Στα πλαίσια του Thessaloniki Pride, την Τετάρτη 19 Ιουνίου 2026 από τις 19:30 ως τις 21:00, στο Ύψιλον (Εδέσσης 5, Θεσσαλονίκη) ο Νικόλας Κουτσοδόντης, με αφορμή την εργογραφία του, θα μιλήσει για τη φόρμα και το περιεχόμενο ενός κουήρ ποίηματος, αλλά και τον τρόπο και τα στάδια γραφής του.

Στα άτομα που συμμετέχουν θα δοθούν παραδείγματα γραφής δημοσιευμένων ποιημάτων σε αντιπαραβολή με την πρώτη τους γραφή, θα συζητηθούν οι τρόποι δόμησης ενός βιβλίου, η διακειμενικότητα και οι επιδράσεις από άλλες μορφές τέχνης (σινεμά, εικαστικά, κλπ), την πεζογραφία και την ίδια την ποίηση.

Ακόμα θα δοθούν αποσπάσματα από θεωρητικά κείμενα μεγάλης σημασίας ευρύτερα για την ποιητική γραφή, ώστε να εξηγηθούν οι αποχρώσεις των λέξεων και οι τεχνικές.

Τέλος, θα γίνει μια μικρή ανασκόπηση σε παλαιότερους αλλά και στην ευρύτερη σύγχρονη ελληνική κουήρ παραγωγή, τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την έκδοση της Πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης και μέσα σε ένα λογοτεχνικό τοπίο όπου τα κουήρ άτομα πλέον αυξάνουν την επιρροή και παγιώνουν την θέση τους, ξεπερνώντας τη μέχρι πρόσφατα παραγνώριση και υποτίμηση της λογοτεχνίας τους.

Τα άτομα που θα συμμετάσχουν μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο nkoutsodontis@gmail.com μέχρι την Κυριακή 24 Ιουνίου 2026, ώστε να λάβουν και το υλικό και να προετοιμάσουν τα ποιήματά τους με αφορμή αυτό, να διαβάσουν ήδη έτοιμα έργα τους ή και να γράψουν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου.

Βιβλία του συγγραφέα, καθώς και η δωρεάν Ανθολογία Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (σε πολύ περιορισμένα αντίτυπα) θα υπάρχουν στον χώρο.

Η είσοδος είναι ελεύθερη

Τηρείται σειρά προτεραιότητας (Έως 35 άτομα)

Διάρκεια σεμιναρίου: 2,5 ώρες

Βιογραφικό:

Ο Νικόλας Κουτσοδόντης είναι ποιητής και μεταφραστής με καταγωγή από την Άνδρο. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Χαλκομανία (Εντύποις 2017, Θράκα 2024), Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι (Θράκα 2021, γ’ έκδοση 2026), Ίσως φύγεις στο εξωτερικό (Θράκα, 2024, β’ έκδοση 2026). Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Κροάτη ποιητή Μάρκο Πόγκατσαρ, Ο συλλέκτης των Κυριακών (Θράκα, 2024) και της βρετανίδας Helen Ivori, Η κατασκευή της μάγισσας (Θράκα, 2025), ενώ υπήρξε υπεύθυνος έκδοσης της πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (Θράκα, Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ-Παράρτημα Ελλάδας, 2023). Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών και του Δικτύου Λογοτεχνών, ενώ τo 2024 εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Το άρθρο Ομοερωτική ποίηση με το Νικόλα Κουτσοδόντη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το Love Unbound: Five Films For Freedom Festival υλοποιείται από την Parenthesis και το British Council, σε συνεργασία με τη Βρετανική Πρεσβεία στην Αθήνα, το Beetroot House, και το Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης, και τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Στον πυρήνα του φετινού προγράμματος βρίσκονται τα Five Films for Freedom 2026, το παγκόσμιο πρόγραμμα μικρού μήκους ταινιών του British Council, που παρουσιάζει LGBTQΙΑ+ ταινίες από όλο τον κόσμο, σε συνεπιμέλεια με το BFI Flare – London LGBTQIA+ Film Festival. Επίσημοι προσκεκλημένοι του φεστιβάλ είναι οι Michael Blyth (he/him), Υπεύθυνος του Προγράμματος Five Films for Freedom 2026 , το Ecem Dalgakıranlar (they/them), Athens Museum of Queer Arts (AMOQA) and Refocus Media Labs και το Constantinos Maragos, Board Member (μέλος Δ.Σ) του Thessaloniki Pride.

Τα «Five Films For Freedom» για φέτος είναι:

-I Hate Helen, Σκηνοθεσία Katie Lambert (UK): Η Priya μισεί την Την μισεί στην καντίνα. Την μισεί στο μάθημα. Ειδικά την μισεί στην κολύμβηση. Κυρίως, η Priya μισεί τον τρόπο που την κάνει να νιώθει η Helen. Μια ταινία μικρού μήκους για το κύμα ομοφυλοφιλικής επιθυμίας που νιώθουν μερικά κορίτσια στο σχολείο και για το πώς να αφήνεις αυτά τα συναισθήματα να σε κατακλύζουν.

-Rag Dolls, Σκηνοθεσία Amy Adler (USA/Mexico): Το παντρεμένο ζευγάρι η Rosalinda (γεννημένη με δισχιδή ράχη) και Diana (η οποία έχει εγκεφαλική παράλυση) ζει στην Πουέμπλα του Μεξικού, όπου η αναπηρία τέμνεται με τις διακρίσεις και τη φτώχεια. Εγκαταλελειμμένες από την οικογένεια, ξεχασμένες από τα κυβερνητικά συστήματα υποστήριξης και αντιμετωπίζοντας

-επίμονη ομοφοβία, οι γυναίκες έχουν χτίσει μια ζωή επικεντρωμένη στην αμοιβαία φροντίδα και προστασία.

-Room 206, Σκηνοθεσία Laurie Bisceglia (France): Μετά από χειρουργική επέμβαση επιβεβαίωσης φύλου, ο Clair δεν ενδιαφέρεται πλέον για το τι σκέφτεται ο κόσμος. Η επαναδιεκδίκηση του σώματός του γίνεται για πρώτη φορά στη ζωή του ένα μονοπάτι προς την αυτοαναγνώριση. Το ντοκιμαντέρ τον συνοδεύει όχι μόνο στη σωματική του μετάβαση, αλλά και σε μια πορεία συναισθηματικής αναγέννησης και ενός νέου ξεκινήματος.

-Sweat (Mô Hôi), Σκηνοθεσία Edward Nguyen (Vietnam): Την παραμονή της αναχώρησής του από την αγροτική περιοχή του Βιετνάμ, ο εργάτης γης Χουνγκ ετοιμάζεται να περάσει παράνομα τα σύνορα αναζητώντας καταφύγιο στο εξωτερικό. Καθορισμένη από τη ρουτίνα και τη σκληρή εργασία, η τελευταία του μέρα μαζί με τον Χοάνγκ, έναν συνάδελφο εργάτη, αναδιαμορφώνει την κατανόησή του για την επιθυμία, την οικειότητα και την ίδια του την ταυτότητα.

-Theo, Σκηνοθεσία Monica Palazzo & Jo Galvv (Brazil): Βραζιλία, 1986. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο επτάχρονος Theo αντιμετωπίζει τη σχολική ζωή του, αμφισβητώντας παράλληλα τις αυστηρές προσδοκίες γύρω από το φύλο. Ανάμεσα στη σιωπή και την αντίσταση, αρχίζει να επινοεί τον δικό του τρόπο ύπαρξης.

Παράλληλα με τις προβολές των Five Films For Freedom, θα προβάλλεται και η ταινία «You Can Call Me Lou» της Ελληνίδας σκηνοθέτιδας Ζέτας Γκόκα, μια προσωπική και μεταμορφωτική ιστορία της Louise, μιας πρώην χορεύτριας που έκανε τη μετάβασή της τη δεκαετία του 1980, και αφηγείται το ταξίδι της προς την αυτοέκφραση και την ταυτότητα.

Επιπλέον, στο πλαίσιο της συνεργασίας με το Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θα προβληθούν τρεις ελληνικές ταινίες που δημιουργήθηκαν από φοιτητές της Σχολής: «Άπαρατάτεμε» της Μένης Τσιλιανίδου, “Lοve you more than a peanut butter” της Αριάδνης Αγγελικής Τρυφονίτου Λίτου, και το “Enduro” του Δήμου Δημήτριου Γκάνα.

Εργαστήρια – Συζητήσεις – Δικτύωση

Παράλληλα, το πρόγραμμα του Love Unbound Festival περιλαμβάνει μια σειρά συζητήσεων, εργαστηρίων, δραστηριοτήτων δικτύωσης και την έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «1000 όνειρα. Για τους πρόσφυγες από τους πρόσφυγες. Ιστορίες από την εμπειρία LGBTQI+ προσφύγων», που υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης.

