Ο Δήμος Θεσσαλονίκης για το συμβάν επικαλείται κανονιστική που απαγορεύει τη χρήση μικροφωνικών εγκαταστάσεων και ηχείων στη Νέα Παραλία. Ωστόσο όπως τονίζει ο ΣΜΒΕ για το γεγονός της ανυπαρξίας ευρύτερου κανονιστικού πλαισίου σχετικά με την άσκηση της μουσικής στο δρόμο– (παγκόσμιο δείγμα πολιτισμού, busking) – διαχρονικά έχουν πρωτίστως τεράστια ευθύνη οι εκάστοτε διοικήσεις του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Επισημαίνει δε ότι η κανονιστική διάταξη της Νέας Παραλίας ουδέποτε μπήκε σε δημόσια διαβούλευση. «Πρόσθετα, η διοίκηση του Δήμου δεν φρόντισε επαρκώς για την ενημέρωση των ενδιαφερομένων ατόμων ή φορέων. Αντίθετα, θεώρησε σωστό να ξεκινήσει μονομερώς με επιβολή διοικητικών μέτρων και προστίμων» αναφέρει ζητώντας την άμεση διαγραφή του εξοντωτικού προστίμου των τριακοσίων ευρώ σε βάρος μουσικών που βιοπορίζονται στο δρόμο.

Κυρίως ζητά από τον Δήμο Θεσσαλονίκης να οργανώσει άμεση έναρξη δημόσιας διαβούλευσης με αυτήν την κοινωνική ομάδα (buskers ή μουσικοί στο δρόμο), αλλά και με όλα τα πιθανά ενδιαφερόμενα μέρη, όπως το Πανεπιστήμιο, τα ωδεία, τα μουσικά σχολεία κ.ά.

«Ο ΣΜΒΕ μπορεί να παρίσταται και να επιδράσει δημιουργικά προσφέροντας τεχνογνωσία. Δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους διωκόμενους πλέον μουσικούς, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είναι ανεκτό από το εργασιακό μας σωματείο και σαφώς δεν τιμά την νέα διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης».

Το άρθρο Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος: Δεν είναι ανεκτό μουσικοί να διώκονται-Τεράστια η ευθύνη του Δήμου Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η ομάδα απευθύνει κάλεσμα να το τραγουδήσουμε  πριν την μεγάλη πορεία στις 28/02 στην Καμάρα.

Εκτέλεση/Ενορχήστρωση:

Μουσική Ομάδα Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Σχολείο

Στίχοι/Μουσική:

Κωνσταντίνος Ευθυμίου – Ιλάειρα Κορδά

Ακούγεται μονταρισμένο απόσπασμα από το ποίημα Μονόγραμμα του Ελύτη

Τα πλάνα είναι από αρχείο δράσεων της Μουσικής Ομάδας σε διάφορα σημεία της πόλης.

Τα λέμε στους δρόμους, με πολλή μουσική και αγάπη.

—

Στίχοι:

Κάτω απ’τα κύματα πέρα απ’τα τείχη

πάνω στις ράγες κοιμάται η τύχη

που όλο κάποιος άλλος φταίει

βουβά όποια θέλει ας κλαίει

Σιωπή

Πλεον τώρα νιώθω πως ζω από θαύμα

προσπαθώ να ξεχνάω μα δεν κλείνει το τραύμα

μαζί στον χορό, στον πόνο μαζί

μεσ’τον αγώνα αγάπη και οργή

Τώρα έχουνε γίνει ποτάμι οι φωνές

σβήνουν τα φώτα μ’ανάβουν φωτιές

μαζί στην ανάγκη, στον δρόμο μαζί

μεσ’τον αγώνα αγάπη και οργή

μεσ’τον αγώνα αγάπη

“Μαδάω γιασεμιά και έχω τη δύναμη

αποκοιμισμένη, να φυσώ, να σε πηγαίνω

μέσα από φεγγαρά περάσματα

και βουβές τις θάλασσες στοές

λησμονημένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

ακουστά μ’έχουν τα κύματα

πάντα εμείς το φως και η σκιά.

Το άρθρο Αγάπη και Οργή: Ένα τραγούδι από τη Μουσική Ομάδα του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Σχολείου για τα Τέμπη και την Πύλο εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Κατερίνα σε λίγες ώρες θα ανεβάσεις την παράσταση δύο μορφές στο βάθος στη Μικρή σκηνή. Θα θέλαμε να μάθουμε λίγα πράγματα για το δικό σου ταξίδι στη μουσική. Πώς ξεκίνησε και που έχει φτάσει;

Το ταξίδι στη μουσική νομίζω ότι ξεκίνησε από τότε που η γιαγιά μου μού τραγουδούσε νανουρίσματα. Και καθώς μεγάλωνα ζούσα στο σπίτι στιγμές όπου τραγουδούσαμε όλες και όλοι μαζί, σαν μια ιεροτελεστία μετά από κάθε γιορτινό τραπέζι. Τα τραγούδια μπορεί να ήταν αστεία και χαρούμενα, έως βαριά, λυπητερά ή πολιτικά και αγωνιστικά. Δηλαδή κάτι από Αττίκ και ρεμπέτικα μέχρι Θεοδωράκη. Έτσι έγινε το τραγούδι αναπόσπαστο κομμάτι από μένα. Μέσο έκφρασης και σύνδεσης, τόπος σμίκρυνσης της μοναξιάς.

