«Την Τρίτη, 7 Ιουλίου, η διοίκηση της εφημερίδας ανακοίνωσε στον συνάδελφο Γιάννη Κιμπουρόπουλο την απόλυσή του “επειδή έκανε κακό στην εφημερίδα”. Ο λόγος του “κακού” ήταν πως είχε δημοσιοποιήσει και καταγγείλει προς το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ το πολλοστό κρούσμα λογοκρισίας εναντίον του, το κόψιμο της εβδομαδιαίας στήλης του επειδή και μόνο αναφερόταν σε εταιρεία για την οποία «δεν γράφουμε» καθώς μας δίνει διαφήμιση, σύμφωνα με τα νέα ήθη που έχουν επιβληθεί στην εφημερίδα. Ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, πρώην διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας, εκλεγμένος πρώτος σε σταυρούς στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη του ΔΣ του συνεταιρισμού και πρώτο αναπληρωματικό μέλος του ΔΣ της ΠΟΕΣΥ, από τη στιγμή που διαμαρτυρήθηκε για την απόλυση του συναδέλφου Τάσου Τσακίρογλου, έχει υποστεί στοχοποίηση από την εργοδοσία με εμφανή σκοπό την επαγγελματική του απαξίωση και την τοποθέτησή του κατά το κοινώς λεγόμενο «στο ψυγείο», με αναστολή δημοσίευσης της στήλης του και των ρεπορτάζ του για εβδομάδες.

Η απόλυση ανακοινώθηκε λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη συνέλευση των εργαζομένων της ΕΦΣΥΝ».

Με το ψήφισμά τους οι εργαζόμενοι κάνουν λόγο προκλητική αθέτηση των δεσμεύσεων της εργοδοσίας (η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση του συνεταιρισμού) που προβαίνει «σε αλλεπάλληλες απολύσεις, λογοκρίνοντας ρεπορτάζ και άρθρα, παραβιάζοντας την αυτονόητη τήρηση της δεοντολογίας και την ελευθερία του δημοσιογραφικού έργου ανεξάρτητα από επιχειρηματικά, διαφημιστικά, πολιτικά ή άλλα συμφέροντα».

Κατόπιν τούτων ζητούν από τις Ενώσεις τα εξής:

-Nα καταγγείλουν την απόλυση  του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

-Να εξετάσουν και να αποφασίσουν οποιοδήποτε μέτρο, συμπεριλαμβανομένης και της κήρυξης απεργίας, με αίτημα να σταματήσουν οι απολύσεις και να τηρηθεί απαρέγκλιτα από την εργοδοσία η τήρηση της συμφωνίας μεταβίβασης του 51%.

– Να συνεχίζουν να αγωνίζονται κατά των  παρεμβάσεων στην ελευθερία του δημοσιογραφικού  έργου και να πιέσει την εργοδοσία να σεβαστεί τους υποχρεωτικούς κανόνες δεοντολογίας και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

-Επίσης, απαιτούμε να τηρηθούν οι εργασιακές προβλέψεις για αμοιβή της κυριακάτικης εργασίας και της εργασίας σε ημέρες αργιών, o  ικανός και απαραίτητος χρόνος ανάπαυσης ανάμεσα στις βάρδιες και να απαλειφθούν τα φαινόμενα εντατικοποίησης της εργασίας, εργασιακής εξουθένωσης και εκφοβισμού από όποιον κι αν προέρχονται.- Στηρίζουμε την προσπάθεια των Ενώσεων μας για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στον δημοσιογραφικό κλάδο ,ώστε να εκλείψουν οι μεγάλες μισθολογικές ανισότητες και οι μισθοί  που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση

Το Ψήφισμα της Γ.Σ των εργαζόμενων που εστάλη στις συνδικαλιστικές Ενώσεις

Συνάδελφοι,

Την Τρίτη, 7 Ιουλίου, η διοίκηση της εφημερίδας ανακοίνωσε στον συνάδελφο Γιάννη Κιμπουρόπουλο την απόλυσή του “επειδή έκανε κακό στην εφημερίδα”. Ο λόγος του “κακού” ήταν πως είχε δημοσιοποιήσει και καταγγείλει προς το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ το πολλοστό κρούσμα λογοκρισίας εναντίον του, το κόψιμο της εβδομαδιαίας στήλης του επειδή και μόνο αναφερόταν σε εταιρεία για την οποία «δεν γράφουμε» καθώς μας δίνει διαφήμιση, σύμφωνα με τα νέα ήθη που έχουν επιβληθεί στην εφημερίδα. Ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, πρώην διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας, εκλεγμένος πρώτος σε σταυρούς στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη του ΔΣ του συνεταιρισμού και πρώτο αναπληρωματικό μέλος του ΔΣ της ΠΟΕΣΥ, από τη στιγμή που διαμαρτυρήθηκε για την απόλυση του συναδέλφου Τάσου Τσακίρογλου, έχει υποστεί στοχοποίηση από την εργοδοσία με εμφανή σκοπό την επαγγελματική του απαξίωση και την τοποθέτησή του κατά το κοινώς λεγόμενο «στο ψυγείο», με αναστολή δημοσίευσης της στήλης του και των ρεπορτάζ του για εβδομάδες.

Η απόλυση ανακοινώθηκε λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη συνέλευση των εργαζομένων της ΕΦΣΥΝ.

Μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 30 Ιουνίου, η διοίκηση της εφημερίδας ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά στη συνάδελφο Ποτούλα Μπουκουβάλα, που εργάζεται δέκα  χρόνια στη γραμματεία της Εφημερίδας των Συντακτών, την άμεση λήξη της εργασιακής της σχέσης «για λόγους ανανέωσης». Της πρότεινε επιπλέον δύο μισθούς προκειμένου να εμφανισθεί προσχηματικά η εξαναγκαστική αποχώρηση σαν τάχα οικειοθελής, ενώ της διευκρινίστηκε ότι τυχόν άρνησή της δεν θα άλλαζε το αποτέλεσμα της προειλημμένης απόφασης.

Θυμίζουμε ότι έχουν προηγηθεί οι αναιτιολόγητες απολύσεις των συναδέλφων Μάριου Διονέλλη, Τάσου Τσακίρογλου, Γιώργου Δημητρακόπουλου, Σπύρου Μανουσέλη, Κ. Καραγιαννίδη, για τις οποίες είχαμε απευθυνθεί στα σωματεία μας, ενημερώνοντάς τα και εκφράζοντας τη διαμαρτυρία μας.

Τις τελευταίες ημέρες, η διοίκηση της “Εφ.Συν.” δυναμιτίζει εκ νέου την εργασιακή ειρήνη στην εφημερίδα με εκδικητικές και απαράδεκτες απολύσεις, συνεχίζοντας να αθετεί τη συμφωνία που εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση του συνεταιρισμού. Θυμίζουμε ότι η συμφωνία προέβλεπε μεταξύ άλλων ότι για δύο έτη «δεν θα γίνουν από την Εταιρεία καταγγελίες χωρίς σπουδαίο λόγο των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου». Μάλιστα, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου 13-14 Δεκεμβρίου 2025, όταν ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση, «η νέα ιδιοκτησία της “Εφ.Συν.”», όπως υπέγραφε, δεσμευόταν για σεβασμό, και μάλιστα «θωράκιση»  της φυσιογνωμίας της εφημερίδας και «ακηδεμόνευτη προσήλωση στην ανυπότακτη δημοσιογραφία».

Έκτοτε, αθετεί προκλητικά τις δεσμεύσεις της, προβαίνοντας σε αλλεπάλληλες απολύσεις, λογοκρίνοντας ρεπορτάζ και άρθρα, παραβιάζοντας την αυτονόητη τήρηση της δεοντολογίας και την ελευθερία του δημοσιογραφικού έργου ανεξάρτητα από επιχειρηματικά, διαφημιστικά, πολιτικά ή άλλα συμφέροντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και μετά τη γενική συνέλευση των εργαζομένων επικριθηκαν συνάδελφοι για τις απόψεις που εξέφρασαν και απειλήθηκαν ,εμμέσως πλην σαφώς, με απόλυση

Κατόπιν τούτων ζητάμε από τις Ενώσεις μας τα εξής:

-Nα καταγγείλουν την απόλυση  του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

-Να εξετάσουν και να αποφασίσουν οποιοδήποτε μέτρο, συμπεριλαμβανομένης και της κήρυξης απεργίας, με αίτημα να σταματήσουν οι απολύσεις και να τηρηθεί απαρέγκλιτα από την εργοδοσία η τήρηση της συμφωνίας μεταβίβασης του 51%.

– Να συνεχίζουν να αγωνίζονται κατά των  παρεμβάσεων στην ελευθερία του δημοσιογραφικού  έργου και να πιέσει την εργοδοσία να σεβαστεί τους υποχρεωτικούς κανόνες δεοντολογίας και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

-Επίσης, απαιτούμε να τηρηθούν οι εργασιακές προβλέψεις για αμοιβή της κυριακάτικης εργασίας και της εργασίας σε ημέρες αργιών, o  ικανός και απαραίτητος χρόνος ανάπαυσης ανάμεσα στις βάρδιες και να απαλειφθούν τα φαινόμενα εντατικοποίησης της εργασίας, εργασιακής εξουθένωσης και εκφοβισμού από όποιον κι αν προέρχονται.- Στηρίζουμε την προσπάθεια των Ενώσεων μας για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στον δημοσιογραφικό κλάδο ,ώστε να εκλείψουν οι μεγάλες μισθολογικές ανισότητες και οι μισθοί  που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση

-Καταγγέλλουμε το κλίμα έντασης που δημιουργείται στην καθημερινή λειτουργία της εφημερίδας με ευθύνη της εργοδοσίας και την καλούμε να απέχει από ενέργειες που υπονομεύουν την εργασιακή ειρήνη

Το άρθρο Ψήφισμα των εργαζομένων της Εφημερίδας των Συντακτών κατά των απολύσεων και της λογοκρισίας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Κανένας «σπουδαίος λόγος» δεν διατυπώθηκε από την πλευρά της εργοδοσίας τόσο για την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, ανταποκριτή της εφημερίδας στην Κρήτη, στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου, ούτε για τις τέσσερις απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, μεταξύ των οποίων ενός συναδέλφου από το διοικητικό προσωπικό και δύο δημοσιογράφων.