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ και του προγράμματος Youth Connect του British Council, θα πραγματοποιηθεί εργαστήριο για άτομα ηλικίας 18–35 ετών, με στόχο τη συζήτηση για την αξία της έμφυλης ισότητας στην ηγεσία και τον αναμφισβήτητο αντίκτυπό της στην αντιμετώπιση των καθημερινών προκλήσεων που σχετίζονται με το φύλο στον χώρο εργασίας. Για εγγραφή, χρησιμοποιήστε τη φόρμα εδώ.

Το άρθρο Love Unbound: Five Films for Freedom 2026 εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

[Bruna Bianchi]

[Αυτό το άρθρο αποτελεί μέρος του Voci di pace*]

Ποτέ δεν κατάλαβα πραγματικά τι σήμαινε να καθορίζεται ολόκληρη η ζωή σου από τη γεωγραφία. Άκουγα συχνά να λένε ότι η Γάζα ήταν μια υπαίθρια φυλακή. Ένιωθα αυτή την αλήθεια βαθιά στην καρδιά μου, αλλά δεν καταλάβαινα πώς ένα μέρος θα μπορούσε να έχει τη δύναμη να διαμορφώσει το παρελθόν σου, να παγιδεύσει το παρόν σου και να σου κλέψει το μέλλον. Φανταζόμουν τον κόσμο σαν αυτόν που περιγράφει το τριαντάφυλλο στον Μικρό Πρίγκιπα: ένα ευγενικό και όμορφο μέρος όπου όλοι αντιμετωπίζονται με αγάπη και αξιοπρέπεια. Η  πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε πολύ διαφορετική από εκείνες τις ιστορίες.

Πίστευα ότι θα είχα την ελευθερία να κάνω τις δικές μου επιλογές και ονειρευόμουν να γίνω μια πρωτοπόρος επιστήμονας, όπως η Μαρί Κιουρί ή η Ζάχα Χαντίντ. Μετά, όμως, συνειδητοποίησα ότι γεννήθηκα σε μια από τις πιο δύσκολες γωνιές του κόσμου, όπου ακόμη και το να εκφράζεις τα όνειρά σου είναι αρκετό για να θαφτούν.

Ως γυναίκα από τη Γάζα, κανείς δεν με ρώτησε ποτέ τι ήθελα. Υπήρχε πάντα κάποιος που αποφάσιζε για μένα, είτε ήταν ένα μέλος της οικογένειας, ένας άντρας στο δρόμο, είτε κάποιος που κήρυττε στο τζαμί. Η φωνή μου προκαλεί πάντα φόβο, το μυαλό μου καταπιέζεται συνεχώς και η ίδια μου η παρουσία υποτάσσεται στη σιωπή μου. Κάθε φορά που προβάλλω αντίσταση, με σημαδεύουν με ένα όπλο στο όνομα της τιμής, της θρησκείας και της παράδοσης. Η βία κατά των γυναικών δικαιολογείται με τις Γραφές. Μας κλείνουν τις πόρτες στα μούτρα με το πρόσχημα του πολέμου. Και όταν μιλάμε, μας λένε να κάνουμε υπομονή, γιατί «ο Θεός είναι με όσους υπομένουν».

Ως κορίτσια, συνηθίσαμε σε πολλά πράγματα: αν κάποιος μας παρενοχλούσε στον δρόμο, αναμενόταν να μείνουμε σιωπηλές, να σκύψουμε το κεφάλι και να συνεχίσουμε να περπατάμε. Θυμάμαι να παρακολουθώ επιθέσεις εναντίον κοριτσιών και να σκέφτομαι ότι το μόνο άτομο με το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω ήταν το ίδιο το θύμα, γιατί ακόμα κι αν έλεγα κάτι, θα με αγνοούσαν ή θα έθαβαν το γεγονός. Έγινε ανησυχητικά φυσιολογικό να βλέπω τις ξαδέρφες μου να ξυλοκοπούνται ή να εξαναγκάζονται να παντρευτούν. Τα δάκρυα στα μάτια τους τα έλεγαν όλα: «Μα εγώ θέλω απλώς να τελειώσω το σχολείο». Κι όμως κανείς δεν τις άκουγε. Νόμιζα ότι έτσι έπρεπε να είναι τα πράγματα, γιατί υπήρχε πάντα μια δικαιολογία: η παράδοση, ο πολιτισμός ή η θρησκεία. Μεγαλώνοντας, μεταμορφώθηκα από ένα τυπικό κορίτσι από τη Γάζα της Μέσης Ανατολής σε ένα άτομο γεμάτο ερωτήσεις και κριτική σκέψη. Με την πάροδο του χρόνου, οι ερωτήσεις μου αυξήθηκαν και νέες λέξεις όπως «δικαιώματα των γυναικών» μπήκαν στο λεξιλόγιό μου. Δεν μου είχαν διδάξει ποτέ τι σήμαιναν και, όταν τελικά κατάλαβα, συνειδητοποίησα ότι δεν τα είχα δει ποτέ να εφαρμόζονται.

Στη διάρκεια του πολέμου, καθώς βυθιζόμουν όλο και περισσότερο στους χώρους των γυναικών, άρχισα να βλέπω πράγματα που προηγουμένως θεωρούσα αδιανόητα. Το να είσαι γυναίκα στη Γάζα σημαίνει να γεννάς κάτω από τους βομβαρδισμούς ή να τρέχεις να γλυτώσεις με τα παιδιά σου, ενώ αιμορραγείς. Σημαίνει να αποχαιρετάς τον άντρα ή τον γιο σου, χωρίς να ξέρεις αν θα επιστρέψουν ποτέ, και στη συνέχεια να αναγκάζεσαι να είσαι δυνατή και να συνεχίζεις σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Αναμένεται από εμάς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας στους δρόμους, χωρίς στέγη ή φαγητό, και αυτό να το κάνουμε σιωπηλά. Το να είσαι γυναίκα στη Γάζα σημαίνει να κουβαλάς το βάρος όλων, ενώ σου στερείται το δικαίωμα να παίρνεις αποφάσεις για τη δική σου ζωή. Σημαίνει να αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις το σχολείο εξαιτίας του πολέμου, να αναγκάζεσαι να παντρευτείς επειδή «είναι η κατάλληλη στιγμή» και να βλέπεις να χλευάζονται τα όνειρά σου σαν η φιλοδοξία να ήταν μια πολυτέλεια που προοριζόταν για όσους δεν επέζησαν από τις σφαγές. Αν βγεις για να πας να δουλέψεις, πρέπει να αντιμετωπίσεις ατελείωτες παρενοχλήσεις ή κατηγορίες. Αν μείνεις σπίτι, είσαι βάρος.

Κατά τη διάρκεια της εξορίας μου σε έναν καταυλισμό προσφύγων στη δυτική Ράφα, οι γυναίκες μαζεύονταν στη σκηνή όπου ζούσα. Καθόμασταν να πιούμε τσάι και μιλούσαμε για τα πάντα, κυριολεκτικά για τα πάντα: για την πολιτική και τη θρησκεία, το παρελθόν και το παρόν, τη θηλυκότητα και την ομορφιά, τους ανθρώπους και τους άνδρες. Ήμουν η πιο νέα ανάμεσά τους, αλλά πάντα ένιωθα λίγο σαν μητέρα. Αυτό δεν ήταν ένα παρήγορο συναίσθημα. Όταν κάποιος νιώθει αρκετά ασφαλής ώστε να αποκαλύψει την ευαλωτότητά του σε εσένα, αρχίζεις να νιώθεις υπεύθυνος για τον πόνο και την επιβίωσή του. Σημαίνει ότι πρέπει να είσαι παρούσα, πάντα. Αυτό συνέβη με εμένα και τη γειτόνισσά μου. Κάθε βράδυ ακούγαμε τον άντρα της να τής ουρλιάζει, και ακολουθούσε ο ανυπόφορος ήχος των οστών της καθώς την ξυλοκοπούσε. Κανείς μας δεν τολμούσε να παρέμβει. Η προσφορά βοήθειας δεν είναι κάτι που μας διδάσκουν να κάνουμε στην κοινωνία μας. Το πρωί, οι άντρες έλεγαν πράγματα όπως: «Ποιος ξέρει τι έκανε για να το αξίζει αυτό;» ή «Είναι η γυναίκα του, τι μας νοιάζει εμάς;». Την άκουγα κάθε μέρα. Ήταν αυτή που συντηρούσε την οικογένεια. Έτρεχε πίσω από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις για να βρει φαγητό για τα παιδιά της, μαγείρευε, έπλενε, καθάριζε, τα έκανε όλα σε εκείνη τη στενή και θλιβερή σκηνή, σαν κελάρι.

Μεγάλωνε και ανάτρεφε τα παιδιά της, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζε για τη συντήρηση της οικογένειας. Παρόλα αυτά, κακοποιούνταν καθημερινά. Κανείς δεν τολμούσε να τη βοηθήσει. Δεν της επιτρεπόταν καν να ζητήσει βοήθεια από κάποιον ειδικό ή να φροντίσει τους μώλωπες στο πρόσωπο και το σώμα της. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ακούω. Γιατί, τι μπορεί πραγματικά να κάνει ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι για να αλλάξει τη ζωή μιας τριαντάχρονης γυναίκας, εκτός από το να καθίσει δίπλα της και να της προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη; Κι όμως, δεν μπορούσα παρά να νιώθω ενοχές που δεν ήμουν σε θέση να τη βοηθήσω.