Και έπειτα, συνέχισα με μαθήματα φωνητικής κυρίως με την αγαπημένη μου Μαρία Θωίδου με την οποία κάναμε συναυλίες στο σχήμα που διευθύνει «Το Πέταγμα της Φωνής». Από μικρή έκανα μαθήματα πιάνου και συμμετείχα σε διαγωνισμούς μέσω του σχολείου μου. Ακολούθησαν τα σεμινάρια μουσικής και θεάτρου στο Μουσικό Χωριό, με τη Σαβίνα Γιαννάτου, τη Μάρθα Φριτζήλα κ.α.. Μετά, στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης πήρα το πτυχίο της Αρμονίας με τον Αλέξη Πορφυριάδη. Λίγα χρόνια πριν πάω στη Γαλλία το 2019, έπαιζα ακορντεόν και τραγουδούσα σε μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη, και θυμάμαι πώς γινόμασταν μία παρέα πάντα, θυμάμαι τις φωνές όλων μας να ενώνονται μέσα από το τραγούδι. Κι αυτό είναι το τραγούδι : μια δημιουργία κοινότητας και συνέχειας χωροχρονικής. Ακόμη και μόνες να είμαστε κάπου, τραγουδάμε για να υπάρχει μία φωνή που μας μιλάει.

Στη Γαλλία, στο ωδείο της Τουλούζης, μελέτησα τραγούδια της Μεσογείου και της Οξιτανίας και μπήκα μέσα στον κόσμο των πολυφωνικών τραγουδιών.

Τώρα πια ζω εδώ και 6 χρόνια στη Γαλλία όπου παίζω την παράστασή μου «δυο μορφές στο βάθος», όπως επίσης και άλλα πρότζεκτ μουσικής και θεάτρου. Αυτόν τον χειμώνα θα βρίσκομαι στην Αθήνα, με την επιθυμία να συνεργαστώ με καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες της Ελλάδας και να αναπτύξω το νέο μου προσωπικό πρότζεκτ.

Από ποια μουσικά ρεύματα έχει επηρεαστεί αυτό το σύνθετο μουσικό σχήμα;

Σίγουρα είμαι επηρεασμένη από την παραδοσιακή μουσική και έχω μια σύνδεση μαζί της. Όμως μου αρέσουν και αυτά που είναι πιο αφηρημένα-ίσως που είναι πιο αφηρημένα ακόμη, ίσως να μην είναι για πάντα. Ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός για παράδειγμα. Όταν βρέθηκα σε σεμινάριο ελεύθερου αυτοσχεδιασμού για πρώτη φορά, ήταν έως και στιγμή αποκάλυψης! Τι είναι η μουσική; Πώς την ορίζουμε; Μήπως δεν είναι μόνο η μελωδία και η (δυτική) αρμονία στην οποία έχουμε μάθει; Πόσα άλλα μπορεί να είναι…Κι έπειτα, πώς είναι μουσική το θρόισμα ενός φύλλου, το ποτάμι, τα αυτοκίνητα που τρέχουν, το γέλιο ή το κλάμα.

Έχω επηρεαστεί και από τη σχολή σωματικού θεάτρου στην οποία φοίτησα στην Τουλούζη (Le Théâtre du Hangar), όπου «σπάγαμε» τα κείμενα, ακούγαμε τον ήχο του λόγου και ξεφεύγαμε από το νόημα, δίνοντας έτσι, με διάφορους ήχους ( που δε χρησιμοποιούμε συχνά στον καθημερινό λόγο) και με σπασίματα των λέξεων ή επαναλήψεις κάποιων συλλαβών, καινούργια νοήματα. Με ενδιαφέρει το πώς μπορούμε να βγούμε από τους κανόνες του λόγου και πώς μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη φωνή μας με τρόπους που δεν έχουμε μάθει, ή ακόμη, που μας απαγορεύτηκαν. Εκεί έρχεται σαν επιρροή και η τέχνη του/της κλόουν, στην οποία ξεκίνησα να εμβαθύνω φέτος, ανακαλύπτοντας ξανά και ξανά τη φωνή ή μάλλον τις φωνές μου. Η/το/ο κλόουν είναι ένα πλάσμα που μπορεί να μας συστήσει, την καθεμιά μας, στις άγνωστες φωνές μας ή/και να επιτρέψει στις φωνές που γνωρίζουμε και που φοβόμαστε να στείλουμε προς τα έξω, να υπάρξουν. Κάθε φωνή είναι και η γνωριμία ενός καινούριου πλάσματος που κατοικεί μέσα μας. Μου αρέσουν οι διαφωνίες, το χάος, ο «θόρυβος», και μου αρέσει όταν γυρνάμε σε κάτι πιο «αρμονικό», κάτι που μπορεί να νιώθουμε πιο οικείο, ώστε να γίνεται αυτή η σύνδεση του ανοικείου με το οικείο. Μου αρέσει όταν η Σαβίνα Γιαννάτου για παράδειγμα, εντάσσει τους φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς σε παραδοσιακά κομμάτια, ή σε κάτι που έχει μία «αρμονία» (αυτό που ονομάζουμε αρμονία). Γιατί μέσα από το οικείο είναι πιο εύκολο να προσεγγίσουμε το ανοίκειο και να το αγκαλιάσουμε.

Οι «δυο μορφές στο βάθος» εμπεριέχουν πολυφωνίες και αυτοσχεδιασμούς. Πώς λειτουργούν αυτά σαν μέσο έκφρασης των συναισθημάτων αλλά και ενός πολιτικού λόγου;

Νομίζω ότι συχνά περιορίζουμε τη μουσική σε συγκεκριμένες φόρμες ενώ ξεχνάμε πώς μπορεί να γίνεται μουσική κάτι από την καθημερινή μας ζωή. Ο λόγος για παράδειγμα είναι μουσική. Ο τρόπος που θα πούμε σε κάποιον/α/ο Σ’αγαπώ. Πώς αλλάζουμε τη φωνή μας. Πώς δημιουργούμε έναν χρόνο μέσα στον χρόνο. Πώς πυκνώνουμε μία στιγμή. Όταν λέω παραπάνω πως μουσική μπορεί να είναι το γέλιο και το κλάμα, εννοώ και ότι μουσική υπάρχει και όταν πονάμε ή όταν είμαστε ευτυχείς. Υπάρχει, αν εμείς τη δούμε σαν μουσική. Αν εμείς πούμε «Άκου». Αν εμείς πάρουμε, για παράδειγμα, την ηχογράφηση ενός γέλιου και τη βάλουμε σε ένα κομμάτι. Μπορεί αυτό το γέλιο να μας συνδέσει με μία ανάμνηση γέλιου που έχουμε ή μπορεί να γίνει σύμβολο κάποιου άλλου πράγματος, ανάλογα με το πού έχει βρεθεί μέσα στο κομμάτι -όπως κάθε λέξη είναι επηρεασμένη και μεταμορφώνεται ανάλογα του πού θα βρεθεί μέσα στο κείμενο.