Ανάμεσά τους και ο Τάσος Τσακίρογλου, μέλος του συνεταιρισμού που εξέδιδε την εφημερίδα και επικεφαλής της διαδικτυακής της έκδοσης για σχεδόν δέκα χρόνια – και σε αυτή την περίπτωση δίχως να συντρέχει κάποιος σπουδαίος λόγος. Σημειώνεται ότι ο Μ. Διονέλλης είχε καλύψει εκτενώς προσφυγικά, εργασιακά, περιβαλλοντικά, κινηματικά και τοπικά ζητήματα από την Κρήτη, ενώ ο Τ. Τσακίρογλου παρακολουθούσε τον κόσμο της παγκόσμιας διανόησης βιβλιογραφικά και με επίκαιρες αναλύσεις και συνεντεύξεις στην εφημερίδα. Και οι δύο τους αποτελούσαν βασικά ενεργά στελέχη του κορμού της εφημερίδας και του αναγνωστικού της κοινού, αναγνωρισμένοι για το κύρος της εργασίας τους.

Για τις απολύσεις αυτές η πλευρά Μελισσανίδη και η Διεύθυνση της εφημερίδας ισχυρίζονται ότι γίνονται μέσα στα πλαίσια της συμφωνίας της μεταβίβασης της πλειοψηφίας των μετοχών καθότι, υπήρξε δέσμευση από τη πλευρά τους για διατήρηση του αριθμού των εργαζομένων , αλλά όχι για προσωποποιημένη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που έχει προκαλέσει οργή ανάμεσα στους εργαζόμενους που, όπως αναφέρουν σε επιστολή τους 60 εξ αυτών όλων των ειδικοτήτων, θεωρούν ότι εξαπατήθηκαν και -στην… καλύτερη περίπτωση- ότι ξεγελάστηκαν, αφού με λίγα λόγια, εφόσον το θελήσει ο εργοδότης μπορεί να αντικαταστήσει όλους τους εργαζόμενους που έχουν ταυτιστεί με την 13χρονη πορεία της εφημερίδας και διατηρούν τη φυσιογνωμία της έως και σήμερα με άλλους, φυσικά της δικής της επιλογής (Aθέτηση των συμφωνηθέντων από Μελισσανίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών – Παρέμβαση των σωματείων για τις απολύσεις ζητούν 60 εργαζόμενοι).

Η γνωστοποίηση της επιστολής όχι μόνο δεν προβλημάτισε τον Δ. Μελισσανίδη, αλλά αντίθετα προκάλεσε την οργή του και προχώρησε στην έκτη απόλυση, αυτή τη φορά του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, ενός αναγνωρισμένου δημοσιογράφου – αναλυτή. Σύμφωνα με εργαζόμενους στην εφημερίδα, όλες οι απολύσεις είναι αναιτιολόγητες, ενώ κάποιες από αυτές διακατέχονται εκδικητικότητα και από τον ετσιθελισμό του Μελισσανίδη και του επιτελείου που τον περικλείει. Άλλωστε, η νέα εργοδοσία έχει προαναγγείλει επιπλέον απολύσεις, μεταξύ αυτών και των ανταποκριτών της, προκειμένου όπως ισχυρίζεται να προσλάβει άλλους εργαζόμενους, κυρίως στην ηλεκτρονική της έκδοση, βάσει σχεδίου αναδιάρθρωσης και αναβάθμισης της εφημερίδας και της ιστοσελίδας.

Λογοκρισία και αυξήσεις «ψίχουλα»

Αυτή η επερχόμενη αλλαγή στη φυσιογνωμία της εφημερίδας δεν περιορίζεται μόνο στην ασέβεια στις «υπογραφές» του ανθρώπινου δυναμικού της, αλλά και στην λογοκρισία που επέβαλε προκειμένου να μην γραφτεί το παραμικρό στις σελίδες της για την απόλυση του Μ. Διονέλλη, παρόλο τον ντόρο που προκλήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, μια απαξίωση που επέδειξε, μεταξύ άλλων και σε κείμενο – διαμαρτυρία για την απόλυση του ανταποκριτή στην Κρήτη περισσότερων από 30 φορέων του νησιού που επιδόθηκε στη νέα εργοδοσία, το οποίο επίσης δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.

Στον κάλαθο των αχρήστων κατέληξε και πρόσφατο ψήφισμα που εκδόθηκε σχεδόν ομόφωνα από τη γενική συνέλευση των – στην πλειοψηφία τους εργαζόμενων – συνεταιριστών με το οποίο καταδίκαζαν την απόλυση του Μ. Διονέλλη ζητώντας την επαναπρόσληψή του, παρόλο που υπήρχε ρητή απαίτηση από τους ίδιους για την δημοσίευσή του στην έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας.

Στην πράξη, αυτές οι κινήσεις –παντελώς ξένες προς τα «ήθη» της εφημερίδας – αποτυπώνουν μια συνολικότερη περιφρόνηση και ασέβεια της εργοδοσίας Μελισσανίδη προς τους εργαζόμενους συνεταιριστές, παρόλο που στην ουσία αποτελούν τον δεύτερο κύριο μέτοχο της εφημερίδας κατέχοντας το 43% και, άρα, θα έπρεπε να μετέχουν στη λήψη αποφάσεων που καθορίζουν το μέλλον της εφημερίδας, έναντι του επιχειρηματία που πρόσφατα απέκτησε το 51%.

Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν οι εργαζόμενοι της εφημερίδας, που επί 13 ολόκληρα χρόνια συμμετείχαν σε μια κοινή προσπάθεια προκειμένου να συνεχίσει την κυκλοφορία του ένα προϊόν που οι ίδιοι παρήγαγαν με μηνιαίο μισθό μόλις 800 ευρώ, δεν είχαν λάβει ακόμη την πενιχρή οριζόντια αύξηση μισθών 7,5% συν 7,5% το 2026 και το 2027 αντίστοιχα, για την οποία υπήρχε δέσμευση από τη νέα εργοδοσία. Κάτι που τελικά έγινε μόνο έπειτα από τη αποστολή της επιστολής των 60 στα συνδικαλιστικά σωματεία, χωρίς να έχει διευκρινιστεί αν αυτή αύξηση θα έχει αναδρομική ισχύ από τη αρχή του χρόνου όπως είχε αφήσει να εννοηθεί η εργοδοσία. Κάτι που, ούτως ή άλλως, δεν θα αλλάξει επ’ ουδενί την κατάταξη των εργαζομένων της Εφημερίδας των Συντακτών ως από τους πιο κακοπληρωμένους στην αγορά εργασίας στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης.

Κι αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει επίσης, όσο και αν ο Δ. Μελισσανίδης κάνει φιέστες κερνώντας τους εργαζόμενους σε σκυλομάγαζα για να «διασκεδάσουν» με την Άντζελα Δημητρίου και τον Λευτέρη Πανταζή (για να αφήσουμε τον Γιώργο Μαργαρίτη) με καλεσμένους πολιτικούς για να προωθήσει το νέο προϊόν που απέκτησε, χωρίς να τον ενδιαφέρει ότι αυτό αντιφάσκει με τις απολύσεις.

Η «αγορά» πίσω από τις εξελίξεις

Μαθαίνουμε ότι η διαμορφούμενη κατάσταση έχει προκαλέσει ανησυχία αλλά και οργή στους εργαζόμενους που θεωρούν ότι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι και αναρωτιούνται αν ο Δ. Μελισσανίδης έχει καταλάβει τι εφημερίδα αγόρασε ή δεν τον ενδιαφέρει διόλου αυτό και διαβλέπουν ότι επιχειρείται η υποβάθμιση της εφημερίδας και η λειτουργία της ως δεκανίκι της επερχόμενης αναβάθμισης της ηλεκτρονικής έκδοσης. Κάτι που ισοδυναμεί με την αχρήστευση ενός δοκιμασμένου προϊόντος για την προώθηση ενός νέου, η τύχη του οποίου είναι άγνωστη, ιδιαίτερα αν μεταλλαχτεί σε κάτι που θα συμβαδίζει με τους κανόνες της αγοράς που απαιτούν τη δημοσιογραφική ομερτά για τις κακόβουλες επιχειρηματικές ενέργειες. Γεγονός παντελώς ξένο και για το αναγνωστικό κοινό που παρακολουθεί την εφημερίδα όλα αυτά τα χρόνια. Εκτός κι αν ο Δ. Μελισσανίδης έχει αποφασίσει να απολύσει και τους… αναγνώστες της εφημερίδας.