Ήθελα να εμβαθύνω στους λόγους όλων αυτών. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένας ενήλικας άνθρωπος μπορούσε να σηκώνει χέρι ενάντια στο άτομο που ισχυριζόταν ότι αγαπούσε. Η σκέψη ότι κάποιος μπορούσε να κάνει κακό στον σύντροφό του ήταν ακατανόητη για μένα.

Αντίθετα, αυτό που άκουγα κάθε μέρα κατέστρεψε όλα όσα νόμιζα ότι ήξερα. Ιστορίες που δεν θα φανταζόμουν ποτέ: μια γυναίκα ξυλοκοπήθηκε απλώς επειδή η μολοχία της δεν ήταν της αρεσκείας του συζύγου της. Ο αδελφός μιας άλλης γυναίκας τής παραμόρφωσε το πρόσωπο επειδή την είδε να μιλάει με τον ξάδερφό της. Μια άλλη παρενοχλήθηκε μέρα μεσημέρι στα μέσα μαζικής μεταφοράς και μετά την αποκάλεσαν πουτάνα όταν τόλμησε να αντιδράσει. Πόσες ιστορίες. Πόσος πόνος. Και δεν υφίσταται καμία δικαιολογία για όλα αυτά.

Κατάλαβα ότι υπάρχουν πολλές αιτίες πίσω από αυτά τα βάσανα. Υπάρχει η βία που έχει τις ρίζες της στην ανατροφή, η βία που συνδέεται με την κτητικότητα και την ανδρική εξουσία, η εξωτερική βία του πολέμου και πολλοί άλλοι λόγοι που ωθούν τον θύτη να ενεργεί με αυτόν τον τρόπο. Αλλά δεν βρήκα ποτέ ούτε μία δικαιολογία από αυτές πειστική. Όλες οι δικαιολογίες κρύβονται πίσω από τη θρησκεία ή τα έθιμα και τις παραδόσεις, κυρίως πίσω από τη θρησκεία.

Η πόλη της Γάζας κυβερνάται από μια καθαρά θρησκευτική αρχή. Είναι ένα από τα πιο κλειστά μέρη στον κόσμο, αν όχι το πιο κλειστό, γεγονός που καθιστά τη θρησκεία το θεμέλιο των πάντων στην κοινωνία. Δεν είναι αυτό που αμφισβητώ. Η αντίρρησή μου αφορά την αθέμιτη χρήση της θρησκείας για να δικαιολογήσει τη βία και την κακομεταχείριση εναντίον των γυναικών.

Όλες οι εξ αποκαλύψεως θρησκείες τιμούν τις γυναίκες. Μιλώντας συγκεκριμένα για τη Γάζα, εδώ κυριαρχεί το Ισλάμ, ωστόσο οι άνδρες χρησιμοποιούν στίχους από το Κοράνι και το Χαντίθ για να δικαιολογήσουν ασυγχώρητα εγκλήματα. Αυτοαποκαλούνται θρησκευτικοί μελετητές, ώριμοι και γνώστες των θρησκευτικών θεμάτων. Ξυπνούν για την προσευχή, δείχνουν αφοσίωση στον Θεό, και μετά, το απόγευμα, χτυπούν βάναυσα τις γυναίκες τους και κανείς δεν τους θεωρεί υπόλογους. Όταν τους ρωτούν για ποιο λόγο, απαντούν ότι ο Θεός τους διέταξε να το κάνουν, επικαλούμενοι τη φράση του Κορανίου, «Αλλά αν επιμένουν, χτυπήστε τες» (Σούρα Αν-Νισά, 4:34). Αλλά ο Θεός δεν το διέταξε ποτέ αυτό, και πρόκειται για μια λανθασμένη ερμηνεία του εδαφίου. Αυτή η παρερμηνεία υποστηρίζεται τόσο από θρησκευτικούς ηγέτες όσο και από απλούς ανθρώπους. Ο θύτης μάλιστα πιστεύει ότι θα ανταμειφθεί και θα μπει στον παράδεισο για τις πράξεις του.

Ένας πατέρας βιάζει την κόρη του και κανείς δεν τον τιμωρεί. Όταν τον ρωτούν γιατί, απαντά ότι ο Θεός του επέτρεψε να παντρευτεί ή να έχει σχέσεις με «αυτές τις σκλάβες που έχεις στην κατοχή σου» (δηλαδή, τις σκλάβες στις οποίες αναφέρεται το Κοράνι). Έτσι, δεν βλέπει την κόρη του απλώς ως σεξουαλικό αντικείμενο, αλλά ως σκλάβα. Και το θάβουν αυτό το γεγονός επειδή «δεν είναι δικό μας έθιμο ή παράδοσή» να αναγνωρίζουμε τέτοια πράγματα.

Δεν γεννιόμαστε με σαφή και ξεκάθαρα δικαιώματα. Αντίθετα, γεννιόμαστε σε έναν κόσμο όπου πρέπει να αποδείξουμε ότι αξίζουμε έστω και το παραμικρό ψίχουλο αξιοπρέπειας. Πολλές γυναίκες δεν ξέρουν καν πώς να προστατευτούν από τη βία, ούτε μέσα στις οικογένειές τους ούτε ενώπιον του νόμου.

Η ψυχική και αναπαραγωγική υγεία αντιμετωπίζονται σαν πολυτέλεια, σαν να είμαστε απλώς μηχανές αναπαραγωγής και αντοχής, όχι ανθρώπινα όντα. Οι γυναίκες στη Γάζα πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατοχή, τη φτώχεια, την επιθετικότητα και τη βία, πέρα από τη συστηματική περιθωριοποίηση μέσα στην ίδια τους την κοινωνία.

Δεν προστατεύονται, αλλά θεωρούνται υπόλογες. Δεν τις σέβονται, τις παρακολουθούν. Ακόμα και ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να τις φιμώσει: «Δεν είναι καιρός να διεκδικήσετε τα δικαιώματά σας», «Να αφήσουμε τους ανθρώπους να πεθαίνουν ενώ εσείς εστιάζετε στο χιτζάμπ, την ισότητα και τη βία;». Αλλά πότε θα έρθει η κατάλληλη στιγμή;

Πρέπει να περιμένουμε έναν ακόμη θάνατο, έναν ακόμη εκτοπισμό, πριν μας φερθούν σαν ανθρώπινα όντα; Ο πόλεμος δεν ήταν ποτέ μια πειστική δικαιολογία για να σιωπήσουμε μπροστά στην αδικία. Το να μιλάμε γι’ αυτό απαγορεύεται. Το να απευθυνθούμε στο νόμο απαγορεύεται, επειδή υπό κανονικές συνθήκες, ο νόμος βρίσκεται στα χέρια των ίδιων θρησκευτικών ηγετών που κακοποιούν τις γυναίκες τους.

Σε κάθε γωνιά της Γάζας που διασχίζω, βλέπω αφίσες του Hizb ut-Tahrir (Κόμμα Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης) που μιλούν για τις γυναίκες: «Ο κοσμικός χαρακτήρας διαφθείρει τις γυναίκες», η «CEDAW (Η Σύμβαση για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών) ταπεινώνει τις γυναίκες», «Το χαλιφάτο προστατεύει τις γυναίκες».

Αυτά τα λόγια δεν σημαίνουν τίποτα, εκτός από το ότι μιλούν για μένα χωρίς να με ακούνε ποτέ. Αυτό το κόμμα, και άλλες θρησκευτικές ομάδες που υποβιβάζουν τη θρησκεία στον έλεγχο των γυναικείων σωμάτων, δεν ενδιαφέρονται για την πραγματική μου κατάσταση. Δεν τους νοιάζει που ζω μέσα στον συνεχή φόβο, χωρίς προστασία ή ελευθερία. Δεν μιλάνε ποτέ για φτώχεια, πόλεμο ή κατοχή. Δεν αναφέρουν ποτέ τη βία που υφίσταμαι, τις παρενοχλήσεις ή τους βιασμούς. Μιλούν μόνο για μένα, όχι ως ανθρώπινο ον, αλλά ως σύμβολο που πρέπει να προστατευθεί, να εξαγνιστεί ή να απαγορευτεί.

Δεν γράφω αυτό επειδή απορρίπτω τη θρησκεία ή μισώ την κοινωνία στην οποία ζω. Γράφω επειδή κουράστηκα να με χρησιμοποιούν ως σλόγκαν. Κουράστηκα να με περιορίζουν σε συζητήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με εμένα. Κουράστηκα να με αντιμετωπίζουν ως «θέμα ταμπού» που κανείς δεν τολμά να αντιμετωπίσει. Κουράστηκα να με θεωρούν πάντα θύμα, να μου στερούν ακόμη και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα και να αναγκάζομαι να σιωπώ. Δεν είμαι το θύμα που πρέπει να προστατευθεί. Είμαι μια γυναίκα που εργάζεται στα χωράφια, μια μητέρα σε μια σκηνή, μια μαθήτρια στο σχολείο, μια επιζήσασα του πολέμου, των αναγκαστικών γάμων και της περιθωριοποίησης.