Βρίσκω επιρροές λοιπόν σε αυτό που κάνω από την πειραματική μουσική. Και η πειραματική μουσική είναι μία ρήξη με το τι υπήρχε στη μουσική πριν και το πώς οριζόταν η μουσική πριν. Είναι μία ρήξη στη μορφή, στους κανόνες. Είναι μία προτροπή για να αλλάξουμε τη μορφή σε όλα. Είναι μία αμφισβήτηση. Τη μουσική την ξέρουμε ως αυτό, όμως να που θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο. Όπως: τον κόσμο τον ξέρουμε ως αυτό, όμως να που θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο.

Με ενδιαφέρει να αναμειγνύω το παραδοσιακό με το πειραματικό, σε μία προσπάθεια το παρελθόν να το φέρω στο παρόν και στο παρόν να στέκομαι χωρίς να ξεχνάω. Όσον αφορά στα συναισθήματα, οι πολυφωνίες και η παραδοσιακή μουσική (αν και εγώ δεν κάνω αναγκαστικά «παραδοσιακές» πολυφωνίες) με συνδέουν με την ιστορία και με άλλους ανθρώπους, αλλά και πιο συγκεκριμένα με άλλες γυναίκες (γιατί το πρότζεκτ μου μιλάει πολύ για τις γυναίκες) που έχουν τραγουδήσει αυτά τα τραγούδια πριν από εμένα.

Οι φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί και τα ηχητικά τοπία που φτιάχνω μου επιτρέπουν στην ουσία να επικοινωνώ σε άλλες γλώσσες. Ήχους που τους συνδέουμε με κάτι υλικό τους δημιουργώ για να μας μεταφέρω σε ένα τοπίο, αλλά μόνο και μόνο το γεγονός ότι αυτοί οι ήχοι φτιάχνονται με το στόμα, με τη φωνή, τους μετατρέπει την ίδια στιγμή και σε σύμβολα. Ίσως θέλω να πω, καθώς φτιάχνω με το στόμα μου τη θάλασσα : «ελάτε να φτιάξουμε μια θάλασσα μέσα στην πόλη».

Στο τραγούδι σου η «Οργή» φαίνεται ότι έχουν συσσωρευτεί αρκετοί λόγοι για να εκφραστεί αυτή ενώ στο «η Ξενιτιά του Έρωτα» η σύνδεση των γενεών ανάμεσα στις γυναίκες δεν αποτελεί μόνο μια νοσταλγία και επιθυμία για τρυφερότητα αλλά και μια προσπάθεια φροντίδας των κοινών πληγών. Με διαφορετικό τρόπο και τα δύο τραγούδια ενέχουν φεμινιστικές διεκδικήσεις. Πώς γεννήθηκαν αυτά τα τραγούδια;

Οι λόγοι για την «Οργή» είναι πάρα μα πάρα πολλοί, καμιά φορά αναρωτιέμαι πως δεν βγάζουμε μια κραυγή τουλάχιστον μία φορά κάθε μέρα. Πώς γίνεται να τα κρατάμε όλα μέσα μας; Που πηγαίνουν; Η βία που ζούνε τα σώματα μας, η βία που ζούνε τα σώματα συνανθρώπων μας, η αδικία, ο εξευτελισμός, τα κέρδη των άλλων, από τα πιο μικρά, από την κάθε μέρα μας, στα πιο μεγάλα, που πάνε όλα αυτά; Που βρίσκουν μέσα μας χώρο; Κρύβονται κάπου, λιμνάζουν, γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι μας, προχωράμε με μέσα μας σάπια κομμάτια, λέξεις που δεν μπόρεσαν να βγουν, αναστεναγμούς που διακόπηκαν, κραυγές που παραμόνευαν στον λαιμό μας και που ούτε καν μπορέσαμε να φανταστούμε.

Δεν έμαθα ποτέ ότι μπορώ να είμαι και οργισμένη. Μεγαλώνοντας ως κορίτσι έμαθα να είμαι πολύ γλυκιά και τρυφερή, να χαμογελάω, να τραγουδάω ήρεμες μελωδίες. Τα αγόρια γύρω μου παίζανε ξύλο, κάνανε αθλητισμό, φτιάχνανε μύες και προετοιμαζόντουσαν για έναν πόλεμο στον οποίο έτσι θα ερχόντουσαν με πολύ περισσότερα όπλα. Και όσα αγόρια δεν συμβιβάζονταν με αυτόν τον ρόλο, απομονώνονταν. Αντίστοιχα τα κορίτσια που δε συμβιβάζονται με τον «θηλυκό» ρόλο. Γιατί μιλάω για πόλεμο; Δε θα ήθελα να είναι πόλεμος σίγουρα. Αλλά όταν ζούμε στην πατριαρχία, δηλαδή σε ένα σύστημα με καταπιεστές και καταπιεσμένες/ους/α, αναγκαστικά δημιουργείται μία άλλη πάλη των τάξεων, αναγκαστικά μπαίνουμε σε θέσεις πολέμου. Ευτυχώς, μπορούμε και να βγούμε (σε ένα τουλάχιστον μεγάλο βαθμό) από αυτές τις θέσεις, από αυτούς τους ρόλους, και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε σε ένα μεγάλο κομμάτι του φεμινιστικού κινήματος. Ωστόσο, όταν περπατάω στον δρόμο το βράδυ και φοβάμαι ότι κάποιος θα μου επιτεθεί και σκαρώνω ένα σωρό τεχνικές για να αποφύγω τις παρέες αντρών ή τους μεμονωμένους άντρες που με καρφώνουν σε μια προσπάθεια ξεγύμνωσης με τα βλέμματά τους, όταν σκέφτομαι πως αν κάποιος μου επιτεθεί δε θα μπορούσα να κάνω κάτι, τότε σκέφτομαι πως αυτό είναι το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης μου ως κορίτσι, το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης μου ως αυτής που θα πρέπει να χάσει σε αυτόν τον πόλεμο, ως αυτής που δεν της έχουμε δώσει τα όπλα που δώσαμε στο υπόλοιπο μισό του πληθυσμού.