Πέραν αυτών, η εξαγορά της Εφημερίδας των Συντακτών από τον μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη και οι προαναφερόμενες, καθοδηγούμενες από τον ίδιο και το επιτελείο του, εξελίξεις στο εσωτερικό της, σε συνδυασμό με την σχετικά πρόσφατη εν μέρει «αριστερή στροφή» των μέσων ενημέρωσης του ομίλου του Βαγγέλη Μαρινάκη, που μέχρι πρότινος στήριζε απροκάλυπτα και μέχρι αηδίας την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με στόχο την υποστήριξη και των δύο επιχειρηματιών της επιστροφής Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, δείχνουν ότι η οικονομική ολιγαρχία της χώρας ανασυντάσσεται σε δύο επίπεδα.

Από τη μια επιχειρεί τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης μέσω της αφομοίωσης γνωστών ανεξάρτητων δημοσιογραφικών φωνών και από την άλλη την ενσωμάτωση του αποκαλούμενου «αριστερού ακροατηρίου». Πρόκειται για μια χαρακτηριστική διπρόσωπη και ύπουλη τακτική, που δείχνει ότι η αποκαλούμενη «αγορά» επιχειρεί για μια ακόμη φορά να καθορίσει τα πράγματα στο πολιτικό σύστημα της χώρας που βρίσκεται υπό πλήρη κατάρρευση, αξιοποιώντας την ισχύ της, προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο για την απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Update: Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η εργοδοσία, έπειτα από τις σθεναρές αντιδράσεις των εργαζομένων και υπό την απειλή κήρυξης απεργίας από την ΕΣΗΕΑ, ανακάλεσε την απόλυση του Γ. Κιμπουρόπουλου και επανεξετάζει τη σχέση εργασίας με τον Τ. Τσακίρογλου.

Σε αυτές τις στιγμές βρισκόμαστε δίπλα στους εργαζόμενους/ες της Εφημερίδας των Συντακτών

Απαιτούμε τον τερματισμό των απολύσεων και την άμεση επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων

Απέναντι στα αφεντικά, έχει αποδειχτεί ότι η αλληλεγγύη παραμένει το όπλο μας

Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ
Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

πηγή:katalipsiesiea.espivblogs.net

Το άρθρο Ο Μελισσανίδης παίρνει κεφάλια έχοντας εξαπατήσει τους εργαζόμενους εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το κείμενο που υπογράφουν περίπου 60 εργαζόμενοι και συνεταιριστές αναφέρεται στη συμφωνία με τον Ομίλο Μελισσανίδη και σε αυτό κάνουν λόγο για δυσάρεστο αιφνιδιασμό και κίνηση αθέτησης των συμφωνηθέντων.

Οι εργαζόμενοι αναφέρονται στις απολύσεις, με πρώτη αυτή του Μάριου Διοννέλη, ενώ στέκονται ιδιαίτερα στην απόλυση του Τάσου Τσακίρογλου, μέλους της ΕΣΗΕΑ, ιδρυτικού μέλους του συνεταιρισμού, επικεφαλής της διαδικτυακής efsyn.gr για σχεδόν δέκα χρόνια.

Ο Τσακίρογλου από τον περασμένο Σεπτέμβριο, για λόγους προσωπικούς -για την ακρίβεια, λόγους υγείας- είχε παραιτηθεί από την αρχισυνταξία της efsyn.gr και είχε περιοριστεί σε σχέση μερικής απασχόλησης και ανάλογη μείωση της αμοιβής του, διατηρώντας την έντυπη στήλη του και το εβδομαδιαίο podcast του, επιβαρύνοντας ελάχιστα την εφημερίδα.

Οπως αναφέρουν οι εργαζόμενοι, η απόλυση Τσακίρογλου, «εκτός του ότι στερεί την ΕφΣυν μια ακόμη υπογραφή-στοιχείο ταυτότητας της εφημερίδας και με σημαντική απήχηση στο κοινό της, παραβιάζει τις στοιχειώδεις αρχές σεβασμού στην εκάστοτε ευάλωτη θέση κάθε εργαζόμενου. Η απόλυση δεν υπακούει καν σε οικονομική λογική, μια και οι προσλήψεις στο όνομα των οποίων γίνονται οι απολύσεις κοστίζουν πολλαπλάσια από τους απολυόμενους και από τους μέχρι σήμερα εργαζόμενους».

Οι εργαζόμενοι ζητούν από τα συνδικαλιστικά σωματεία να πιέσουν για ανάκληση των απολύσεων και για ουσιαστική τήρηση όλων των όρων της συμφωνίας.

Επίσης ζητούν από τις Ενώσεις να καλέσουν την διοίκηση και τη διεύθυνση της εταιρείας να δώσουν εξηγήσεις για τις αναιτιολόγητες απολύσεις και να παρουσιάσουν τα σχέδιά τους για το μέλλον της ΕφΣυν.

Το θέμα συζητήθηκε σήμερα στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ το οποίο κάλεσε τη διεύθυνση και τη νέα διοίκηση της Εφ.Συν. σε συνάντηση.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο του ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΥ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΜΑΣ (ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ, ΕΠΗΕΑ, ΕΣΗΕΜΘ, ΕΣΠΗΤ, ΕΣΗΕΠΗΝ, ΕΣΗΕΘΣΤΕ-Ε, ΕΤΗΠΤΑ):

“Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όπως σας είναι γνωστό, από τα τέλη του 2025 έχει ολοκληρωθεί η μεταβίβαση του 51% της συνεταιριστικής Εφημερίδας των Συντακτών σε εταιρεία συμφερόντων του Ομίλου Μελισσανίδη. Ο συνεταιρισμός διατηρεί το 43% της εταιρείας «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης», αλλά ο νέος

βασικός μέτοχος έχει το δικαίωμα μέχρι το 2028 να αποκτήσει και το υπόλοιπο των μετοχών, με δέσμευση των συνεταιριστών να μη μεταβιβάσουν τα μερίδιά τους μέχρι ο νέος συν-ιδιοκτήτης ασκήσει το δικαίωμα προαίρεσης στο υπόλοιπο των μετοχών για την απόκτηση του 100%.

Στο νέο ΔΣ της εταιρείας ο βασικός μέτοχος έχει τέσσερα από τα έξι μέλη.

Ο συνεταιρισμός εκπροσωπείται από την πρόεδρό του, ενώ στο ΔΣ συμμετέχει και ο εκλεγμένος διευθυντής της ΕφΣυν, Σωτήρης Μανιάτης.

Η συμφωνία, που εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση του συνεταιρισμού- δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς-, προβλέπει μεταξύ άλλων:

Εξόφληση δεδουλευμένων προς τους εργαζόμενους και λοιπών οφειλών της ΕφΣυν προς τρίτους

Αποζημίωση στους συνεταιριστές για το μερίδιο της εταιρείας (51%) που εξαγοράστηκε

Διασφάλιση των θέσεων εργασίας για δύο χρόνια- απολύσεις μόνο για σπουδαίο λόγο

Οριζόντια αύξηση μισθών 7,5% το 2026 και 7,5% το 2027.

Προσλήψεις για την ενίσχυση του δυναμικού και χρηματοδότηση αναπτυξιακού σχεδίου, ιδιαίτερα για την ψηφιακή έκδοση της ΕφΣυν.

Σεβασμό στον χαρακτήρα, τον προσανατολισμό, την ταυτότητα που έχει διαμορφώσει εδώ και 13 χρόνια η ΕφΣυν μέσα από το περιεχόμενο και τους ανθρώπους που το παράγουν.

Η συμφωνία τηρήθηκε με συνέπεια ως προς την καταβολή των δεδουλευμένων και την αποζημίωση των συνεταιριστικών μερίδων. Δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη η δέσμευση για οριζόντια αύξηση 7,5% στους μισθούς, οι οποίοι με εξαίρεση τις εκ του νόμου αναπροσαρμογές (καταβολή τριετιών, μειώσεις ΦΜΥ) έχουν μείνει παγωμένοι για 13 χρόνια.

Ωστόσο, αυτό που αποτέλεσε δυσάρεστο αιφνιδιασμό και κατά τη γνώμη μας κίνηση αθέτησης των συμφωνηθέντων ήταν η εγκαινίαση της νέας περιόδου της ΕφΣυν με απολύσεις. Πρώτα με την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, μέλους της ΕΣΗΕΑ, με την εξήγηση ότι «για να γίνουν προσλήψεις σε πιο δυναμικά πεδία, όπως το Ιντερνετ, έπρεπε να μειωθούν οι ανταποκριτές»!

Σημειωτέον, η ΕφΣυν έχει δυο ανταποκριτές στη βόρεια Ελλάδα (συν έναν αθλητικό συντάκτη), μια στις Βρυξέλλες (Ψαρά), έναν στην Κρήτη (τον Μάριο), έναν στη Ρώμη (Συγγελάκης) και δυο μερικής απασχόλησης, αμειβόμενους με ασήμαντα ποσά, στο Ανατολικό Αιγαίο και στη Δυτική Ελλάδα (Παγούδης και Καραμήτσος).

Στην αντίδρασή μας προς τη νέα διοίκηση της εταιρείας μέσω του ΔΣ του Συνεταιρισμού για την απόλυση Διονέλλη, η απάντησή της ήταν «με το 51% αυτή ασκεί διοίκηση και αυτή παίρνει τις αποφάσεις» και πως η συμφωνία για «διασφάλιση των θέσεων εργασίας» αφορούσε μόνον τον αριθμό και όχι τα πρόσωπα! Την ίδια ερμηνεία της συμφωνίας υιοθέτησε και η διεύθυνση της εφημερίδας, παρότι η ομόφωνη έγκριση από τη ΓΣ του συνεταιρισμού προφανώς αντανακλούσε την πεποίθηση των εργαζόμενων συνεταιριστών ότι, πλην «σπουδαίου λόγου», για δυο χρόνια υπάρχει ασφάλεια απασχόλησης.