Είμαι δημιουργική στην τέχνη και στη μουσική. Ονειρεύομαι να γίνω επιστήμονας, να ανοίξω μια μέρα το δικό μου νοσοκομείο. Αλλά, παρά όλα αυτά, δεν εκπροσωπούμαι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, δεν εκπροσωπούμαι στη συζήτηση, δεν εκπροσωπούμαι καν στη δική μου ιστορία.

Αν δεν αρχίσουμε να ακούμε τις γυναίκες, όχι μόνο να μιλάμε γι’ αυτές, αλλά να τις ακούμε πραγματικά, να τις προστατεύουμε και να τις υποστηρίζουμε, θα συνεχίσουμε να επαναλαμβάνουμε το ίδιο έγκλημα: να φιμώνουμε τις γυναίκες, να τις σκοτώνουμε αργά και στη συνέχεια να βάζουμε μια πινακίδα με το όνομά τους σε κάθε γωνιά της πόλης.

* Διαδικτυακός χώρος, τον οποίο επιμελείται η Bruna Bianchi (ιστορικός, μελετήτρια της πασιφιστικής σκέψης και φεμινίστρια), που στοχεύει στη συλλογή εγγράφων, μαρτυριών και στοχασμών σχετικά με τον πασιφισμό, τη μη βίαιη αντίσταση και την αντίρρηση συνείδησης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο “DEP. Deportate, esuli, profughe”, τεύχος 56/57, Guerra all’infanzia Δεκέμβριος 2025, σελ. 267-270. Η ιταλική μετάφραση είναι της Catia C. Confortini.

Πηγή: comune–info.net

Το άρθρο Ο Πόλεμος κατά των γυναικών στη Γάζα. Της Dima Shamaly εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στον δωδέκατο χρόνο του EZLN (δεύτερο του πολέμου), μακριά, χιλιάδες χιλιόμετρα από το Πεκίνο, 12 γυναίκες φτάνουν στην 8η Μαρτίου του 1996 με τα πρόσωπά τους καλυμμένα…

1. Χθες…

Το μαύρο φιμώνει το πρόσωπο, αφήνει ελεύθερα μόνο τα μάτια και τούφες μαλλιά που καλύπτουν τον αυχένα. Στο βλέμμα, η λάμψη εκείνης που αναζητά. Μια καραμπίνα M-1 κρεμασμένη μπροστά, στη θέση που αποκαλούν «εφόδου», και ένα πιστόλι στη μέση. Στο αριστερό στήθος, τον τόπο των ελπίδων και των πεποιθήσεων, φέρει τα διακριτικά τής Ταγματάρχη Πεζικού ενός αντάρτικου στρατού που αυτοαποκαλείται, μέχρι εκείνο το παγωμένο ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου 1994, Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση. Διοικεί την αντάρτικη φάλαγγα που καταλαμβάνει την παλιά πρωτεύουσα της νοτιοανατολικής μεξικανικής πολιτείας Τσιάπας, το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας. Η κεντρική πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ είναι έρημη. Μόνο οι άντρες και γυναίκες ιθαγενείς που διοικεί είναι μάρτυρες της στιγμής κατά την οποία η Ταγματάρχης —γυναίκα, ιθαγενής Τσοτσίλ και αντάρτισσα— μαζεύει την εθνική σημαία και την παραδίδει στους αρχηγούς της εξέγερσης, τη λεγόμενη «Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή». Από τον ασύρματο, η Ταγματάρχης ανακοινώνει: «Ανακτήσαμε τη σημαία. 10-23 σε αναμονή». 02:00, νοτιοανατολική ώρα, της 1ης Ιανουαρίου 1994. Ώρα 01:00 Πρωτοχρονιάς για τον υπόλοιπο κόσμο. Δέκα χρόνια περίμενε για να πει αυτές τις επτά λέξεις. Έφτασε στα βουνά της ζούγκλας Λακαντόνα τον Δεκέμβριο του 1984, δεν ήταν ούτε είκοσι χρονών, κουβαλώντας στο σώμα της όλη την ιστορία των ταπεινώσεων των ιθαγενών γυναικών. Τον Δεκέμβριο του 1984 αυτή η μελαχρινή γυναίκα λέει «Φτάνει πια!», αλλά το λέει τόσο σιγανά που μόνο η ίδια το ακούει. Τον Ιανουάριο του 1994 αυτή η γυναίκα και δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς γυναίκες δεν το λένε πια, το φωνάζουν: «Φτάνει πια!», τόσο δυνατά που τις ακούει όλος ο κόσμος…

Στα περίχωρα του Σαν Κριστόμπαλ, μια άλλη αντάρτικη φάλαγγα, με διοικητή έναν άνδρα —τον μοναδικό με ανοιχτόχρωμο δέρμα και μεγάλη μύτη ανάμεσα στους ιθαγενείς που καταλαμβάνουν την πόλη— έχει ολοκληρώσει την κατάληψη εξ εφόδου του αρχηγείου της αστυνομίας. Απελευθερώνουν από τις μυστικές φυλακές τους ιθαγενείς που περνούσαν την Πρωτοχρονιά έγκλειστοι για το βαρύτερο έγκλημα στη νοτιοανατολική Τσιάπας: ότι είναι φτωχοί. Εουχένιο Ασπαρούκ είναι το όνομα του Εξεγερμένου Λοχαγού, ιθαγενή Τσελτάλ και αντάρτη, που μαζί με την τεράστια μύτη είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο του αρχηγείου. Όταν φτάνει το μήνυμα της Ταγματάρχη, ο Εξεγερμένος Λοχαγός Πέδρο, ιθαγενής Τσολ και αντάρτης, έχει ολοκληρώσει την κατάληψη του αρχηγείου της Ομοσπονδιακής Τροχαίας και ελέγχει τον δρόμο που συνδέει το Σαν Κριστόμπαλ με την Τούξτλα Γκουτιέρες· ο Εξεγερμένος Λοχαγός Ουμπίλιο, ιθαγενής Τσελτάλ και αντάρτης, έχει υπό τον έλεγχό του τις βόρειες προσβάσεις της πόλης και έχει καταλάβει το σύμβολο της κυβερνητικής ελεημοσύνης προς τους ιθαγενείς, το Εθνικό Ινστιτούτο Ιθαγενών· ο Εξεγερμένος Λοχαγός Γκιγιέρμο, ιθαγενής Τσολ και αντάρτης, έχει καταλάβει το σημαντικότερο ύψωμα της πόλης, κι από κει έχει θέα στην έκπληκτη σιωπή που προβάλλει από τα παράθυρα σπιτιών και κτιρίων· οι εξεγερμένοι λοχαγοί Χιλμπέρτο και Νοέ, ιθαγενείς Τσοτσίλ και Τσελτάλ αντίστοιχα, επίσης αντάρτες, ολοκληρώνουν την έφοδο στο αρχηγείο της πολιτειακής δικαστικής αστυνομίας, του βάζουν φωτιά και προελαύνουν για να ασφαλίσουν το άκρο της πόλης που συνδέεται με το στρατόπεδο της 31ης στρατιωτικής ζώνης στο Ράντσο Νουέβο.

Στις 02:00 της 1ης Ιανουαρίου 1994, πέντε εξεγερμένοι αξιωματικοί —άντρες, ιθαγενείς και αντάρτες— ακούν από τον ασύρματο τη φωνή της διοικήτριάς τους, γυναίκας, ιθαγενούς και αντάρτισσας, να λέει: «Ανακτήσαμε τη σημαία, 10-23 σε αναμονή». Το επαναλαμβάνουν στα στρατεύματά τους, άντρες και γυναίκες, όλους και όλες ιθαγενείς, αντάρτες και αντάρτισσες, μεταφράζοντας: «Ξεκινήσαμε…»

Στο δημοτικό μέγαρο, η Ταγματάρχης οργανώνει την άμυνα της θέσης και την προστασία των αντρών και των γυναικών που εκείνες τις στιγμές κυβερνούν την πόλη — όλοι και όλες ιθαγενείς, αντάρτες και αντάρτισσες. Μια ένοπλη γυναίκα τους προστατεύει.