Θα ήθελα να μην υπάρχουν όπλα. Θα ήθελα να μην υπάρχουν πόλεμοι. Θα ήθελα να αρκούν τα χαμόγελα και η τρυφερότητα μας. Αυτές είναι οι αξίες μου. Αλλά έχω κουραστεί και να φοβάμαι, έχω κουραστεί και να νιώθω ελάφι. Άρα, πρέπει κι εγώ να μπορώ να αμυνθώ.

Αυτό που σας περιέγραψα, όπως και όλες οι κακοποιήσεις, οι φόβοι και τα εμποδισμένα όνειρα που ζούνε τα θηλυκά μας σώματα, όπως και όλη η βία που βιώνουν οι αδύναμες/οι κοινωνικά και πολιτικά, είναι οι λόγοι της οργής. Και θεωρώ πως πρέπει να έχουμε δικαίωμα στην οργή όλοι και όλες και όχι μόνο συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού.  Και πιο συγκεκριμένα, στο κείμενο μου Οργή, μιλάω για την οργή των γυναικών, που δεν έχουν καν τα εργαλεία πολλές φορές να την εκφράσουν ή δεν έχουν φανταστεί ότι το δικαιούνται. Αυτό το αίσθημα της οργής φουσκώνει μέσα μας και μας πνίγει. Δε μιλάω για την οργή του οργισμένου πατέρα, αδελφού, συζύγου που θα κακοποιήσει αυτές/ούς γύρω του.

Διεκδικώ την οργή των καταπιεσμένων: να μπορούμε κι εμείς να είμαστε οργισμένες, και αυτό να μη μας κάνει στα μάτια των άλλων, τα εμποτισμένα από την πατριαρχία, υστερικές, υπερβολικές, τρελές, «καλά, περίοδο έχεις;», αλλά άνθρωπες, που τάσσονται ενάντια στους καταπιεστές τους.

Όταν λες ότι βλέπεις «μια προσπάθεια φροντίδας των κοινών πληγών» ταυτίζομαι πολύ και χαίρομαι που το διατυπώνεις έτσι. Όταν τελειώνει η παράσταση, πάντα έρχονται γυναίκες που μου λένε «Ευχαριστώ για την οργή, κι εγώ δεν ξέρω τι να την κάνω, κι εγώ τη νιώθω να ανεβαίνει μέσα μου». Προσπαθώ μέσα από τον λόγο και τη μουσική, μέσα από μία παράσταση μίας ώρας, να φροντίσω κάποιες από τις κοινές μας πληγές.

Οι πληγές έχουν να κάνουν με την οργή, με τις καταπιέσεις, με την ανάγκη για οξυγόνο (μια φράση που έχει αποκτήσει και πιο πλούσιο νόημα τώρα πια), αλλά επίσης έχουν να κάνουν με αναζητήσεις πιο υπαρξιακές, όπως, πού είναι το σπίτι μας, όπως, το αίσθημα της μοναξιάς, όπως, τον τόπο της λήθης. Η πληγή μπορεί να προέρχεται από την απώλεια.

Αναφέρεις τη διασκευή μου στην «Ξενιτιά του έρωτα» και το κείμενο που λέω. Μιλάει για τη γιαγιά μου που είχε άνια, έβγαινε στον δρόμο και έψαχνε τη μάνα της. Ήταν 90 χρονών. Αυτή η εικόνα με έχει σημαδέψει. Πού πάει ένας άνθρωπος όταν ξεχνάει; Ποια ήταν αυτή γυναίκα που είχα μπροστά μου και που ήταν αυτή που ήξερα και την ίδια στιγμή μία άλλη; Την παρατηρούσα, της μιλούσα και προσπαθούσα να καταλάβω τον κόσμο της.

Η παράσταση μου είναι μια προσπάθεια να μην αφήσω τα χαμένα για πάντα να χαθούν και επίσης, μια διεκδίκηση της διατύπωσης του πόνου. Να μπορούμε να μιλάμε για αυτόν, να τον μοιραζόμαστε. Η απώλεια, το πένθος, η λήθη, ο θάνατος, πώς μπορούν να γίνουν, πέρα από πόνος, τρόπος για να συνδεθούμε. Για να δούμε ότι έχουμε πιο πολλά κοινά από αυτά που νομίζουμε. Και επίσης, πως μπορούν να γίνουν σανίδες πάνω στις οποίες μπορούμε να πατήσουμε για να εκτιμήσουμε πιο πολύ το παρόν, τη ζωή μας, αυτή την πολύ συγκεκριμένη στιγμή που έχουμε την τύχη να βρισκόμαστε μαζί σε αυτόν τον χώρο.

Σε όλες αυτές τις πληγές δεν είμαστε μόνες και θέλω αυτό να νιώσουμε με την παράσταση μου. Να πάρουμε δύναμη για να μαχόμαστε και για να αγαπάμε.