Στην επίκληση από την πλευρά μας των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης και του δικαιώματος διαβούλευσης των κατόχων του 43% (των συνεταιριστών) σε σοβαρές αποφάσεις, η απάντηση του πλειοψηφούντος μετόχου ήταν ανάλογη:

«Εχουμε το 51%, παίρνουμε τις αποφάσεις».

Η νέα διοίκηση της εταιρείας αρνήθηκε τη δημοσιοποίηση στην ΕφΣυν της(σχεδόν) ομόφωνης απόφασης της ΓΣ του συνεταιρισμού που ζητούσε ανάκληση της απόλυσης Διονέλλη και ενημέρωση για το σχέδιο «αναδιάρθρωσης» της εφημερίδας (απολύσεις – προσλήψεις).

Στο μεταξύ μείναμε με την εντύπωση μιας προσωρινής «αναστολής» του σχεδίου αυτού. Διαψευστήκαμε την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, όταν ανακοινώθηκε η απόλυση τεσσάρων ακόμη συναδέλφων:

Γιώργος Δημητρακόπουλος (νυχτερινή γραμματεία, φύλαξη, text),

Σπύρος Μανουσέλης (Επιστήμη),

Κ. Καραγιαννίδης (ζώδια),

Τάσος Τσακίρογλου (στήλη στην έντυπη ΕφΣυν και εβδομαδιαίο podcast «Ανάλυσέ το»).

Ο Τάσος Τσακίρογλου, μέλος της ΕΣΗΕΑ, ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού, επικεφαλής της διαδικτυακής efsyn.gr για σχεδόν δέκα χρόνια, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, για λόγους προσωπικούς -για την ακρίβεια, λόγους υγείας- είχε παραιτηθεί από την αρχισυνταξία της efsyn.gr και είχε περιοριστεί σε σχέση μερικής απασχόλησης και ανάλογη μείωση της αμοιβής του, διατηρώντας την έντυπη στήλη του και το εβδομαδιαίο podcast του, επιβαρύνοντας ελάχιστα την εφημερίδα. Η απόλυσή του, εκτός του ότι στερεί την ΕφΣυν μια ακόμη υπογραφή-στοιχείο ταυτότητας της εφημερίδας και με σημαντική απήχηση στο κοινό της, παραβιάζει τις στοιχειώδεις αρχές σεβασμού στην εκάστοτε ευάλωτη θέση κάθε εργαζόμενου. Η απόλυση δεν υπακούει καν σε οικονομική λογική, μια και οι προσλήψεις στο όνομα των οποίων γίνονται οι απολύσεις κοστίζουν πολλαπλάσια από τους απολυόμενους και από τους μέχρι σήμερα εργαζόμενους.

Μας ανησυχεί ιδιαίτερα η όλη εξέλιξη, η απουσία διαβούλευσης και συνεννόησης για το «σχέδιο αναδιάρθρωσης και αναβάθμισης» της εφημερίδας και της ιστοσελίδας και τελικά η απαξιωτική αντιμετώπιση των εργαζόμενων που επί 13 χρόνια στήριξαν το πιο καινοτόμο εκδοτικό εγχείρημα στα χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Ζητούμε από την ΕΣΗΕΑ και τις άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις του κλάδου:

Να πιέσουν για ανάκληση των απολύσεων και για ουσιαστική τήρηση όλων των όρων της συμφωνίας πώλησης του 51% της ΕφΣυν

Να καλέσουν την διοίκηση και τη διεύθυνση της εταιρείας να δώσουν εξηγήσεις για τις αναιτιολόγητες απολύσεις και να παρουσιάσουν τα σχέδιά τους για το μέλλον της ΕφΣυν

Να απαιτήσουν μια θεσμικά αντάξια της συνεταιριστικής κουλτούρας της ΕφΣυν διαχείριση των σοβαρών αποφάσεων, ιδιαίτερα αυτών που αφορούν την ψυχή της ΕφΣυν, τους ανθρώπους της, με όλα τα συσσωρευμένα προβλήματά τους”.

πηγή: zoornalistas.gr

Το άρθρο Παρέμβαση σωματείων για τις απολύσεις στην Εφημερίδα των Συντακτών ζητούν 60 εργαζόμενοι εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πέρα από τις προσβλητικές φράσεις του Παύλου Μαρινάκη όπως, «τέρμα με την ασυλία σας», «είστε θρασύδειλος», «είστε σε εντεταλμένη υπηρεσία», η δήλωσή του προς τον δημοσιογράφο πως, «αυτό που κάνετε είναι ποινικό», υπονοώντας την ερώτηση σχετικά με την τραγωδία στη Χίο, υποκρύπτει τις αυταρχικές προθέσεις της κυβέρνησης να απαγορέψει μέχρι και τις ερωτήσεις.

Μέχρι σήμερα ο κ. Μαρινάκης απεύφευγε τις απαντήσεις στις επίμονες ερωτήσεις του συναδέλφου. Ωστόσο, δουλειά του δημοσιογράφου είναι να επιμένει κάνοντας ενοχλητικές ερωτήσεις, που υπηρετούν την αποκάλυψη της αλήθειας ή εν προκειμένω τη στάση της κυβέρνησης πάνω σε ζητήματα δημόσιου ενδιαφέροντος.

Είναι τρομακτικό μετά από μια τέτοια τραγωδία, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 15 άνθρωποι, να μη μπορεί να ρωτήσει κανείς πώς έγινε και ποια ήταν η στόχευση της παρουσίας του Λιμενικού Σώματος στο σημείο. Αν δεν μπορούμε να ρωτάμε δε θα μπορούμε ποτέ να μαθαίνουμε και θα μένουμε βυθισμένοι-ες στο πιο βαθύ σκοτάδι. Επιπλέον δε θα έχει κανένα νόημα το επάγγελμά μας για τη κοινωνία και για το δικαίωμά μας να υπερασπιζόμαστε τη ζωή και μια καλύτερη ζωή.

Ο Π. Μαρινάκης διέλυσε όλες  τις αυταπάτες που μπορεί να είχε κανείς για την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα, καλώντας μάλιστα τον συνάδελφο να ανακαλέσει… στην πραγματικότητα την ερώτηση.

«Σε περίπτωση που δεν ανακαλέσετε αυτό το οποίο είπα, θα εξετάσω και εγώ τα μέσα τα οποία έχω, γιατί κάπως πρέπει να προστατευτώ από τις λαθροχειρίες σας. Μην… είστε και θρασύδειλος, πέραν όλων των άλλων. Εκτός από θρασύς είστε και δειλός. Είπατε πριν από λίγο, ευτυχώς όλα αυτά είναι on record, ότι πριν από λίγο παραδέχτηκα κάτι. Και τώρα που καταλάβατε τι είπατε και τις συνέπειες αυτού που είπατε, είπατε ότι απλά ρωτήσατε. Εκλαμβάνω την υπαναχώρησή σας ως μια έμμεση αποδοχή αυτού του οποίου κάνατε. Να ξέρετε ότι στο εξής, κάθε φορά που θα λέτε κάτι που δεν έχω πει, θα εξετάζω τη νομική διέξοδο που έχω. Γιατί κάποια στιγμή, αυτή η πρακτική, η οποία ξεφεύγει του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και δεν έχει καμία σχέση, πρέπει να έχει και συνέπειες του νόμου» είπε μεταξύ άλλων ο Π. Μαρινάκης

Είναι παραπάνω από σημαντικό οι Ενώσεις Συντακτών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά και οι Διεθνείς Οργανώσεις του Τύπου να πάρουν θέση για το γεγονός, αλλιώς η θέση μας ως δημοσιογράφων καθίσταται όχι μόνο επισφαλής αλλά επικίνδυνη. Είναι γνωστές οι συνέπειες των SLAPP αγωγών και μηνύσεων αλλά και οι απειλές αυτών πριν ακόμη συμβούν.

Εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι-ες στον Χρίστο Αβραμίδη που τίμησε τη δουλειά μας και την πιο ουσιαστική έννοια της ελευθερίας του Τύπου, του δικαιώματός μας να ρωτάμε.

Η ομάδα του alterthess

Το άρθρο Η απειλή για SLAPP είναι SLAPP εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι εργαζόμενοι σε περισσότερα από 20 λιμάνια της Μεσογείου προετοιμάζονται για μια διεθνή ημέρα δράσης στις 6 Φεβρουαρίου, προκειμένου να αντιταχθούν στην αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση των μεταφορικών υποδομών, καθώς και στη συνενοχή της διοίκησης των λιμανιών και των κυβερνήσεων στη γενοκτονία στη Γάζα. «Αν δεν κάνουμε αυτό το βήμα, όλα τα άλλα αιτήματά μας θα συντριβούν κάτω από τον πόλεμο», προειδοποίησε ο Francesco Staccioli, εκπρόσωπος της ιταλικής συνδικαλιστικής ένωσης Unione Sindacale di Base (USB) κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη.

Η κινητοποίηση έχει ως στόχο να αποτρέψει τις αποστολές όπλων, να απορρίψει τον επανεξοπλισμό και να αντιταχθεί στον αντίκτυπο της πολεμικής οικονομίας στα δικαιώματα των εργαζομένων και στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα, η ημέρα δράσης διοργανώνεται για να «διασφαλιστεί ότι τα ευρωπαϊκά και μεσογειακά λιμάνια θα είναι χώροι ειρήνης, απαλλαγμένοι από οποιαδήποτε εμπλοκή στον πόλεμο», σύμφωνα με προηγούμενη ανακοίνωση.