Ανάμεσα στους ιθαγενείς αρχηγούς της εξέγερσης υπάρχει μια μικροκαμωμένη γυναίκα, μικρή ακόμα κι ανάμεσα στις μικρές. Το μαύρο φιμώνει το πρόσωπο, αφήνει ελεύθερα μόνο τα μάτια και τούφες μαλλιά που καλύπτουν τον αυχένα. Στο βλέμμα, η λάμψη εκείνης που αναζητά. Μια κοντόκαννη καραμπίνα διαμετρήματος 12 κρεμασμένη στην πλάτη. Με την παραδοσιακή της φορεσιά, η Ραμόνα κατεβαίνει από τα βουνά, μαζί με εκατοντάδες γυναίκες, προς την πόλη του Σαν Κριστόμπαλ τη νύχτα της τελευταίας μέρας του 1993. Μαζί με τη Σουσάνα και άλλους ιθαγενείς άντρες, αποτελεί μέρος της ιθαγενικής ηγεσίας του πολέμου στην αυγή του 1994, της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN. Η διοικήτρια Ραμόνα θα εντυπωσιάσει με το ανάστημα και τη λάμψη της τα διεθνή μέσα ενημέρωσης όταν εμφανιστεί στους Διαλόγους του Καθεδρικού, κουβαλώντας στο σακίδιό της την εθνική σημαία που ανέκτησε η Ταγματάρχης την 1η Ιανουαρίου. Η Ραμόνα δεν το ξέρει τότε, ούτε κι εμείς, αλλά ήδη στο σώμα της φωλιάζει μια αρρώστια που της κατατρώει τη ζωή και σβήνει τη φωνή και το βλέμμα της. Η Ραμόνα και η Ταγματάρχης, οι μόνες γυναίκες στη ζαπατιστική αντιπροσωπεία που εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κόσμο στους Διαλόγους του Καθεδρικού, δηλώνουν: «Εμείς ήμασταν ήδη νεκρές, δεν μετρούσαμε καθόλου», και το λένε σαν να κάνουν τον απολογισμό των ταπεινώσεων και της λησμονιάς. Η Ταγματάρχης μεταφράζει στη Ραμόνα τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η Ραμόνα γνέφει και καταλαβαίνει, σαν οι απαντήσεις που της ζητούν να βρίσκονταν πάντα εκεί, σε αυτή τη μικρή φιγούρα που γελάει με τα ισπανικά και με τον τρόπο ζωής των γυναικών της πόλης. Η Ραμόνα γελάει όταν δεν ξέρει ότι πεθαίνει. Όταν το ξέρει, συνεχίζει να γελάει. Προηγουμένως, δεν υπήρχε για κανέναν, τώρα υπάρχει, είναι γυναίκα, είναι ιθαγενής και είναι αντάρτισσα. Τώρα ζει η Ραμόνα, μια γυναίκα από αυτή τη φυλή που πρέπει να πεθάνει για να ζήσει…

Η Ταγματάρχης κοιτάζει το φως που αρχίζει να απλώνεται στους δρόμους του Σαν Κριστόμπαλ. Οι στρατιώτες της οργανώνουν την άμυνα της παλιάς Χοβέλ και την προστασία των αντρών και των γυναικών που εκείνη τη στιγμή κοιμούνται — ιθαγενείς και μιγάδες, όλοι τους έκπληκτοι. Η Ταγματάρχης, γυναίκα, ιθαγενής και αντάρτισσα, τους έχει πάρει την πόλη. Εκατοντάδες ένοπλοι ιθαγενείς περικυκλώνουν την παλιά Σιουδάδ Ρεάλ. Μια ένοπλη γυναίκα τους διοικεί…

Λίγα λεπτά αργότερα πέφτει στα χέρια των ανταρτών η πρωτεύουσα του δήμου Λας Μαργαρίτας, ώρες μετά παραδίδονται οι κυβερνητικές δυνάμεις που υπερασπίζονται το Οκοσίνγκο, το Αλταμιράνο και το Τσανάλ. Το Ουιξτάν και το Οχτσούκ καταλαμβάνονται στο πέρασμα μιας φάλαγγας που προελαύνει προς την κεντρική φυλακή του Σαν Κριστόμπαλ. Επτά πρωτεύουσες δήμων βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών μετά τις επτά λέξεις της Ταγματάρχη.

Ο πόλεμος για τις λέξεις έχει αρχίσει…

Σ’ εκείνους τους άλλους τόπους, άλλες γυναίκες, ιθαγενείς και αντάρτισσες, ξαναγράφουν το κομμάτι της ιστορίας που τους έλαχε να κουβαλούν σιωπηλά μέχρι εκείνη την 1η Ιανουαρίου. Επίσης χωρίς όνομα και χωρίς πρόσωπο είναι οι:

Ίρμα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Η ιθαγενής Τσολ Ίρμα οδηγεί μία από τις αντάρτικες φάλαγγες που καταλαμβάνουν την πλατεία του Οκοσίνγκο την 1η Ιανουαρίου 1994. Βρίσκεται σε μία πλευρά του κεντρικού πάρκου και, μαζί με τους μαχητές υπό τις διαταγές της, δεν αφήνει σε χλωρό κλαδί τη φρουρά που προστατεύει το δημαρχείο μέχρι να παραδοθεί. Τότε η Ίρμα λύνει την πλεξούδα της και τα μαλλιά φτάνουν μέχρι τη μέση της. Σαν να έλεγε «εδώ είμαι ελεύθερη και καινούργια», τα μαλλιά της λοχαγού Ίρμα λάμπουν — και συνεχίζουν να λάμπουν όταν πια η νύχτα σκεπάζει ένα Οκοσίνγκο στα χέρια των ανταρτών…

Λάουρα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Γυναίκα Τσοτσίλ, γενναία στη μάχη και στη μελέτη, η Λάουρα φτάνει να γίνει λοχαγός μιας μονάδας που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και νεοσύλλεκτοι. Με υπομονή, όπως το βουνό που τη βλέπει να μεγαλώνει, η Λάουρα διδάσκει και βάζει τάξη. Όταν οι άντρες υπό τις διαταγές της διστάζουν, αυτή δίνει το παράδειγμα. Κανείς στη μονάδα της δεν κουβαλάει τόσο βάρος ούτε περπατάει τόσο όσο εκείνη. Μετά την επίθεση στο Οκοσίνγκο, αποσύρει τη μονάδα της χωρίς απώλειες και με τάξη. Δεν καυχιέται σχεδόν καθόλου αυτή η γυναίκα με το ανοιχτόχρωμο δέρμα, όμως κρατά στα χέρια της την καραμπίνα που άρπαξε από έναν αστυνομικό — από εκείνους που είχαν τις ιθαγενείς μόνο για να τις ταπεινώνουν ή να τις βιάζουν. Μετά την παράδοση, ο αστυνομικός φεύγει τρέχοντας με τα εσώρουχα, αυτός που μέχρι εκείνη τη μέρα πίστευε πως οι γυναίκες χρησίμευαν μόνο για την κουζίνα και για να γεννοβολούν παιδιά…

Ελίσα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Φέρει, σαν παράσημο του πολέμου, μερικά θραύσματα όλμου φυτεμένα για πάντα στο σώμα της. Αναλαμβάνει τη διοίκηση της φάλαγγάς της στη διάσπαση του κλοιού πυρός που γεμίζει με αίμα την αγορά του Οκοσίνγκο. Ο Λοχαγός Μπενίτο έχει τραυματιστεί στο ένα μάτι και, πριν χάσει τις αισθήσεις του, αναφέρει και διατάζει: «Με γάμησαν, πάρε τη διοίκηση, Λοχαγέ Ελίσα». Η Λοχαγός Ελίσα είναι κι αυτή τραυματισμένη όταν καταφέρνει να βγάλει μια χούφτα μαχητές από την αγορά. Όταν δίνει διαταγές, η Λοχαγός Ελίσα, ιθαγενής Τσελτάλ, μοιάζει σαν να ζητά συγγνώμη… αλλά όλοι την υπακούν…

Σίλβια. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Δέκα μέρες μέσα στη φάκα στην οποία μετατράπηκε το Οκοσίνγκο από τις 2 Ιανουαρίου. Μεταμφιεσμένη σε πολίτη, ξεγλιστράει μέσα από τους δρόμους μιας πόλης γεμάτης ομοσπονδιακούς, άρματα μάχης και κανόνια. Ένα στρατιωτικό μπλόκο τη σταματά. Σχεδόν αμέσως την αφήνουν να περάσει. «Αποκλείεται ένα τόσο νέο και τόσο λεπτεπίλεπτο κορίτσι να είναι αντάρτισσα», λένε οι στρατιώτες καθώς τη βλέπουν να απομακρύνεται. Όταν ξαναβρίσκει τη μονάδα της στο βουνό, η ιθαγενής Τσολ Σίλβια, ζαπατίστα αντάρτισσα, φαίνεται λυπημένη. Τη ρωτώ διακριτικά ποια στεναχώρια της έκλεψε το χαμόγελο. «Εκεί στο Οκοσίνγκο», απαντά χαμηλώνοντας το βλέμμα, «άφησα μέσα στο σακίδιό μου όλες τις κασέτες με τη μουσική, και τώρα πια δεν έχουμε». Μένει σιωπηλή, λυπημένη. Δεν λέω τίποτα· απλώς συμμερίζομαι τη λύπη της και βλέπω πως στον πόλεμο ο καθένας χάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο…