Ποιες είναι για σένα οι αιτίες που προκαλούν τη συσσωρευμένη οργή και πώς θα μπορούσε η οργή να μην εγκλωβίζεται σε ένα ατομικό συναίσθημα αλλά να γίνει συλλογική διεκδίκηση;

Νομίζω για πολλούς λόγους συσσωρεύεται. Ένας λόγος μπορεί να είναι το πώς έχουν μεγαλώσει και συνηθίσει να είναι τα σώματα μας, δηλαδή με έναν τρόπο που τα κλείνει στα δυνατά συναισθήματα αντί να τα ανοίγει. Ένας άλλος μπορεί να είναι ο φόβος γιατί η καταστολή είναι μεγάλη. Ένας άλλος μπορεί να είναι ότι νιώθουμε πως δεν υπάρχει κάποια εναλλακτική. Ο κόσμος ως έχει φαντάζει ως ο μόνος ρεαλιστικός, και παντού γύρω μας υπάρχουν αφηγήσεις δυστοπιών. Ας δούμε πόσες ταινίες μεγάλης παραγωγής αφηγούνται ότι το σύστημα είναι άδικο και διεφθαρμένο, ωστόσο πως για να βγούμε από αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ζούμε σε μια εποχή όπου υπάρχει πληροφόρηση πιο πολύ από ότι παλιά, και πιο εύκολα από ότι παλιά μπορείς να βρεις κριτικές ενάντια στο υπάρχον, ωστόσο οι αφηγήσεις από τις οποίες κατακλυζόμαστε μας λένε πως μόνο να μείνουμε μέσα σε αυτή τη φρίκη μπορούμε. Δε μιλάμε πια για ευτοπίες -καλύτερους κόσμους που μπορούν να υπάρξουν, ούτε και για ουτοπίες -ιδανικούς άπιαστους τόπους που μας δίνουν το κίνητρο να μη σταματάμε ποτέ. Και νιώθουμε πως δεν υπάρχει μέλλον, πως δεν μπορούμε να φανταστούμε ένα άλλο μέλλον. Οπότε, σε όλες τις διεκδικήσεις, βασικό πρέπει να είναι η δημιουργία ενός άλλου φαντασιακού. Εκτιμώ πάρα πολύ τις καλλιτέχνιδες και τους καλλιτέχνες που το δημιουργούν αυτό, όπως τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές. Δυνατά παραδείγματα είναι το κίνημα March to Gaza και ο στόλος Global Sumud Flotilla. Μία απόδειξη ότι δεν έχει πεθάνει η αλληλεγγύη. Το εγχείρημα τους, μία μικρή ευτοπία, διότι φαντάζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους να ζούνε μια κοινοτική ζωή με όμορφες αξίες μέσα σε όχι απλές συνθήκες και σκέφτομαι «να ένα παράδειγμα ενός άλλου κόσμου». Τέτοιοι κόσμοι υπάρχουν πάρα πολλοί, και αντιστέκονται στα κυρίαρχα αφηγήματα. Άρα και η συμμετοχή στη δημιουργία τέτοιων κόσμων, τέτοιων νησίδων, που αγωνίζονται κόντρα στις διαφόρων μορφών εξουσίες είναι ένας τρόπος να περάσουμε από τον ατομικό εγκλωβισμό στη συλλογική διεκδίκηση, αλλά και η ίδια η τέχνη, η επαγρύπνηση, η ενδυνάμωση και η σύνδεση μέσα από αυτήν μπορούν να βοηθήσουν. Πιστεύω πολύ πως η τέχνη έχει έναν τεράστιο ρόλο να παίξει στη δημιουργία ενός άλλου φαντασιακού.

Φωνή, λούπες, κείμενα :  SELINI (Κατερίνα Αντωνοπούλου-Βηδενμάιερ)

Διάρκεια 

60 λεπτά

Γλώσσα 

Ελληνικά. (Στον χώρο θα μοιράζεται η μετάφραση της παράστασης στα αγγλικά.)

Η καλλιτέχνις
Η SELINI (Κατερίνα Αντωνοπούλου-Βηδενμάιερ) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι τραγουδίστρια, ηθοποιά και σκηνοθέτρια και ζει στη Γαλλία και στην Ελλάδα. Της αρέσει, με λέξεις, εικόνες, ήχους, ρυθμούς, σώματα και νότες, να λέει ιστορίες. Για να μην ξεχνάμε, και για να γράφουμε τις δικές μας -ιστορίες ή Ιστορίες.

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Χώρος: Μικρή Σκηνή, Επταλόφου 14, Κάτω Τούμπα
Ημερομηνία / Ώρα: 8/10/25 στις 22.00
Εισιτήρια: 10ευρώ / αγορά εισιτηρίων στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ, link: https://thessfringe.com/events/%ce%b4%cf%8d%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%82/

Το άρθρο SELINI: Οι «δυο μορφές στο βάθος» προσπαθούν να διατυπώσουν τον πόνο και την οργή που νιώθουμε εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Χαρτογραφώντας τις δυνατότητες της μουσικής ως πράξης συνάντησης, ακρόασης και αυθόρμητης σύνθεσης, το Φεστιβάλ μεταμορφώνει τον συναυλιακό χώρο σε τόπο διαλόγου και ηχητικών ανταλλαγών και μας παρουσιάζει εξέχουσες φωνές της αυτοσχεδιαστικής μουσικής σκηνής σε μια διαπολιτισμική συνάντηση.

Οκτώ καταξιωμένοι/ες μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα συναντηθούν για πρώτη φορά επί σκηνής και θα συμπράξουν σε έξι πρωτότυπα μουσικά σετ στον αγωγό τέχνης Transcendance στην καρδιά της πόλης, δημιουργώντας μοναδικές ηχητικές εμπειρίες που γεννιούνται τη στιγμή της εκτέλεσης, μπροστά στα μάτια (και τα αυτιά) του κοινού.