Η διαδικασία που οδήγησε στην ημέρα δράσης ξεκίνησε πριν από χρόνια και κέρδισε δυναμική από το 2023, όταν ένας αυξανόμενος αριθμός λιμενεργατών άρχισε να αντιτίθεται στις αποστολές όπλων προς την ισραηλινή κατοχή. Την επόμενη εβδομάδα, πολλοί από τους εργαζόμενους που συμμετείχαν σε αυτές τις προηγούμενες πρωτοβουλίες θα συμμετάσχουν σε συντονισμένες κινητοποιήσεις σε λιμάνια σε όλη την Ελλάδα, τη Χώρα των Βάσκων, το Μαρόκο, την Τουρκία και την Ιταλία. Τουλάχιστον δέκα ιταλικά λιμάνια έχουν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους, αντανακλώντας τόσο τις εξαιρετικά επιτυχημένες γενικές απεργίες του περασμένου έτους για την Παλαιστίνη και την οργανωμένη αντίσταση στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της πρωθυπουργού  Giorgia Meloni, όσο και τα τοπικά αιτήματα των εργαζομένων.

Εκπρόσωποι του τμήματος Θαλάσσης και Λιμένων της USB τόνισαν ότι οι συνεχιζόμενες – και αλληλεπικαλυπτόμενες – κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία, τη στρατιωτικοποίηση και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τους εργατικούς αγώνες. Σε αυτό το πλαίσιο, μίλησαν για έναν «εσωτερικό πόλεμο» καθώς και για έναν εξωτερικό, επισημαίνοντας τα όλο και πιο κατασταλτικά μέτρα που λαμβάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εναντίον των εργαζομένων που συμμετέχουν σε πράξεις αλληλεγγύης. Αναφέρθηκαν, συγκεκριμένα, στους Ιταλούς πυροσβέστες που έχουν υποστεί αντίποινα για τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία.

Η σχέση μεταξύ της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και της επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης ήταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Οι λιμενεργάτες από το Μερσίν της Τουρκίας και τον Πειραιά τόνισαν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω συντονισμένης, διεθνιστικής αντίστασης. Αν οι λιμενεργάτες ενωθούν, είπαν οι συνδικαλιστές από τον Πειραιά, «τα λιμάνια μπορούν να γίνουν εμπόδιο στον πόλεμο, όχι διάδρομοι για την παράδοση όπλων».

Εργαζόμενοι από δύο γερμανικά λιμάνια, μαζί με συνδικαλιστές από τη Βραζιλία, την Παλαιστίνη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βενεζουέλα, έχουν ήδη στείλει μηνύματα υποστήριξης και αλληλεγγύης σε όσους οργανώνουν την δράση της 6ης Φεβρουαρίου. Αναγνωρίζοντας την παγκόσμια άνοδο της «καταστολής και του φασισμού» – με την αμερικανική κυβέρνηση να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή – κάλεσαν όχι μόνο το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, αλλά και ομάδες που συμμετέχουν σε άλλους αγώνες, να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις και να διαδώσουν το μήνυμα: «Οι λιμενεργάτες δεν εργάζονται για τον πόλεμο».

πηγή: peoplesdispatch.org

Το άρθρο Οι λιμενεργάτες των μεσογειακών λιμανιών ανακοινώνουν συντονισμένη δράση κατά του πολέμου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Να σημειωθεί ότι ο ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης έχει δώσει εντολή προς την προϊστάμενη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να διερευνηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκαν οι τέσσερις εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ.

«Ευτυχώς οι συνάδελφοι είναι όλοι καλά στην υγεία τους με τους τρεις να έχουν πάει ήδη σπίτι τους με κατάγματα στα άκρα, ενώ ένας βρίσκεται ακόμα σε νοσηλεία, καθώς είχε πολλαπλά κατάγματα. Ευχόμαστε σε όλους γρήγορη ανάρρωση και ελπίζουμε να τους έχουμε σύντομα ξανά κοντά μας.

Την ίδια μέρα, παρακολουθούμε συγκλονισμένοι την τραγωδία στα Τρίκαλα και θρηνούμε για τις τέσσερις νεκρές εργαζόμενες στο εργοστάσιο “Βιολάντα” (μια ακόμα μέχρι αυτή την ώρα αγνοείται). Η σύμπτωση αυτή έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η διαφορά ανάμεσα στο “ευτυχώς υπήρξαμε τυχεροί” και μια τραγωδία είναι πολύ μικρή» σημειώνει το σωματείο τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι στην επέμβαση του συνεργείου εξωτερικών υδραγωγείων «“είμαστε τυχεροί που δεν θρηνήσαμε κάποιο θύμα”. Δεν χωράει αμφιβολία για το τι θα γινόταν αν οι εργασίες γινόταν από τρίτους, με το – συνήθως – μη έμπειρο προσωπικό τους και χωρίς καθόλου μέτρα ασφαλείας, αρκεί να θυμηθούμε ότι πριν αρκετά χρόνια, σε φρεάτιο της εταιρείας στη Σίνδο είχε σκοτωθεί εργολαβικός εργαζόμενος».

Το σωματείο απαιτεί από την εταιρεία να υπάρξει άμεση σύσταση επιτροπής που θα διερευνήσει τα αίτια του ατυχήματος. Σε συνεργασία με άλλους εργαζομένους θα προτείνουν  συγκεκριμένες παρεμβάσεις και μέτρα ασφαλείας για να διασφαλιστεί ότι αντίστοιχο περιστατικό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. «Δηλώνουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η λογική του “πάμε και όπου βγει” στην ΕΥΑΘ δεν χωράει» καταλήγει το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ στην ανακοίνωσή του.

Το άρθρο Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ: Η λογική του «πάμε και όπου βγει» στην ΕΥΑΘ δεν χωράει εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

4 νεκρές εργαζόμενες και 1 αγνοούμενη από την νυχτερινή βάρδια 12 εργαζομένων στο εργοστάσιο της Βιολάντα.

Το κάλεσμα της συλλογικότητας Rossonero

Έτσι ξυπνάμε άλλη μια μέρα, έτσι γυρνάμε ή μάλλον δεν γυρνάμε από τις δουλειές μας στον κόσμο της εργοδοτικής απληστίας και της εκκωφαντικής κρατικής αδιαφορίας, στον κόσμο της μνημειώδης υποστελέχωσης των επιθεωρήσεων – ή της εγκληματικής ανυπαρξίας και αδιαφορίας της – στον κόσμο της ασύμμετρης εντατικοποίησης της δουλειάς.

Στον κόσμο αυτό, τα «ατυχήματα» των εργατριών είναι δολοφονίες των αφεντικών. Αυτός είναι ο ακήρυκτος πόλεμος των ημερών μας, ο πόλεμος που δεν τον βλέπει κανείς και καμιά, που δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά. Αυτός είναι ένας καθημερινός πόλεμος που δεν θα τρέξουν να τον καταδικάσουν οι κάθε λογής αρμόδιοι, οι πάσης φύσεως υπεύθυνοι, είναι ένας πόλεμος που δεν θα γίνει πρώτη είδηση στα δελτία και δεν θα σπεύσουν τα κανάλια να φιλοτεχνήσουν γκράφικς για να τον περιγράψουν.

Μόνο το περασμένο έτος σημειώθηκαν 200 δολοφονίες στους χώρους δουλειάς με επίσημους φορείς να κάνουν λόγο, όσο αναφορά τις αιτίες, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, την ανυπαρξία ελέγχων καθώς και την αύξηση άγχους και κόπωσης.

Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες όλων των εργαζόμενων.

Δεν είναι η «κακιά η ώρα» είναι ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους.

Στηρίζουμε – Συμμετέχουμε στη σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 18.00 στην πλατεία Ρήγα Φεραίου.

Το άρθρο Rossonero: Δεν είναι η «κακιά η ώρα» είναι ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της εταιρείας, αναφέρει το σωματείο, η διάκριση αυτή επιβεβαιώνει τις πρακτικές της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και ότι οι εργαζόμενοι συνοψίζουν την εργασιακή τους εμπειρία με την φράση «Είμαι στη Vodafone, είμαι πολύ μπροστά».

Ωστόσο, όπως τονίζει το σωματείο, «έχουμε δει στο παρελθόν παρόμοιες διακρίσεις να έχουν πάρει κ άλλοι “κορυφαίοι εργοδότες” όπως  Teleperformance, Πλαίσιο  κ.α».

«Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και δεν χρειάζεται καμία έρευνα να μας πει για το τι ισχύει. Η πείρα που έχουμε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην Vodafone επιβεβαιώνει ακριβώς το αντίθετο.

Το αφήγημα που προσπαθεί για άλλη μια φορά να περάσει η εργοδοσία μόνο περισσότερη δυσπιστία και αγανάκτηση δημιουργεί στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Βέβαια, ο τίτλος του καλύτερου εργοδότη πάει περίπατο όταν πρόκειται για τις δικές μας ανάγκες, τις ανάγκες των εργαζομένων. Όταν ζητάμε αυξήσεις στους μισθούς και Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Όταν τμήματα παραμένουν υποστελεχωμένα και η εντατικοποίηση είναι στο κόκκινο. Όταν ζητάμε Ιατρό εργασίας κ νοσηλευτικό προσωπικό για όλες τις ημέρες για να μη βρίσκεται σε κίνδυνο η ζωή μας» σημειώνει το σωματείο δίνοντας στοιχεία από υποθέσεις εργαζομένων που βίωσαν την πραγματική εργασιακή κατάσταση:

«Την απάντηση για το … πόσο μπροστά είναι η Vodafone τη γνωρίζουν καλά:

-Οι δεκάδες συνάδελφοι που είδαν τη πόρτα της απόλυσης γιατί δεν ήταν …  τόσο μπροστά όσο ήθελε η Vodafone για τα κέρδη της.

