλισμούς με παιδιά και ενήλικες Ρομά.

Ο Αχιλλέας Μπέος, δήμαρχος Βόλου, σε συνέντευξή του την Παρασκευή 24-7-2020 περιέγραψε τα γεγονότα του τελευταίου μήνα στο Βόλο σχετικά με την Καύση Σκουπιδιών διαστρεβλώνοντάς τα πλήρως. Ο Δήμαρχος Βόλου διατείνεται πως είναι ευθύς και ειλικρινής, λαϊκός άνθρωπος που τα λέει σταράτα. Επειδή το να μιλάει κάποιος άσχημα για την εμφάνιση άλλων, να κάνει εκρήξεις θυμού, να σπάει κινητά και να βρίζει, δεν αποτελεί ειλικρίνεια, αλλά έλλειψη επιχειρηματολογίας και στην καλύτερη περίπτωση κακούς τρόπους, αποφάσισα να του απαντήσω. Του απαντάω ως μέλος του κινήματος κατά της Καύσης Σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ-Lafarge, ως κάτοικος Βόλου και φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ως διαδηλώτρια που πνίγηκε στα χημικά και ξυλοκοπήθηκε αναίτια μαζί με πολλούς άλλους.

Η υπεράσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του μνημειακού χαρακτήρα της Αγιάς Σοφιάς απέναντι στην επίθεση του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού είναι αυτονόητη στη χώρα μας. Όπως όμως θα διαβάσετε παρακάτω, κάποιων άλλων μνημείων όχι και τόσο ..

Του Γιάννη Παπαδημητρίου

Με αφορμή τα απανωτά περιστατικά αστυνομικής καταστολής και αυθαιρεσίας αλλά και τους αγώνες του τελευταίου διαστήματος για το περιβάλλον μιλήσαμε με τον βουλευτή του ΜέΡΑ25 Κρίτωνα Αρσένη για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και τις δυνατότητες συλλογικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας.

Καθώς η Ακρα Δεξιά επαναφέρει το ζήτημα της φύσης και του βιολογικού φύλου για να αμφισβητήσει τις όποιες πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις έχουν επιτευχθεί έως σήμερα σε ζητήματα φύλου, είναι καιρός να αναστοχαστούμε πάνω στα αυτονόητά μας και έτσι να πάρουμε δυνάμεις για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας.

Κυρίως στη μετά τον πόλεμο χρονική περίοδο, μέχρι τις μέρες μας, ο προοδευτικός κριτικός στοχασμός προοιωνίστηκε αρκετές καταστάσεις που βιώνει σήμερα ο άνθρωπος της λεγόμενης δυτικής κοινωνίας και όχι μόνο. Επίσης τις τελευταίες δεκαετίες με την πρωτοφανή εξέλιξη του τεχνοκαπιταλισμού, αυτές οι κριτικές εκτιμήσεις εμπλουτίζονται και εξειδικεύονται στα νέα τεχνο-δεδομένα που έχουν βασικό γνώρισμα την εικονοποίηση και ψηφιοποίηση των πάντων.

Τι το πραγματικά διαφορετικό φέρνει το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που κατέθεσε η κυβέρνηση και σχεδιάζεται να ψηφιστεί από τη Βουλή αυτή την εβδομάδα; Οχι πάντως τη δυνατότητα του κράτους να παρενοχλεί, να απαγορεύει και να διαλύει δημόσιες συναθροίσεις.

Οσοι ζήσαμε ως συμμετέχοντες το μεγάλο αντιμνημονιακό κίνημα του 2010-2012, ξέρουμε από πρώτο χέρι το μέγεθος της βίας που χρησιμοποιήθηκε για τη διάλυση των μαζικών συγκεντρώσεων με ΜΑΤ, χημικά και στημένα κατηγορητήρια. Τι μπορεί να αλλάξει λοιπόν, και μάλιστα προς το χειρότερο, έχοντας μια τόσο πρόσφατη πικρή εμπειρία;

 Όταν πριν από πέντε χρόνια ανακηρύχτηκε το δημοψήφισμα σαν λύση στο πολιτικό αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας  η πλειοψηφία της, ο κόσμος της εργασίας, έτεινε στην ρήξη με την πολιτική της ΕΕ και η μειοψηφία της, ο κόσμος του κέρδους (άρχουσα τάξη και -τάξεις στηρίγματα), συνέχιζε να στηρίζει  την πολιτική της ΕΕ που  φόρτωνε εσαεί  τα βάρη στους πρώτους. Όλα τα ενδεχόμενα ήταν ανοιχτά.

Pages