Χώρος | Transcendance – αγωγός τέχνης, Πολυξένης Αντωνίου 4

Ώρα προσέλευσης | Doors: 20:30
Συναυλίες | Concerts start:  21:00

Προτεινόμενη συνεισφορά | Suggested Contribution:≥ 5€

Production, Organizer | Παραγωγή, Οργάνωση:  AdhocArts, Transcendance

Ημερομηνία | 12, 13, 14 Σεπτεμβρίου 2025 

Το άρθρο No Ordinary Festival 2025 – 12 με 14 Σεπτεμβρίου στο Transcendance στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το ωραιότερο πρόγραμμά τους μέχρι σήμερα,

τ΄Αηδόνια έρχονται την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών, στη Θεσσαλονίκη.

Στην φετινή γιορτή Διονυσιακά του Μοντεβέρντι.

Αγαπημένα του Σταμάτη!­­

Μερικά ολοκαίνουργια.

ΡεϋναλντοNahn, – γαλλική Μπελ-Επόκ, Πιαφ, λαϊκά κλασικά, δημοτικά περιπαικτικά και αισθήματα κατευθείαν στην καρδιά.

Από τα Μπουλούκια μέχρι τα newwave ρεμπέτικα.

Παίζουν και τραγουδούν αλφαβητικά.

Δημήτριος Ανδρεάδης, πιάνο κίμπορντ ενορχηστρώσεις

Χρήστος Γεροντίδης τραγούδι,

Νίκος Κατσίκης μπουζούκι ισπανικό λαούτο

Κοσμάς Κοκόλης κιθάρα μπουζούκι τραγούδι

Σταμάτης Κραουνάκης τα πάντα όλα

Κώστας Μπουγιώτης τραγούδι

Πένυ Ξενάκη τραγούδι

Λάμπρος Παπανικολάου κοντραμπάσο

Θεολόγος Παπανικολάου βιολί, τραγούδι

Γιώργος Στιβανάκης τραγούδι

Γιώργος Ταμιωλάκης βιολοντσέλο

Στον ήχο ο Γιώργος Τσατσούλης

Συνεργάτης ηχολήπτη Πρόδρομος Χατζηαντωνίου

Κοστούμια Κώστας Ζήσης

Συνεργάτης ενδυματολόγου ΥρώΚρασακοπούλου

Φωτισμοί Παναγιώτης Χατζηνάκος

Επικοινωνία Δέσποινα Κραουνάκη

Αγκαλιά στην πολυθρόνα

Δε μας πήραν και τα χρόνια

εδώ τραγουδάν τ΄ αηδόνια

Καλοκαίρι και χειμώνα

Αγκαλιά στην πολυθρόνα

τρεις λαλούν και δυο χορεύουν

και του θέρους τ αηδονάκια

της αγάπης το φαγάκι μαγειρεύουν

‘Ιδιονε Θεό πιστεύουν

Κι ό,τι μοιάζει εχθρικό

σιχαμένο τοξικό

να το πάρει το νερό

και να μείνει ό,τι αγαπάμε

αγαπάμε!

Πληροφορίες:

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

«Τ’ Αηδόνια Του Θέρους»

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025

Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη

Τιμές εισιτηρίων:

20€ (φοιτητικό – ανέργων 15€)

Προπώληση:

Τηλεφωνικά στο 2109213310

Σε όλα τα καταστήματα Public

Το άρθρο Σταμάτης Κραουνάκης- «Τ’ Αηδόνια Του Θέρους», τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Έχοντας ταξιδέψει μουσικά μαζί σε πάνω από 25 τοποθεσίες της Άνω Πόλης, επιστρέφουμε σε γνώριμες γωνιές και εξερευνούμε νέες, χαρτογραφώντας και πάλι τον δημόσιο χώρο ως τόπο συνάντησης, διαλόγου και συνύπαρξης.

Σε εννέα διαφορετικά σημεία της ιστορικά πολυπολιτισμικής Άνω Πόλης, θα πραγματοποιηθούν δέκα συναυλίες με σχήματα σόλο, ντουέτου και τρίο από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Αντλώντας έμπνευση από τις μουσικές παραδόσεις του κόσμου, οι καλλιτέχνες/ιδες θα παρουσιάσουν πρωτότυπες δημιουργίες και διασκευές παραδοσιακών συνθέσεων και τραγουδιών μέσα από έναν πλούσιο ηχητικό κόσμο που ενώνει Ανατολή και Δύση.

Αυτοσχεδιασμοί, πειραματισμοί, διαφορετικές γλώσσες και στυλ, συνθέτουν ένα πολυφωνικό μωσαϊκό μελωδιών φερμένο από την Ελλάδα, τη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, την Ανατολία, τη Μαύρη Θάλασσα και πέρα.

Σας περιμένουμε για να ζήσουμε μαζί τη δύναμη της μουσικής να μεταμορφώνει τον δημόσιο χώρο σε τόπο πολιτισμών, ιστοριών και συλλογικής έκφρασης. Η μουσική δεν έχει σύνορα και στην Άνω Πόλη μας φέρνει κοντά, εμπνέει, γεννά συναντήσεις. Γίνεται γιορτή που μας χωράει όλες και όλους.

Είσοδος ελεύθερη.

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της olipoli, www.olipoli.gr, και δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα και τα ακριβή σημεία στον χάρτη εδώ.

Το άρθρο Anopolis World Music Festival 2025 εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το Πικ Νικ Urban Festival κάνει τη μεγάλη του έναρξη για μία και μοναδική βραδιά, την Κυριακή 31 Αυγούστου, στον εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς.

Το μακρινό 2012, ο ιστορικός αυτός χώρος φιλοξένησε για πρώτη φορά το φεστιβάλ, γεμίζοντας με μουσικές, γέλια και χρώματα. Για χρόνια αποτέλεσε σύμβολο του Πικ Νικ, όμως λόγω εργασιών έμεινε κλειστός στο κοινό.

