Επιστρέφω από μετάβαση σε “εν λειτουργία κατάστημα προμηθειών αγαθών πρώτης ανάγκης”. 

Αυτό που πριν την χούντα το ονομάζαμε “ψώνια”, αν θυμάστε. 

Ο χρόνος μετράει ανάποδα για την εμφάνιση κρουσμάτων μέσα στη Μόρια και τα άλλα κολαστήρια στα οποία στοιβάζονται πρόσφυγες και μετανάστες. Σε χώρους με ελάχιστες βρύσες και τουαλέτες, γεμάτους σκουπίδια, με σκηνές και παραπήγματα και με κακό φαγητό.

Προ ολίγων ημερών οι διοικήσεις της 3ης και 4ης ΥΠΕ, χωρίς να υπάρχει επίσημη υπουργική απόφαση ή εγκύκλιος (δημοσιευμένη τουλάχιστον), κάλεσαν τους Συντονιστές Διευθυντές των Κέντρων Υγείας να αναστείλουν την λειτουργία των Περιφερικών Ιατρείων και να μαζέψουν όλο το ιατρικό προσωπικό μέσα στα ΚΥ. Την Παρασκευή 27 Μαρτίου ακολούθησε δεύτερη εντολή της 4ης ΥΠΕ (που εχει την ευθύνη για τους νομούς Θεσ/νίκης, Χαλκιδικής, Σερρών και Κιλκίς) να παραμείνει μόνο το 20% των γιατρών (πλην οδοντιάτρων) στο κάθε ΚΥ και οι υπόλοιποι να πηγαίνουν εκ περιτροπής σε εβδομαδιαία βάση στα νοσοκομεία της πόλης αναφοράς τους για το πρωινό ωράριο λειτουργίας από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Είναι δύσκολο να γράψει κανείς ένα τέτοιο κείμενο. Στο σημερινό πλαίσιο, όπου ο κορωναϊός έχει καταστρέψει –ή απειλεί να το κάνει σύντομα– τις συνθήκες διαβίωσης πολλών από εμάς, το μόνο που θέλει κανείς είναι να βγει έξω και να πυρπολήσει τα πάντα, φορώντας μάσκα αν χρειαστεί. Του αξίζει. Εάν η οικονομία είναι ανώτερη από τη ζωή μας, είναι λογικό να αναβάλλουμε μέχρι την τελευταία στιγμή να λάβουμε μέτρα συγκράτησης του ιού, μέχρις ότου η πανδημία να είναι πλέον αναπόφευκτη.

Από την αρχή της κρίσης που έφερε η πανδημία, η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και ο ΕΟΔΥ μάς συμβουλεύουν να μείνουμε σπίτι για να αποτρέψουμε την εξάπλωση του ιού. Καθημερινά με σποτάκια και απογευματινές ενημερώσεις επισημαίνουν την σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης, όπου η τελευταία ταυτίζεται με την κοινωνική αποστασιοποίηση.

«Αριστερό χεράκι πάνω-κάτω. Ποδαράκια μετά, χαλαρά πηδηματάκια. Φτάνει, πιόνια, οι κινήσεις κοστίζουν. Στροφή της κεφαλής πουθενά, βλέμμα στον τοίχο, γεια σου τοίχε, τοίχε σ’ αγαπώ. Θα περάσουν οι ρουφήχτρες να συλλέξουν τις ενέργειες. Στο σύνθημα, ανοίγουμε παράθυρα. Το καλό κινείται μόνο προς τα έξω».

«Τι έχει συμβεί; Πτώση κάποιου μετεωρίτη; Επίσκεψη εξωγήινων; Γεγονός πάντως είναι ότι στη μικρή μας χώρα εμφανίστηκε ένα μυστήριο χωρίς προηγούμενο: η Ζώνη. Στείλαμε αμέσως στρατιώτες. Δεν επέστρεψαν. Περικυκλώσαμε τότε την Ζώνη με στοιχισμένους σε όλο το μήκος της αστυνομικούς… Και πιθανόν κάναμε καλά. Μα, από την άλλη, πώς να το ξέρω, πώς να ξέρω…»

Αντρέι ΤαρκόφσκιStalker

Pages