-Οι συνάδελφοι με συμβάσεις Vodafone που τους έχουν πετάξει το διάλειμμά εκτός ωραρίου και δουλεύουν 8μισαωρο.

-Ο Standby και ο συνάδελφος που είχε deployment και πολλές φορές μέσα στο μήνα αναγκάστηκε να κόψει από τον ύπνο του, τον ελεύθερο του χρόνο και από την οικογένειά του για να βγει η δουλειά.

-Ο εργαζόμενος στους SAM που μια Παρασκευή του ανακοίνωσαν πως από Δευτέρα θα εργάζεται στο τηλεφωνικό κέντρο με καθεστώς βαρδιών από καθημερινές 9-5 που δούλευε όλα τα χρόνια.

-Ο Chater που όταν έχει αναμονές στο τηλεφωνικό κέντρο του ζητάνε να  μπει να πάρει κλήσεις και ο συνάδελφος από το TSR που τον κάνουν μπαλάκι κάθε μήνα στο Mobile Tech και πάλι πίσω στο TSR ανάλογα με τις κλήσεις του κάθε τμήματος.

-Η συνάδελφος ΑΜΕΑ που απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες η εργοδοσία γιατί δεν ήταν τόσο παραγωγική όσο την ήθελαν. Τόση συμπερίληψη…

-Η καρκινοπαθής team leader που επιχείρησαν να απολύσουν στο Family  Care, η οποία κάτω από τη παρέμβαση  του σωματείου μας απορροφήθηκε σε άλλο έργο.

-Οι συνάδελφοι στο πεδίο που δουλεύουν μέσα σε ακραίες καιρικές συνθήκες γιατί “πρέπει να βγουν τα ραντεβού στο πελάτη».

Το σωματείο καλεί σε ενδυνάμωση του σωματείου και της συλλογικής διεκδίκησης απαιτώντας υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης εργασίας στη Vodafone, 7ωρο – 5ημερο – 35ωρο, με αυξήσεις στους μισθούς, επιδόματα, με μέτρα υγείας και ασφάλειας.

Το άρθρο Σωματείο Εργαζομένων στην Vodafone – 360Connect και λοιπές θυγατρικές: «Top employer- το έργο γνωστό, δε θα αφήσουμε το τέλος ίδιο» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Η κυβέρνηση και η διοίκηση της Hellenic Train φέρουν ευθύνη για την συνεχή υποβάθμιση των σιδηροδρόμων. Οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού με την ιταλίδα ομόλογό του έχουν ήδη αποδειχθεί κενό γράμμα, ενώ οι υποσχέσεις των (αν)αρμόδιων υπουργών και του ίδιου του πρωθυπουργού στοχεύουν στην δημιουργία εντυπώσεων ότι ο σιδηρόδρομος είναι ασφαλής» σημειώνει η Πρωτοβουλία για Δημόσιο, Ασφαλή και Ποιοτικό Σιδηρόδρομο  σητρίζοντας την απεργία των εργαζομένων και τις διεκδικήσεις τους:

-για πρόσληψη προσωπικού και πλήρη στελέχωση όλων των υπηρεσιών,

-τήρηση των εργασιακών δικαιωμάτων,

-επισκευή και εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων και του τροχαίου υλικού,

-την ολοκλήρωση των απαραίτητων έργων υποδομής,

-την αποτελεσματική λειτουργία των συστημάτων ασφαλείας,

-το σεβασμό και την προστασία των εργαζομένων και

-την ανάκληση των άδικων απολύσεων και την επαναπρόσληψη των απολυμένων σιδηροδρομικών.

«Θεωρούμε ότι δεν είναι τυχαία η συνεχιζόμενη προβληματική συνθήκη εργασίας στην Hellenic Train και η επικίνδυνη κατάσταση στο σιδηρόδρομο. Διεκδικούμε δημόσιο σιδηρόδρομο με κοινωνικό έλεγχο ως αναγκαία συνθήκη για σιδηρόδρομο ποιοτικό και ασφαλή» καταλήγει στην ανακοίνωσή της.

Το άρθρο 24ωρη Απεργία Hellenic Train – Σήμα κινδύνου για την κατάσταση στο σιδηρόδρομο εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το νομοσχέδιο αυτό βασίζεται πάνω στην οδηγία 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά µε ορισµένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας. Πάνω σε αυτή την οδηγία αλλά και σε ανάλογες αποφάσεις των Ευρωπαϊκών θεσμών, είναι που οι αστικές κυβερνήσεις, νομοθετούν και εφαρμόζουν κάθε αντεργατικό νόμο που έχουμε συναντήσει τα τελευταία 15 χρόνια. Οι διατάξεις του αποτελούν διακαή πόθο τόσο της ΕΕ, όσο και των μεγάλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ντόπιων ή ξένων συμφερόντων.
Ο τρόπος που η ίδια η υπουργός Ν. Κεραμέως μιλάει για αυτό το νομοσχέδιο θεωρώντας ότι απαντάει στις ανάγκες των εργαζομένων, δείχνει το ποιά είναι η σχέση, ή καλύτερα το πόσο μεγάλο είναι το χάσμα, της πολιτικής ελίτ της χώρας με την κοινωνία και τα πραγματικά της προβλήματα:

«Ποια ήταν λοιπόν η ανατροφοδότηση που πήραμε; Εφόσον αυτό επιτρέπεται σε δύο εργοδότες, γιατί δε μας αφήνεις και σε έναν; Ας πούμε ότι δουλεύω σε ένα κομμωτήριο και δουλεύω σε δεύτερο κομμωτήριο και συμπληρώνω 13 ώρες, γιατί δεν μπορώ να το κάνω αυτό στον ίδιο εργοδότη για να μη μετακινούμαι και για να παίρνω και συν 40%. Σήμερα μπορεί να δουλέψεις έως 13 ώρες όμως σε δύο εργοδότες ή σε τρεις. Και εμείς ρωτάμε: Γιατί ένας εργαζόμενος ο οποίος το κάνει αυτό σε δύο εργοδότες και παίρνει το μηχανάκι του και πάει από το ένα εστιατόριο στο άλλο για να δουλέψει, γιατί να μην μπορεί να το κάνει σε έναν, άρα χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθεί;» ανέφερε σε πρόσφατες συνεντεύξεις της η Υπουργός.

Ξεχνώντας βέβαια να μας πει, πως βάσει νόμου της δικής της κυβέρνησης, ψηφισμένου το 2023, μπορούσε έκτοτε ένας εργαζόμενος να εργάζεται για δύο διαφορετικές επιχειρήσεις. Υπενθυμίζουμε βέβαια πως και εκείνός ο νόμος είχε έρθει ως απάντηση σε ένα ακόμα ερώτημα που είχε θέσει η ίδια η κυβέρνηση και όχι οι εργαζόμενοι. Τότε ο Άδωνης Γεωργιάδης έλυνε επίσης το πρόβλημα και ανέφερε πως με το συκγκεκριμένο νομοσχέδιο δίνεται απάντηση στην «μαύρη εργασία» στην οποία αναγκάζονταν να προσφεύγουν πολλοί εργαζόμενοι μιας και ο μισθός της κύριας εργασίας τους δεν αρκούσε.

Ο τότε υπουργός μάλιστα είχε σημειώσει πως «όταν ο εργαζόμενος εξαρτά τη ζωή του και τον μισθό του από έναν εργοδότη, η διαφορά μεταξύ τους είναι πάρα πολύ μεγάλη. Διαφορά ισχύος εννοώ. Όταν, όμως, ο εργαζόμενος έχει και εναλλακτική λύση δεύτερου εργοδότη και ο πρώτος εργοδότης ξέρει ότι αυτός έχει ήδη βρει και δεύτερη δουλειά, τότε η διαφορά της ισχύος μεταξύ των δύο μερών μειώνεται δραστικά υπέρ του εργαζομένου».

Κανείς από τους δύο, όπως και κανείς από τους προκατόχους τους, που συνηθίζουν να δικαιολογούν τις πολιτικές τους με πρόφαση την «ελεύθερη βούληση» των εργαζομένων να επιλέξουν πόσο και αν θέλουν να δουλέψουν -λες και υπάρχει κάποιου είδους ισοτιμία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων- δεν απαντάει στο πολύ συγκεκριμένο ερώτημα:

Ποιες συνθήκες ζωής και ποιοί μισθοί αναγκάζουν τους εργαζομένους να ψάχνουν δεύτερη δουλειά ή να δέχονται αδιαμαρτύρητα τις υπερωρίες αλλά και την ευελιξία των ωραρίων που επιβάλλουν οι επιχειρήσεις, ακόμα κι αν αυτό συνθλίβει τον ελεύθερό τους χρόνο;

Έχοντας ακούσει πολλάκις τις κυβερνητικές απαντήσεις, κρίναμε ότι για το νομοσχέδιο και για τον τρόπο που πλήττει τα δικαιώματα και τον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων, θα μας έδινε μία πιο σφαιρική εικόνα η συζήτηση με έναν εργαζόμενο.