Μαριμπέλ. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Καταλαμβάνει τον ραδιοφωνικό σταθμό του Λας Μαργαρίτας όταν η μονάδα της επιτίθεται στην πρωτεύουσα του δήμου την 1η Ιανουαρίου 1994. Χρειάστηκαν εννέα χρόνια ζωής στα βουνά για να μπορέσει να καθίσει μπροστά σε εκείνο το μικρόφωνο και να πει: «Είμαστε προϊόν 500 χρόνων αγώνων: πρώτα ενάντια στη σκλαβιά…». Η μετάδοση δεν πραγματοποιείται λόγω τεχνικών προβλημάτων και η Μαριμπέλ υποχωρεί για να καλύψει τα νώτα της μονάδας που προελαύνει προς το Κομιτάν. Μέρες αργότερα θα πρέπει να συνοδεύσει τον αιχμάλωτο πολέμου, στρατηγό Αμπσαλόν Καστεγιάνος Ντομίνγκες. Η Μαριμπέλ είναι Τσελτάλ και δεν ήταν ούτε δεκαπέντε χρονών όταν βγήκε στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού. «Η πιο δύσκολη στιγμή σ’ αυτά τα εννέα χρόνια ήταν όταν έπρεπε να ανέβω το πρώτο ύψωμα, το ύψωμα της κόλασης· μετά όλα έγιναν πιο εύκολα», λέει η εξεγερμένη αξιωματικός. Κατά την παράδοση του στρατηγού Καστεγιάνος Ντομίνγκες, η Λοχαγός Μαριμπέλ είναι η πρώτη αντάρτισσα που έρχεται σε επαφή με την κυβέρνηση. Ο επίτροπος Μανουέλ Καμάτσο Σολίς της δίνει το χέρι και τη ρωτά την ηλικία της: «502», απαντά η Μαριμπέλ, που μετράει τα χρόνια της ζωής της από τότε που άρχισε η εξέγερση…

Ισιδόρα. Εξεγερμένη Πεζικού. Ως απλή στρατιώτης, η Ισιδόρα μπαίνει στο Οκοσίνγκο την 1η Ιανουαρίου. Ως απλή στρατιώτης βγαίνει η Ισιδόρα από ένα Οκοσίνγκο που φλέγεται, έχοντας περάσει ώρες προσπαθώντας να βγάλει τη μονάδα της —που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες— με σαράντα τραυματίες. Φέρει κι αυτή θραύσματα χειροβομβίδας στα χέρια και στα πόδια. Φτάνει η Ισιδόρα στο πόστο του υγειονομικού και παραδίδει τους τραυματίες, ζητάει λίγο νερό και σηκώνεται. «Πού πας;» τη ρωτούν ενώ προσπαθούν να της περιποιηθούν τις πληγές που αιμορραγούν — έχει χλωμιάσει, η στολή της κατακόκκινη. «Να φέρω τους άλλους», λέει η Ισιδόρα καθώς γεμίζει το όπλο. Προσπαθούν να τη σταματήσουν και δεν μπορούν· η απλή στρατιώτης Ισιδόρα είπε ότι πρέπει να επιστρέψει στο Οκοσίνγκο για να βγάλει κι άλλους συντρόφους από τη μουσική του θανάτου που τραγουδούν οι όλμοι και οι χειροβομβίδες. Αναγκάζονται να τη συλλάβουν για να τη σταματήσουν. «Το καλό είναι ότι, αν με τιμωρήσουν, δεν μπορούν να με υποβιβάσουν», λέει η Ισιδόρα μέσα στο δωμάτιο που την έχουν περιορίσει. Μήνες αργότερα, όταν της δίνουν το αστέρι που την προάγει σε αξιωματικό πεζικού, η Ισιδόρα, Τσελτάλ και ζαπατίστα, κοιτάζει μια το αστέρι και μια τη διοίκηση και ρωτάει, σαν παιδί που το μάλωσαν: «Γιατί;» Δεν περιμένει απάντηση.

Αμάλια. Ανθυπολοχαγός Υγειονομικού. Το πιο γρήγορο γέλιο του νοτιοανατολικού Μεξικού, η Αμάλια, σηκώνει τον Λοχαγό Μπενίτο από τη λίμνη αίματος όπου βρίσκεται αναίσθητος και τον σέρνει σε ασφαλές σημείο. Τον κουβαλάει με κομμένη την ανάσα και τον βγάζει από τον κλοιό του θανάτου που ζώνει την αγορά. Όταν κάποιος μιλά για παράδοση, η Αμάλια, τιμώντας το τσολ αίμα που κυλά στις φλέβες της, θυμώνει και βάζει τις φωνές. Την ακούνε όλοι, παρά το θόρυβο των εκρήξεων και των πυροβολισμών. Κανείς δεν παραδίδεται.

Ελένα. Υπολοχαγός Υγειονομικού. Έφτασε αγράμματη στον EZLN. Εκεί έμαθε να διαβάζει, να γράφει και αυτό που λένε νοσηλευτική. Από τις θεραπείες διάρροιας και τους εμβολιασμούς, η Ελένα περνά στη φροντίδα πολεμικών τραυμάτων στο μικρό της νοσοκομείο που είναι ταυτόχρονα σπίτι, αποθήκη και φαρμακείο. Με δυσκολία αφαιρεί τα θραύσματα όλμου που φέρουν στο σώμα τους οι ζαπατίστας που φτάνουν στο πόστο της. «Κάποια μπορούν να βγούνε και άλλα όχι», λέει η Ελενίτα, Τσολ και εξεγερμένη, σαν να μιλάει για αναμνήσεις κι όχι για θραύσματα μολύβδου…

Στο Σαν Κριστόμπαλ, το πρωί της 1ης Ιανουαρίου 1994, επικοινωνεί με τον μυταρά με το ανοιχτόχρωμο δέρμα: «Ήρθε κάποιος που κάνει ερωτήσεις, αλλά δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, φαίνεται να μιλάει αγγλικά. Δεν ξέρω αν είναι δημοσιογράφος, αλλά έχει κάμερα». «Πάω από κει», λέει η μύτη και βάζει την κουκούλα του.

Φορτώνει σε ένα όχημα τα όπλα που κατέσχεσαν από το αρχηγείο της αστυνομίας και κατευθύνεται προς το κέντρο της πόλης. Ξεφορτώνουν τα όπλα και τα μοιράζουν στους ιθαγενείς που φρουρούν το δημοτικό μέγαρο. Ο ξένος είναι ένας τουρίστας που ρωτάει αν μπορεί να φύγει από την πόλη. «Όχι», απαντά ο κουκουλοφόρος με τη δυσανάλογα μεγάλη μύτη, «καλύτερα να γυρίσεις στο ξενοδοχείο σου. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί». Ο ξένος τουρίστας αποχωρεί αφού πρώτα ζητάει άδεια και τραβάει βίντεο. Εν τω μεταξύ, η μέρα προχωρά, φτάνουν περίεργοι, δημοσιογράφοι και ερωτήσεις. Η μύτη απαντά κι εξηγεί σε ντόπιους, τουρίστες και δημοσιογράφους. Η Ταγματάρχης στέκεται πίσω του. Ο κουκουλοφόρος μιλάει και αστειεύεται. Μια ένοπλη γυναίκα φυλάει τα νώτα του.

Ένας δημοσιογράφος, πίσω από μια τηλεοπτική κάμερα, ρωτάει: «Κι εσείς ποιος είστε;» «Ποιος είμαι;», αναρωτιέται ο κουκουλοφόρος, ενώ παλεύει να μείνει ξύπνιος. «Ναι», επιμένει ο δημοσιογράφος, «ονομάζεστε “διοικητής Τίγρης” ή “διοικητής Λέων”;» «Α! Όχι», απαντά ο κουκουλοφόρος, τρίβοντας τα μάτια του ενοχλημένος. «Και πώς σας λένε λοιπόν;», λέει ο δημοσιογράφος και πλησιάζει το μικρόφωνο και την κάμερα. Ο κουκουλοφόρος με τη μεγάλη μύτη απαντά: «Μάρκος. Υποδιοικητής Μάρκος…» Από πάνω, τα αεροπλάνα Pilatus κάνουν ελιγμούς…

Από κει και πέρα, η άψογη στρατιωτική επιχείρηση της κατάληψης του Σαν Κριστόμπαλ θολώνει, και μαζί της σβήνει το γεγονός ότι ήταν μια γυναίκα, ιθαγενής και αντάρτισσα, που είχε το πρόσταγμα της επιχείρησης. Η συμμετοχή των γυναικών μαχητριών στις άλλες επιχειρήσεις της 1ης Ιανουαρίου και στη μακρά πορεία των δέκα χρόνων από τη γέννηση του EZLN παραγκωνίζεται. Το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από την κουκούλα σβήνει ακόμα περισσότερο καθώς τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται στον Μάρκος. Η Ταγματάρχης δεν λέει τίποτα, εξακολουθεί να φυλάει τα νώτα αυτής της περίφημης μύτης που τώρα έχει όνομα για τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτήν, δεν την ρωτάει κανείς το όνομά της…

