Η εικόνα σοκαριστική.

Από τη μια μεριά έξι – εφτά αμούστακα αγόρια, δεκατριών(;), δεκατεσσάρων(;), δεκαπέντε(;) χρονών, έφηβοι(;), μπα… παιδιά ακόμη, ανυπεράσπιστα, παραδομένα, με τις βερμούδες τους, τα μακό μπλουζάκια τους, τα αθλητικά τους παπούτσια, τα χέρια σταυρωμένα μπροστά ή αμήχανα κρεμασμένα στο πλάι, τα σακίδια ριγμένα μπροστά στα πόδια τους, ανοιχτά.

Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθεί μια ολοένα πιο περιοριστική πολιτική απέναντι στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, του 2008 (που έθετε τους πρώτους φραγμούς σε μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών και άρχισε να «υψώνει τείχη» με την ενίσχυση των επιστροφών, της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε), η Κοινή Δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας (που αποτέλεσε σοβαρή υπαναχώρηση στο θεσμικό οικοδόμημα και στις πολιτικές πρακτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης), καθώς και το μνημόνιο της Ιταλίας με τη Λιβύη του 2017 (που ανανεώθηκε νωρίτερα φέτος), δείχνουν μία διαδρομή πολιτικών επιλογών όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Η καταδίκη της ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση συνεπάγεται την άμεση εξάλειψή της από το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Παρά την εμφάνιση πολλών επώνυμων όψιμων αντιφασιστών – φαινόμενο παρόμοιο με την εμφάνιση όψιμων αντιχουντικών μετά την πτώση της δικτατορίας – και την αναμενόμενη αναδίπλωση τόσο ενός μέρους του πολιτικού φάσματος όσο και πολλών ανώνυμων υποστηρικτών της φασιστικής ιδεολογίας που εκπροσωπούσε η ΧΑ, η ανακούφιση για όλους όσοι υπέφεραν κυριολεκτικά ή νοερά από τη μακρόχρονη δράση των φασιστών δεν μπορεί να είναι υπέρμετρη.

Οι πλατείες των «Αγανακτισμένων» ξεκίνησαν στο Σύνταγμα στις 25 Μαΐου του 2011: ήταν λίγες μέρες μετά τα (ανενόχλητα) χρυσαυγίτικα πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, που ακολούθησαν τη δολοφονία του Μανόλη Καντάρη. Εκείνες τις μέρες είχαμε κάθε λόγο να ανησυχούμε μήπως οι κινητοποιήσεις του Συντάγματος ήταν συνέχεια των πογκρόμ με άλλα μέσα: τις πρώτες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα τις υποστήριζε θερμά ο ΣΚΑΪ (καθότι τάσσονταν κατά του «Τζέφρι» [sic] Παπανδρέου…), οι συγκεντρωμένοι κρατούσαν ελληνικές σημαίες και, στην πλειοψηφία τους, οι ίδιοι ήταν εχθρικοί στην παρουσία κομμάτων και συνδικάτων. Το πανό των εναεριτών της ΔΕΗ και, αν θυμάμαι καλά, και του ΚΚΕ μ-λ, είχαν άσχημη τύχη.

Παρόλο που ο αγώνας εναντίον του φασισμού και του ναζισμού, εναντίον του ρατσισμού, του εθνικισμού και της ακροδεξιάς, δεν τελειώνει με μια δικαστική απόφαση, εν τούτοις η καταδίκη της Χρυσής Αυγής αποτελεί σταθμό. Είναι νίκη της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του αντιφασιστικού κινήματος. Νίκη των «μελισσών», της κοινωνίας της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της ζωής. Ήττα των «λύκων», του κόσμου του μίσους, της βίας και του θανάτου.

Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε, αλλά η δίκη δεν τελείωσε ακόμα. Η μάχη των ελαφρυντικών μαίνεται και μέχρι στιγμής η προσπάθεια της προέδρου να συμπιέσει τον χρόνο που απαιτείται μέχρι την λήψη της τελικής απόφασης δεν φαίνεται να ευδοκιμεί, αφού η εισαγγελέας πυροδότησε νέο γύρο τοποθετήσεων χθες. Πολύ συνοπτικά αυτά που θα λέγαμε μέσα στο δικαστήριο αν είχαμε τον λόγο για τα ελαφρυντικά :

Pages