Απευθυνθήκαμε στον πρόεδρο του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης, Γιώργο Μπρανίκα, ο οποίος μας ανέφερε:

«Καταρχάς να πούμε ότι η κυβέρνηση ψεύδεται για το ότι ζήτησαν εργαζόμενοι να δουλεύουν 13ωρο. Οι εργαζόμενοι αυτό που ζητάνε είναι αυξήσεις στους μισθούς τους, ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, και βέβαια, το σύγχρονο και κατανοητό αίτημα, της μείωσης του εργάσιμου χρόνου, χωρίς καμία μείωση εισοδήματος. Τα ίδια ψέματα έχουν πει και για άλλους νόμους, και προηγούμενες κυβερνήσεις. Είναι παράλογο να λένε για παράδειγμα πώς περνάνε το νομοσχέδιο για να έχουν μια μέρα παραπάνω για τα παιδιά τους οι γονείς, ότι δηλαδή με τη διευθέτηση θα εργαζόμαστε για παράδειγμα τέσσερα 10ωρα και θα έχουμε ένα ρεπό παραπάνω. Την ίδια στιγμή, που υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς, που υπάρχουν ελλείψεις σε παιδιάτρους, Το μεγάλωμα και η φροντίδα των παιδιών, δηλαδή, είναι δύσκολο λόγω της κρατικής αναλγησίας, τώρα τους έπιασε ο πόνος; Και σίγουρα, δεν είμαστε για τέσσερις μέρες εργαζόμενοι και για τρεις μέρες γονείς. Τα ίδια έλεγαν και προηγούμενες δεκαετίες, όταν πέρασαν τις ελαστικές μορφές απασχόλησης.

Επίσης είναι μέγα ψέμα ότι το «ζητήσαμε» το νομοσχέδιο για να έχουμε καλύτερο εισόδημα. Και γιατί δεν ικανοποιούν τα αιτήματά μας, ως σωματεία, για αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, 5μερο-7ωρο-35ωρο; Γιατί, δεν θέλουν να πειράξουν τα κέρδη της εργοδοσίας, θέλουν να προστατέψουν την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων από τους ανταγωνισμούς.

Αυτά είναι αποτελέσματα συγκεκριμένων πολιτικών, που όπως όλα τα αστικά κόμματα τα βρήκαν, υπερψηφίζοντας την 2003/88, έτσι τα βρίσκουν και στην ελληνική νομοθεσία. Όλοι οι αντεργατικοί νόμοι των τελευταίων ετών έχουν την υπογραφή όλων των κομμάτων του κεφαλαίου. Ειδικά στην ευρωβουλή η σύμπλευση βγάζει μάτι. Σε αυτό πατάνε και οι εργοδότες και ξεσαλώνουν στις απαιτήσεις τους. Όπως η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων, που ζητάει παραπάνω απλήρωτες ώρες εργασίας και μείωση των περαιτέρω ασφαλιστικών εισφορών!

Οι εργαζόμενοι, αναγκάζονται να εργάζονται σε δυο εργοδότες, να εργάζονται υπερωρίες, μαύρες πολλές φορές, επειδή η ακρίβεια, στο σούπερ μάρκετ, στα τιμολόγια των πρώην ΔΕΚΟ, στην καθημερινότητά τους, χτυπάει το πενιχρό εισόδημά τους. Είναι δηλαδή και οι μισθοί χαμηλοί, και τα προϊόντα πανάκριβα. Είναι φανερό ότι μια οικογένεια αδυνατεί να ανταπεξέλθει στην καθημερινότητα, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και με τις γενικότερες απαιτήσεις» .

Μιλώντας πιο συγκεκριμένα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο ο πρόεδρος του ΣΕΤΕΠΕ σημείωσε:

«Στον κλάδο του επισιτισμού και τουρισμού επικρατεί, ως γνωστόν, η ανασφάλιστη εργασία, η εντατικοποίηση, οι εκβιασμοί, τα χαμηλά μεροκάματα. Πολλές φορές μιλάμε για τον κατώτατο μισθό, καθώς δεν εφαρμόζεται η ΚΣΣΕ, που και για αυτήν ως ταξικές δυνάμεις έχουμε πολλές επιφυλάξεις, δεν ανταποκρίνεται στα προβλήματα των συναδέλφων, ειδικά σε έναν κλάδο που μετράει πολλά κέρδη. Κυρίως γυναίκες στην λάντζα, αλλά και νέοι εργαζόμενοι, εργάζονται για χαμηλά μεροκάματα, έχουμε ακούσει για μαγαζιά που δίνουν ακόμα και τρία ευρώ την ώρα, ενώ έχουμε και το φαινόμενο της μη καταβολής δώρων κι επιδομάτων. Ζητήματα που βέβαια αλλάζουν με την παρέμβαση του Συνδικάτου, όταν οι εργαζόμενοι παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Επικρατεί φόβος σε εργαζόμενους, φόβος που καλλιεργείται από τους ίδιους τους εργοδότες («αν δεν σ’ αρέσει φύγε, τόσοι περιμένουν»), από την μείωση των απαιτήσεων, τη λογική του μικρότερου κακού που καλλιεργείται. Η ανασφάλεια, ο φόβος της απόλυσης, είναι κατανοητά, όμως σα Συνδικάτο λέμε ότι μπορούν να σπάσουν στην πράξη.

Εκεί που δόθηκαν μάχες εκεί που οι εργαζόμενοι έβαλαν τις ανάγκες τους μπροστά, σε πλατφόρμες διανομής, παρασκευαστήρια, επισιτιστικά και ξενοδοχεία, ο φόβος μεταφέρθηκε στην άλλη πλευρά. Για αυτό πρέπει να μαζικοποιηθούν τα σωματεία, να δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο συνδικαλιστικό κίνημα».

Ποια είναι η ήδη υπάρχουσα πραγματικότητα πάνω στην οποία εκκινεί το εν λόγω νομοσχέδιο;

Τις διαρκείς και δυσμενέστερες -για τους εργαζόμενους- αλλαγές γύρω από τις εργασιακές σχέσεις τις συναντάμε σε νέα νομοσχέδια που έρχονται προς ψήφιση ανά 1 ή 2 χρόνια κάτι που ερμηνεύεται από δύο παράγοντες. Αφενός από τις, επίσης διαρκώς, εξελισσόμενες και μεταβαλλόμενες ανάγκες του κεφαλαίου για διατήρηση/ αύξηση της κερδοφορίας, αφετέρου από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εργατική τάξη αλλά και το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Με το ένα νομοσχέδιο να διαδέχεται το άλλο όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών επιτυγχάνουν σταδιακά, και συνεπακόλουθα με μεγαλύτερη ευκολία στο να απορροφήσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια, την εντατικοποίηση των όρων εργασίας, το ξερίζωμα δικαιωμάτων και κεκτημένων και τον αφοπλισμό των εργαζομένων.

Δεν είναι γραφικό να το επαναλάβουμε. Όσα αντιμετωπίζει η συντριπτική πλειοψηφία της χώρας και κυρίως όσοι ανήκουν στην κατηγορία των μισθωτών είναι πολύ συγκεκριμένα:

Από την μια η εργασία, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς την ακρίβεια και την αύξηση του κόστους ζωής, γίνεται όλο και πιο φτηνή, ενώ το κέρδος που προσφέρει, σε όσους την εκμεταλλεύονται, αυξάνεται. Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ την περίοδο 2009-2024 ο μέσος ετήσιος πραγματικός μισθός στη χώρα μας μειώθηκε κατά 32,8%, αγγίζοντας το 52% του αντίστοιχου της ΕΕ. Ταυτόχρονα την περίοδο 2019-2024 η πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας στο σύνολο της οικονομίας αυξήθηκε κατά 1,2%, αλλά το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο 5 μειώθηκε κατά 4,7%. Μεταξύ των 11 βασικών κλάδων της οικονομίας η πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε σε οκτώ, αλλά το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο αυξήθηκε μόλις σε δύο. Η βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας δεν μετουσιώνεται σε αυξημένα πραγματικά ωρομίσθια. Ως αποτέλεσμα, στην Ελλάδα το μερίδιο κερδών αυξήθηκε και το μερίδιο μισθών υποχώρησε.

Ειδικότερα, το 2024 το μερίδιο κερδών στην Ελλάδα ήταν 50,2% του ΑΕΠ, όταν στην ΕΕ ήταν 41% του ΑΕΠ. Η μειωμένη αγοραστική δύναμη μεγάλου τμήματος των εργαζομένων συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τις συνθήκες διαβίωσής τους. Το 2024 το ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης των μισθωτών ανήλθε στη χώρα μας στο 8,8%, έναντι 8% το 2023 και 3,8% στο σύνολο της ΕΕ. Αν και χαμηλότερο του αντίστοιχου το 2019, το ποσοστό αυτό είναι το δεύτερο υψηλότερο στην ΕΕ, με την Ελλάδα να καταγράφει καλύτερη επίδοση μόνο σε σύγκριση με τη Βουλγαρία. Επιπλέον, το 2024 το ποσοστό των μισθωτών που δήλωναν στην Ελλάδα ότι αδυνατούν να ξοδέψουν ένα μικρό ποσό χρημάτων για τον εαυτό τους αυξήθηκε από 27,9% το 2023 στο 29,3%. Το αντίστοιχο ποσοστό για όσους δήλωναν ότι δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής διαμορφώθηκε στο 23,5%. Ενδεικτικό των υποβαθμισμένων συνθηκών διαβίωσης των μισθωτών είναι επίσης ότι το ποσοστό υποκειμενικής φτώχειας για τη συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα ανήλθε το 2024 στη χώρα μας στο 57,1%. Η τιμή αυτή είναι με διαφορά η μεγαλύτερη στην ΕΕ και υπερβαίνει κατά 28,6 ποσοστιαίες μονάδες τη δεύτερη υψηλότερη, που καταγράφεται στη Βουλγαρία.