Στις 2 Ιανουαρίου 1994 τα ξημερώματα, αυτή η γυναίκα ηγείται της υποχώρησης από το Σαν Κριστόμπαλ προς τα βουνά. Επιστρέφει στο Σαν Κριστόμπαλ μετά από πενήντα μέρες, ως μέλος της φρουράς που προστατεύει την αντιπροσωπεία της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN στον Διάλογο του Καθεδρικού. Μερικές γυναίκες δημοσιογράφοι της πήραν συνέντευξη και τη ρώτησαν το όνομά της. «Άνα Μαρία. Εξεγερμένη Ταγματάρχης Άνα Μαρία», απάντησε κοιτάζοντάς τις με τα καστανά της μάτια. Έφυγε από τον Καθεδρικό και εξαφανίστηκε για το υπόλοιπο του 1994. Όπως και οι υπόλοιπες συντρόφισσές της, έπρεπε να περιμένει και να σιωπά…

Τον Δεκέμβριο του 1994, δέκα χρόνια μετά την ένταξή της στο αντάρτικο, η Άνα Μαρία λαμβάνει την εντολή να προετοιμάσει τη διάσπαση του κλοιού που έχουν στήσει οι κυβερνητικές δυνάμεις γύρω από τη ζούγκλα Λακαντόνα. Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου, ο EZLN καταλαμβάνει θέσεις σε τριάντα οκτώ δήμους. Η Άνα Μαρία έχει το πρόσταγμα της επιχείρησης στους δήμους των Υψιπέδων της Τσιάπας. Μαζί της στην επιχείρηση βρίσκονται δώδεκα ακόμα γυναίκες αξιωματικοί: οι Μόνικα, Ισαμπέλα, Γιούρι, Πατρίσια, Χουάνα, Οφέλια, Σελίνα, Μαρία, Γκαμπριέλα, Αλίσια, Σενάιντα και Μαρία Λουίσα. Η ίδια η Άνα Μαρία καταλαμβάνει την πρωτεύουσα του δήμου Μποτσίλ.

Μετά την υποχώρηση των ζαπατίστας, η ανώτατη διοίκηση του ομοσπονδιακού στρατού διατάζει να μην αναφερθεί τίποτα για τη διάσπαση του κλοιού και να παρουσιαστεί στα μέσα ενημέρωσης ως μια απλή προπαγανδιστική ενέργεια του EZLN. Η υπεροψία των ομοσπονδιακών έχει δεχτεί ένα διπλό χτύπημα: οι ζαπατίστας ξέφυγαν από τον κλοιό και, επιπλέον, μια γυναίκα διοικούσε μια μονάδα που κατέλαβε αρκετές πρωτεύουσες δήμων. Αδύνατο να το δεχτούν, πρέπει να ρίξουν πολλά χρήματα για να μην γίνει γνωστή η επιχείρηση.

Την πρώτη φορά εξαιτίας της ακούσιας ενέργειας των συντρόφων της στα όπλα, την άλλη φορά εξαιτίας της σκόπιμης ενέργειας της κυβέρνησης, η Άνα Μαρία, και μαζί της οι γυναίκες ζαπατίστας, υποτιμούνται και μειώνονται…

2. Σήμερα…

Τελειώνω ήδη να γράφω αυτά, όταν φτάνει ως εμένα η…

Δόνια Χουανίτα. Μετά τον θάνατο του γερο-Αντόνιο, η δόνια Χουανίτα παραιτείται σιγά-σιγά από τη ζωή με την ίδια αργή κίνηση που ετοιμάζει τον καφέ. Ακόμα δυνατή στο σώμα, η δόνια Χουανίτα έχει ανακοινώσει ότι πεθαίνει. «Μη λες χαζομάρες, γιαγιά», της λέω αποφεύγοντας το βλέμμα της. «Κοίτα να δεις», μου απαντά, «αν για να ζήσουμε πεθαίνουμε, κανένας δεν θα με εμποδίσει εμένα να ζήσω. Και πολύ λιγότερο ένα παιδαρέλι σαν κι εσένα», λέει και με μαλώνει η γιαγιά δόνια Χουανίτα, η γυναίκα του γερο-Αντόνιο, μια γυναίκα επαναστάτρια σε όλη της τη ζωή και, όπως φαίνεται, και σε όλο της τον θάνατο…

Εν τω μεταξύ, από την άλλη πλευρά του κλοιού, εμφανίζεται…

Εκείνη. Δεν έχει στρατιωτικό βαθμό, ούτε στολή, ούτε όπλο. Είναι ζαπατίστα, αλλά μόνο αυτή το ξέρει. Δεν έχει πρόσωπο ούτε όνομα, όπως και οι γυναίκες ζαπατίστας. Αγωνίζεται για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, όπως και οι γυναίκες ζαπατίστας. Αποτελεί μέρος αυτού που ο EZLN αποκαλεί «κοινωνία των πολιτών» — ανθρώπους χωρίς κόμμα, ανθρώπους που δεν ανήκουν στην «πολιτική κοινωνία» των κυβερνώντων και των ηγεσιών των πολιτικών κομμάτων. Ανήκει σε εκείνο το ασαφές αλλά πραγματικό σύνολο που είναι το κομμάτι της κοινωνίας που λέει, μέρα με τη μέρα, το δικό του «Φτάνει πια!». Κι εκείνη έχει πει «Φτάνει πια!». Στην αρχή ξαφνιάστηκε κι η ίδια μ’ αυτές τις λέξεις, έπειτα όμως, επαναλαμβάνοντάς τες και, κυρίως, ζώντας τες, έπαψε να τις φοβάται — και να φοβάται τον εαυτό της. Εκείνη τώρα είναι ζαπατίστα, έχει συνδέσει τη μοίρα της με τη μοίρα των ζαπατίστας σ’ αυτή τη νέα παραφροσύνη που τόσο τρομάζει τα πολιτικά κόμματα και τους διανοούμενους της εξουσίας: το Ζαπατιστικό Μέτωπο για την Εθνική Απελευθέρωση. Έχει ήδη τσακωθεί με τους πάντες: με τον σύζυγό της, τον εραστή της, τον φίλο της, τα παιδιά της, τον κολλητό της, τον αδελφό της, τον πατέρα της, τον παππού της. «Είσαι τρελή», αποφάνθηκαν ομόφωνα. Δεν είναι λίγα όσα αφήνει πίσω της. Αν μετριόνταν αυτά που εγκαταλείπει, είναι περισσότερα από των εξεγερμένων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Τα πάντα, ολόκληρος ο κόσμος της, της ζητάει να ξεχάσει «εκείνους τους τρελούς ζαπατίστας», και ο κομφορμισμός την καλεί να μείνει στη βολική αδιαφορία κάποιας που κοιτάει και νοιάζεται μόνο για τον εαυτό της. Τα παρατάει όλα. Δεν λέει τίποτα. Νωρίς, τα χαράματα, ακονίζει την τρυφερή αιχμή της ελπίδας και μιμείται την 1η Ιανουαρίου των αδελφών της ζαπατίστας πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα — που, τουλάχιστον 364 φορές τον χρόνο, δεν έχει καμία σχέση με την 1η Ιανουαρίου.

Εκείνη χαμογελά. Θαύμαζε τις ζαπατίστας, αλλά όχι πια. Έπαψε να τις θαυμάζει τη στιγμή που κατάλαβε πως δεν ήταν παρά ο καθρέφτης της δικής της εξέγερσης, της δικής της ελπίδας.

Εκείνη ανακαλύπτει ότι γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1994. Από τότε νιώθει πως είναι ζωντανή και πως αυτό που πάντα της έλεγαν ότι είναι όνειρο και ουτοπία μπορεί να είναι αληθινό.

Εκείνη αρχίζει να έχει, σιωπηλά και χωρίς κανένα αντάλλαγμα, μαζί με άλλες και άλλους, αυτό το ζόρικο όνειρο που κάποιοι ονομάζουν ελπίδα: όλα για όλους, τίποτα για εμάς.

Εκείνη φτάνει στην 8η Μαρτίου με το πρόσωπο καλυμμένο, με το όνομα κρυμμένο. Μαζί της φτάνουν χιλιάδες γυναίκες. Και έρχονται κι άλλες. Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, θυμίζοντας ότι απομένουν πολλά να γίνουν, ότι απομένουν πολλοί αγώνες να δοθούν. Γιατί απ’ ό,τι φαίνεται αυτή η αξιοπρέπεια είναι μεταδοτική και οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να κολλήσουν αυτή την άβολη αρρώστια…

Αυτή η 8η Μαρτίου είναι μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε και να αναγνωρίσουμε την πραγματική σημασία των εξεγερμένων γυναικών ζαπατίστας, των γυναικών ζαπατίστας, των ένοπλων και των άοπλων.