Φέτος, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, η Ρωμαϊκή Αγορά ανοίγει και πάλι τις πόρτες της στο κοινό και το Πικ Νικ επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησαν όλα – για να σημάνει την εκκίνηση ενός ολόκληρου Σεπτεμβρίου γεμάτου πολιτισμό, μουσική, σινεμά και γειτονιά, στις πλατείες και τα πάρκα όλης της Θεσσαλονίκης.

Την Κυριακή 31 Αυγούστου οι πόρτες του φεστιβάλ θα ανοίξουν στις 18:00, με ένα πλούσιο πρόγραμμα που θα ξετυλιχθεί στη Ρωμαϊκή Αγορά: DJ set, συναυλία, προβολή βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους από το Φεστιβάλ της Δράμας, και φινάλε με την προβολή της θρυλικής Casablanca του Michael Curtiz. Μια νύχτα γεμάτη μουσικές, εικόνες, πικ νικ και συναντήσεις, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.

Η εμβληματική έναρξη του φεστιβάλ σηματοδοτεί την αρχή ενός Σεπτεμβρίου γεμάτου πολιτιστικές στάσεις σε όλη την πόλη. Με το φετινό μότο μας “Πάμε Πλατεία”, το φετινό Πικ Νικ Urban Festival καλωσορίζει το φθινόπωρο με μια δυναμική διαδρομή σε πέντε γειτονιές της Θεσσαλονίκης, μεταμορφώνοντας κάθε σημείο σε κέντρο πολιτιστικής έκφρασης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Αναλυτικό Πρόγραμμα Opening Night

H βραδιά θα ξεκινήσει με μουσικές επιλογές και DJ Set με έναν από τους πρώτους επισκέπτες του Πικ Νικ, τον αγαπημένο μουσικό και ραδιοφωνικό παραγωγό και DJ της Θεσσαλονίκης, Σάκη Κοροβέση με ένα set ειδικά για την επιστροφή του Πικ Νικ!

Αμέσως μετά ανεβαίνει στη σκηνή η Bourbon Street Dixieland Band. Με ρίζες που εκτείνονται από τις μπάντες του δρόμου της Νέας Ορλεάνης μέχρι τα ποταμόπλοια του Μισισίπι. Επηρεασμένοι από μορφές όπως ο Louis Armstrong και ο King Oliver, αναβιώνουν τον αυθεντικό ήχο της πρώιμης τζαζ. Ένα ταξίδι στον αμερικανικό νότο των αρχών του 20ού αιώνα, γεμάτο swing, ρυθμό και ακαταμάχητη ενέργεια.

Την βραδιά απογειώνει ο Γιώργος Παπαγεωργίου και οι Polkar που επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος – στη Θεσσαλονίκη, την πόλη απ’ όπου ξεκίνησαν και στο μακρινό Πικ Νικ του 2013 έκαναν στον ίδιο ακριβώς χώρο μία από τις πρώτες τους εμφανίσεις. Στο opening night του Πικ Νικ Urban Festival, ανεβαίνουν στη σκηνή πιο εκρηκτικοί από ποτέ, για ένα μοναδικό live που… δεν θα επαναληφθεί και θα αυτοκαταστραφεί μετά το τέλος του

Στο κινηματογραφικό μέρος της βραδιάς, το Φεστιβάλ Δράμας πάει Πλατεία στο Πικ Νικ Urban Festival. Στo opening night θα παρουσιαστεί η ταινία “Index” του Νικόλα Κολοβού, που απέσπασε το βραβείο Χρυσός Διόνυσος – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας.

Το “Index” είναι ένα συγκλονιστικό και βαθιά ανθρώπινο κινηματογραφικό σχόλιο για το προσφυγικό ζήτημα, μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού. Σε 12 λεπτά, ο σκηνοθέτης αφηγείται με ευαισθησία και ένταση την ιστορία ενός μικρού αγοριού που τραυματίζεται στο δάχτυλο κατά τη διάρκεια της απόπειρας της οικογένειάς του να διαφύγει από τον πόλεμο. Με λιτότητα και δύναμη, το “Index” αγγίζει το προσωπικό και το πολιτικό ταυτόχρονα, και παραμένει στο μυαλό του θεατή πολύ μετά το τέλος του.

Το φινάλε του opening night του φεστιβάλ θα σηματοδοτηθεί με την προβολή της θρυλικής ταινίας Casablanca, του Michael Curtiz, με πρωταγωνιστές τον Humphrey Bogart και την Ingrid Bergman. Ένα διαχρονικό αριστούργημα του κλασικού κινηματογράφου, που συνδυάζει το ρομαντικό δράμα με την πολιτική αγωνία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ταινία έχει αγαπηθεί από γενιές θεατών για τους αλησμόνητους διαλόγους, τη γεμάτη ένταση ατμόσφαιρα και τη συγκλονιστική ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Πέρα από τη ρομαντική της ιστορία, η Casablanca παραμένει βαθιά πολιτική, αγγίζοντας ζητήματα επιλογής, ελευθερίας και ηθικής ευθύνης. Ένα φιλμ που συνεχίζει να συγκινεί, να εμπνέει και να υπενθυμίζει πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, οι άνθρωποι μπορούν να βρουν νόημα και αξιοπρέπεια στις πράξεις τους.

Η βραδιά αποτελεί την επίσημη έναρξη του Πικ Νικ Urban Festival 2025 με κεντρικό σύνθημα #Πάμε_Πλατεία που θα ταξιδέψει τον Σεπτέμβριο στις γειτονιές της πόλης με την υποστήριξη και αρωγή του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Σας περιμένουμε όλες και όλους!