Από την άλλη, η επισφάλεια ξεκινάει από τους εργασιακούς χώρους και επεκτείνεται στο σύνολο της κοινωνικής ζωής. Αυτό δεν μεταφράζεται μόνο στα υψηλά ποσοστά μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας, στα προγράμματα επιδότησης εργασίας της ΔΥΠΑ με την σύντομη ημερομηνία λήξης, στο μαρτύριο που κάθε χρόνο βιώνουν χιλιάδες αναπληρωτές, στο «θαύμα» του τουρισμού που ξεζουμίζει για 6 μήνες τον χρόνο δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αποτυπώνεται εμφατικά στα στοιχεία που προκύπτουν κάθε χρόνο από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Πίσω λοιπόν από τις διθυραμβικές παρουσιάσεις στατιστικών στοιχείων για την εργασία και την οικονομία από την κυβέρνηση, κρύβονται λεπτομέρειες τις οποίες κανείς δε θα ακούσει στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα των στατιστικών και των στοιχείων που δημοσίευσε το σύστημα «Εργάνη» πριν από έναν περίπου χρόνο, και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 2024. Βάσει των στοιχείων αυτών είδαμε την κυβέρνηση να ανακοινώνει περιχαρής την αύξηση των θέσεων απασχόλησης κατά 299.148, αριθμός που οφείλεται στις προσλήψεις της τουριστικής περίοδου, για να αποκρύψει επιμελώς πως την ίδια περίοδο οι απολύσεις άγγιξαν τις 1.928.729. Η βαρύτητα αυτής της συνθήκης, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη αν τεθεί δίπλα στο συνολικό αριθμό των εργαζομένων που βρίσκονται υπό το καθεστώς σχέσης εξαρτημένης εργασίας και ο οποίος για το 2024 άγγιξε τα 2.390.157 άτομα.

Οι μισθοί δεν αρκούν για να βγει ο μήνας για όλο και περισσότερους, η ανακύκλωση των εργαζομένων και κυρίως των νέων είναι πλέον ο γενικός κανόνας, η πλήρης απελευθέρωση του «δικαιώματος» στις απολύσεις, η έλλειψη προστασίας των εργαζομένων και το κλείδωμα του «μόνιμη και σταθερή δουλειά» ως μία συνθήκη του μακρινού παρελθόντος, έχει γίνει πλέον συνήθεια.

Ο «υποκειμενικός παράγοντας», το εργατικό κίνημα και η μάχη της Τετάρτης

Τα προηγούμενα χρόνια αντιμετωπίσαμε και, ουσιαστικά, επωμιστήκαμε τα αποτελέσματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης αλλά και του ιδιαίτερου αντίκτυπου που είχε στην ελληνική οικονομία. Το «σοκ» των πολιτικών των «μνημονιακών χρόνων», της απότομης μείωσης των εισοδημάτων και της εκτίναξης της ανεργίας βρήκε συνέχεια στην «ΤΙΝΑ» (There is No Alternative) των σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Οι μεγάλες ταξικές και λαϊκές αντιστάσεις και ζυμώσεις που αναδύθηκαν τα πρώτα χρόνια της κρίσης και η άγρια καταστολή που δέχτηκαν, αλλά και η αυταπάτη της «ανάθεσης», «της καλύτερης ΕΕ», «ενός πιο ανθρώπινου καπιταλισμού», μίας «συστημικής διεξόδου», όλες οι απογοητεύσεις των τελευταίων 15 ετών, μία προς μία, έχουν γεννήσει νέα δεδομένα, έχουν εγκαθιδρύσει την ήττα ως μη αναστρέψιμη συνθήκη για μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και του λαού. Πάνω σε αυτή τη βάση, όλα τα αντεργατικά μέτρα που πέρασαν θα ήταν λειψά αν στο πλευρό τους δεν έρχονταν και μία σειρά από νομοθετήματα τα οποία κατήργησαν δικαιώματα των εργαζομένων και περιόρισαν τις δυνατότητες της οργάνωσης και της πάλης τους. Φακέλωμα σωματείων, περιστολή του δικαιώματος στην απεργία και στη διαδήλωση, παρανομοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης, συλλήψεις συνδικαλιστών αποτελούν την μία όψη του νομίσματος. Την άλλη μπορούμε να την αντικρύσουμε στην μακρόπνοη προπαγάνδα των κυβερνήσεων και των ΜΜΕ που ελέγχουν, στον ρόλο των σωματείων και των διεκδικήσεων αλλά ταυτόχρονα και στις αστικές δυνάμεις που κυριαρχούν σε αρκετά από αυτά. Δυνάμεων που στήριξαν το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, δυνάμεων που έχτιζαν «κοινωνικές συμμαχίες» με την εργοδοσία, δυνάμεων που δέχονται, χωρίς να δώσουν καμία πραγματική μάχη, οποιαδήποτε πρόταση του ΣΕΒ και των κυβερνήσεων. Η πλειοψηφία της εργατικής τάξης, επιβιώνει σιωπηρά έχοντας συνηθίσει τις όλο και πιο επισφαλείς συνθήκες εργασίας, την μείωση των εισοδημάτων της, την επίθεση στα δικαιώματα και στον ελεύθερο της χρόνο. Τον επόμενο καιρό, πολύ πιθανόν, να κληθεί να αντιμετωπίσει αυτό και τα όποια επερχόμενα νομοσχέδια αφοπλισμένη, ανοργάνωτη και χωρίς να εκπροσωπείται ουσιαστικά από τη ΓΣΕΕ.

Στο σημείο αυτό όμως υπάρχει ένας αστερίσκος, τον οποίο κανείς δεν πρέπει να προσπεράσει εύκολα.

Μέσα σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες ήττας και οπσισθοχώρησης, αθόρυβα και μεθοδικά, μία σειρά εργατικών αγώνων έδειξαν έναν άλλο δρόμο. Από τους διανομείς της E-food μέχρι τους λιμενεργάτες της Cosco, από τους απεργούς της «Μαλαματίνα» μέχρι τις απεργίες των εκπαιδευτικών, κι από τις κλαδικές μάχες στις οικοδομές, στα «φραουλοχώραφα», στα νοσοκομεία, στα εργοστάσια, στην εστίαση, σε αναπτυσσόμενους κλάδους όπως αυτός της πληροφορικής μέχρι τις απεργίες που οργανώθηκαν χωρίς την κάλυψη της ΓΣΕΕ μέσα από πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, αποτυπώθηκε μία τάση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που γεννήθηκαν απόπειρες της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος με άλλους όρους από αυτούς που επιβάλλει η διοίκηση της ΓΣΕΕ.

Τροχιοδεικτική, δε, είναι και η σημασία των κινητοποιήσεων για το έγκλημα των Τεμπών, των «δύσκολων» απεργιών του 2023 και του 2024 στις οποίες δε συμμετείχε το ανώτερο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων αλλά και της φετινής, ιστορικότερης και μαζικότερης απεργίας που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία της χώρας. Αυτές οι απεργίες είναι που έδειξαν πως ο άλλος δρόμος για το εργατικό κίνημα υπάρχει και μπορεί να εκφράσει πλειοψηφικά τμήματα της εργατικής τάξης.

Πώς γίνεται λοιπόν, μέσα σε τέτοιες συνθήκες μακράς και πολύπλευρης ήττας, να βιώνουμε τόσο ιστορικές στιγμές σαν αυτές της 28ης Φεβρουαρίου του 2025;

Γίνεται με μεθοδικότητα σαν κι αυτήν που επιδεικνύουν χιλιάδες πρωτοπόρα μέλη πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων τα οποία ξαναστέκονται στα πόδια τους και μαζικοποιούνται, γίνεται με σωστή ερμηνεία των αναγκών των εργαζομένων αλλά και τις απαραίτητες μάχες έτσι ώστε αυτές να καλυφθούν, γίνεται με υπερβάσεις που χρειάζονται να γίνουν τον επόμενο καιρό έτσι ώστε να ανατραπούν οι συσχετισμοί τόσο μέσα στην εργατική τάξη, όσο και μέσα στην κοινωνία.

Η απεργία της Τετάρτης δεν αποτελεί κορύφωση αυτής της διαδικασίας, αλλά έχει τον δικό της καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια.

Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε στο αν υπάρχει δυνατότητα ανατροπής του νομοσχεδίου για το 13ωρο, του συνόλου της αντεργατικής νομοθεσίας των τελευταίων 15 ετών, της οποίας αποτελεί απλά συνέχεια, αλλά και εν γένει των αστικών πολιτικών.

Ειδικά όταν είναι η ίδια η ανάγκη, σε συνδυασμό με τη βούληση των εργαζομένων, που επανασυγκροτεί -ακόμα και πιο αργά από όσα θα θέλαμε- δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε ταξικά σωματεία, έχουμε κάθε λόγο να μην προδικάσουμε το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης.

Μιας σύγκρουσης που είναι τόσο παλιά όσο η ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών και που θα βρει τέλος μονάχα όταν παύσουν να υπάρχουν οι αιτίες που την προκαλούν.

Το άρθρο Γενική απεργία 1ης Οκτώβρη | 13ωρη εργασία, ζωή-λάστιχο & κατάργηση του ελεύθερου χρόνου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.