Τοποθεσία: Ρωμαϊκή Αγορά

Ώρα έναρξης: Από τις 18.00

Είσοδος: 8€
Έκδοση εισιτηρίων: more.com

Για περισσότερες πληροφορίες:
www.urbanpicnic.gr
Facebook: Πικ Νικ Urban Festival
Instagram: www.instagram.com/picnicurban/
YouTube: www.youtube.com/user/PicNicUrbanFestival

Το άρθρο Πικ Νικ Urban Festival 2025 – Πάμε Πλατεία: Opening night στη Ρωμαϊκή Αγορά εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Συμμετέχουν:
το μουσικό σχήμα της Πριγκηπέσσας,
o Δημήτρης Ζερβουδάκης
και τα συγκροτήματα:
Γουρούνια στο Διάστημα,
Ψύλλοι στ’ Άχυρα,
Tserna the band

— Η συνεχής απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και η καταστροφή της φύσης (πόλεμοι, Τέμπη, Πύλος, πυρκαγιές, πλημμύρες),
— Η φτώχεια που απειλεί όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας,
— Η δολοφονική βία του κράτους (οι θάνατοι που «συνέβησαν» μέσα και έξω από τα Αστυνομικά Τμήματα, ο καινούργιος Ποινικός Κώδικας που μας υπόσχεται Φυλακές για όλους, οι τραυματισμοί και οι συλλήψεις διαδηλωτών),
— Η Υγεία μας που αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα με συνέπεια τον αποκλεισμό από το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στην φροντίδα της,
γίνεται φανερό σήμερα περισσότερο από ποτέ, πως αφορούν τον καθένα/καθεμία προσωπικά!

Γι’ αυτόν το λόγο, απευθυνόμαστε στην κοινωνία της πόλης, σε σας, ζητώντας να διεκδικήσουμε από κοινού το αυτονόητο προσωπικό και συλλογικό συμφέρον:
Να διαφυλάξουμε την Υγεία και τη ΖΩΗ
Δεν θα αφήσουμε τις τύχες μας στα χέρια τους!

13 χρόνια Αυτοοργάνωση – Αυτοδιαχείριση – Αλληλεγγύη
13 Χρόνια Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης (ΚΙΑ) Θεσσαλονίκης

“Ευχαριστούμε όλους τους αλληλέγγυους που βοήθησαν στη διοργάνωση της εκδήλωσης και όλους τους μουσικούς και τα συγκροτήματα που στηρίζουν το ΚΙΑ Θεσσαλονίκης συμμετέχοντας στη συναυλία αφιλοκερδώς” σημειώνει στην ανακοίνωση του το ΚΙΑ Θεσσαλονίκης.

Το άρθρο Συναυλία του ΚΙΑ Θεσσαλονίκης το Σάββατο 12 Οκτώβρη στο πάρκο Ξαρχάκου με σύνθημα «Υγεία για όλους, όλες, όλα – Η Ζωή μας Αξίζει!» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το φεστιβάλ που διεξάγεται σε ετήσια βάση μάς καλεί να γνωρίσουμε από κοντά  διακεκριμένους μουσικούς της αυτοσχεδιαστικής σκηνής σε μία ad hoc διαπολιτισμική  συνάντηση.

Οχτώ αυτοσχεδιαστές και αυτοσχεδιάστριες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα  συναντηθούν για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή του Transcendance – αγωγός τέχνης, όπου θα  συμπράξουν σε έξι πρωτότυπα μουσικά σετ.

Ημερομηνία | 13, 14, 15 Σεπτεμβρίου 2024

Τοποθεσία| Transcedance – αγωγός τέχνης, Πολυξένης Αντωνίου 4

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30 | Doors open at 20:30

Προτεινόμενη συνεισφορά: ≥5 Ευρώ

Παραγωγή, Οργάνωση

AdHoc Arts

Σε συνεργασία με

Transcedance, Irtijal, Breach, Space 21

Καλλιτεχνική επιμέλεια

Δήμος Βρύζας, Μαρίνα Ταντανόζη 

Για περισσότερες πληροφορίες: www.noordinaryfestival.com

Το Φεστιβάλ πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου  Πολιτισμού.

Το άρθρο No Ordinary Festival: Ένα τριήμερο στη Θεσσαλονίκη γεμάτο πειραματική και ηλεκτρονική μουσική εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Αντλώντας έμπνευση από μουσικές παραδόσεις του κόσμου, ειδικά φέτος από το ρεπερτόριο της Μεσογείου, από σκοπούς και τραγούδια της περιοχής του Καυκάσου και της Ανατολίας, και από τους ήχους των Βαλκανίων, ντουέτο και τρίο μουσικά σχήματα με έδρα, κυρίως, τη Θεσσαλονίκη, θα παρουσιάσουν πρωτότυπες δημιουργίες και διασκευές παραδοσιακών συνθέσεων, μέσα από πειραματισμό, αυτοσχεδιασμό, διαφορετικές γλώσσες και στυλ,  σμίγοντας τόπους κοντινούς και μακρινούς, το οικείο και το ανοίκειο, το γνώριμο και το πρωτόγνωρο.

Εννέα συναυλίες σε εννέα διαφορετικές τοποθεσίες στην Άνω Πόλη, σε τρεις ημέρες σύγχρονης μουσικής έκφρασης που αντηχεί τον ιστορικά πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της Άνω Πόλης και της Θεσσαλονίκης· ένα φεστιβάλ που προβάλλει τη σημασία της παρουσίας της τέχνης και των πολιτών στο δημόσιο χώρο, ενισχύοντας, παράλληλα, τη διάδραση ανάμεσα στους/στις καλλιτέχνες/ιδες και το κοινό, το ατομικό και το συλλογικό, τον χώρο και τον χρόνο· ένα μουσικό φεστιβάλ σύγχρονου μουσικού πολιτισμού για όλες και όλους.

Είσοδος ελεύθερη.

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της olipoli, https://olipoli.gr/, και δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ.

Το άρθρο Anopolis World Music Festival 2024, 10 με 12 Σεπτεμβρίου στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.