Στις ανυπότακτες και ενοχλητικές Μεξικανές γυναίκες που επέμεναν να υπογραμμίζουν ότι η ιστορία, χωρίς αυτές, δεν είναι παρά μια κακοφτιαγμένη ιστορία…

3. Το αύριο…

Αν υπάρχει, θα είναι μαζί τους και, πάνω απ’ όλα, χάρη σ’ αυτές…

πηγή: enlacezapatista.ezln.org.mx

Το άρθρο 12 γυναίκες φτάνουν στην 8η Μαρτίου. Του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δείτε το κάλεσμα και πώς μπορείτε να βοηθήσετε (εδώ)

Η Μ. είναι τρανς προσφύγισσα από το Πακιστάν. Είναι 19 χρονών. Το βράδυ της Κυριακής 25/1 δέχτηκε τρανσφοβική και ρατσιστική επίθεση στη συμβολή των οδών Χάνσεν και Ηλία Ζερβού στα Πατήσια, στην Αθήνα, όπου είχε βγει με τις τρανς μετανάστριες φίλες της. Δεκαπέντε άντρες τους επιτέθηκαν λεκτικά με σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια και στη συνέχεια πέταξαν νεράντζια, μπουκάλια και καρέκλες, τραυματίζοντας την Μ. στο στήθος και μία από τις φίλες της στο κεφάλι. Η Μ. τους φώναξε να σταματήσουν, προειδοποιώντας ότι θα καλέσει την αστυνομία, και οι τραμπούκοι της απάντησαν ότι θα τη βρουν και θα τη σκοτώσουν. Οι φίλες της πανικοβλήθηκαν και έφυγαν, αφήνοντας την Μ. μόνη της. Τέσσερις από τους δεκαπέντε συνελήφθησαν επ’ αυτοφώρω και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για απόπειρα σωματικής βλάβης, εξύβριση λόγω και έργω και απειλή. Στις 3 Φεβρουαρίου ξεκίνησε η δίκη, όπου η Μ. ήταν παρούσα για την υποστήριξη της κατηγορίας. Το δικαστήριο διέκοψε για τις 31 Μαρτίου.

Το Σάββατο, 7/2, έγινε πορεία γειτονιάς στα Πατήσια, όπου εκφράσαμε συλλογικά την οργή μας και απαιτήσαμε, στους δρόμους που συναντιόμαστε, στις γειτονιές μας, να μη χωράνε ομοτρανσφοβικοί και ρατσιστές.

Ως συντρόφισσες και φίλα της, αναλάβαμε να συγκεντρώσουμε το ποσό των δικαστικών της εξόδων. Ακούσαμε και τις ευρύτερες ανάγκες της. Εκτός από τα δικαστικά έξοδά της, επείγει ιατρική φροντίδα στο σώμα της για την αποκατάσταση πληγών από κακοποιητικό συγγενή, όσο ήταν ανήλικη. Παράλληλα, αυτή την περίοδο, ελλείψει οικονομικών πόρων, δεν έχει σταθερό σπίτι. Διαμένει προσωρινά στην αποθήκη του μαγαζιού ενός φίλου της. Παρά το γεγονός ότι δουλεύει 12ωρα.

Έχει, μάλιστα, υποστεί επανειλημμένα τρανσφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές στο χώρο εργασίας της.

Η ιστορία της Μ. δεν είναι μία ατυχής περίπτωση. Είναι μια συμπυκνωμένη αποτύπωση των πολλαπλών στρωμάτων βίας που επιβάλλονται στις ζωές των λιγότερο προνομιούχων αυτής της κοινωνίας. Η κανονικότητα που μας έχουν επιβάλλει θέλει τα τρανς άτομα να καλούνται να «αποδείξουν» την ύπαρξή τους σε δικαστικές αίθουσες, μεταναστά να υπομένουν το ρατσιστικό οχετό φασιστών και κράτους, εργαζόμενα στα πρόθυρα της αστεγίας ενώ δουλεύουν δωδεκαωρα, καθώς και μία πόλη σιωπηλή όταν τρανσφόβες περιδιαβαίνουν στα Πατήσια. Απέναντι στους αποκλεισμούς που γεννά το καπιταλιστικό, εθνικιστικό και πατριαρχικό σύστημα, εμείς θα απαντάμε με συλλογικά αντανακλαστικά, αυτοοργάνωση και κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά.

Στεκόμαστε δίπλα στη συντρόφισσα Μ., και της δείχνουμε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι δεν είναι μόνη. Καλούμε συνελεύσεις, κοινότητες και αλληλέγγυα άτομα να ενισχύσουν την καμπάνια μας για την οικονομική στήριξη της συντρόφισσάς μας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΤΟ ΑΛΛΟ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στη Μ.

Στηρίξτε οικονομικά εδώ

Το άρθρο Καμπάνια στήριξης της Μ. που δέχθηκε τρανσφοβική και ρατσιστική επίθεση εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πριν από λίγες ημέρες, η γερουσιάστρια Giulia Bongiorno (Lega) ξαναέγραψε το νομοσχέδιο που αφορά την έμφυλη βία αντικαθιστώντας τη λέξη «συναίνεση» με την φράση «πρόθεση κατά της σεξουαλικής πράξης», εισάγοντας την έννοια της «διαφωνίας» και θέτοντας την αξιολόγηση του εγκλήματος στη διακριτική ευχέρεια κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, με βάση τη «συγκεκριμένη κατάσταση και το πλαίσιο στο οποίο διαπράχθηκε το έγκλημα».

Η μετατόπιση της εστίασης από την έλλειψη συναίνεσης στην έκφραση διαφωνίας σημαίνει ότι η ευθύνη επιστρέφεται σε όσ*ς υφίστανται τη βία. «Αυτή η αναδιατύπωση χρησιμεύει μόνο για την προστασία των πιθανών βιαστών, επικυρώνοντας το πιο αφόρητο προνόμιό τους: αυτό της κυριαρχίας επί των σωμάτων». Όσο και αν τροποποιηθεί η γλώσσα, η δομή παραμένει η ίδια: για να θεωρηθεί έγκυρη η άρνηση συναίνεσης, πρέπει απαραίτητα και κατηγορηματικά να γίνει, να ειπωθεί ή να εκδηλωθεί κάτι. Οποιοσδήποτε δισταγμός, σιωπή ή αδράνεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί νόμιμα και στα μέσα ενημέρωσης ως μέσο απαλλαγής των δραστών και μετατόπισης της ευθύνης στο θύμα].

Η Emilia De Rienzo γράφει με αφορμή αυτό:

Έχουν περάσει τριάντα χρόνια από το 1996*, όταν πιστέψαμε ότι είχαμε επιτέλους μετακινήσει τον βιασμό από τον βάλτο της «δημόσιας ηθικής» στην αξιοπρέπεια του ατόμου, σήμερα, όμως, ο άνεμος έχει αλλάξει.

Χθες, σε 44 ιταλικές πόλεις, χιλιάδες σώματα και φωνές ξεσηκώθηκαν όχι για να γιορτάσουν μια επέτειο, αλλά για να υψώσουν ένα ανάχωμα ενάντια σε μια οπισθοχώρηση που έχει την πικρή γεύση της προδοσίας.

Μια ξεκάθαρη οργή διασχίζει τους δρόμους, που τροφοδοτείται από την επίγνωση ότι η πατριαρχία δεν χρειάζεται πλέον να φοράει παντελόνια για να χτυπήσει. Σήμερα χρησιμοποιεί τα πρόσωπα και τις φωνές γυναικών όπως η Τζόρτζια Μελόνι και η Τζούλια Μποντζιόρνο** για να κάνει την πιο βρώμικη δουλειά της.

Η ιταλική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η πιο αντιδραστική δεξιά εργάζεται παντού – από την Αμερική του Τραμπ μέχρι την Ευρώπη των εθνικισμών – για να «ξαναβάλει στη θέση της» την αυτοδιάθεση των γυναικών.

Είναι ένα πολιτισμικό σχέδιο πριν καν γίνει πολιτικό. Επιχειρεί να επαναφέρει τα σώματα των γυναικών υπό ανδρικό έλεγχο, ένα βήμα τη φορά, με τη βαθμιαία προσέγγιση όσων γνωρίζουν ότι οι απότομες αλλαγές κάνουν θόρυβο.

Η υπόθεση Επστιν δεν αποτελεί μια τερατώδη εξαίρεση. Είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που αποτελείται από κουλτούρες που βλέπουν τη σιωπή ως συναίνεση και την εξουσία ως συγκατάθεση. Η ίδια κουλτούρα χτυπά σήμερα τις πόρτες του Ιταλικού Κοινοβουλίου.

Πήραν την έννοια της «συναίνεσης» – αυτό το ελεύθερο και πραγματικό «ναι», που είναι η μόνη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μια πράξη αγάπης και τη βία – την έσβησαν με μια μονοκονδυλιά, και την αντικατέστησαν με τη λέξη «διαφωνία».

Μια μόνο λέξη που ανατρέπει τον κόσμο. Δεν είσαι πλέον ελεύθερος εξ ορισμού, αλλά είσαι θήραμα εξ ορισμού μέχρι να μπορέσεις να αποδείξεις ότι πάλεψες, φώναξες, αντιστάθηκες. Είναι η ίδια κουλτούρα που επέτρεψε σε ισχυρούς άνδρες να κακοποιούν για χρόνια σιωπηλά, γνωρίζοντας ότι χωρίς μια «απόδειξη αντίστασης», το έγκλημά τους θα γλιστρούσε σε μια γκρίζα ζώνη ατιμωρησίας.

Και είναι η ίδια λογική που καθιστά αόρατα τα θύματα όπως η Ζιζέλ Πελικότ – την οποία νάρκωνε για χρόνια ο σύζυγός της και την διέθετε σε δεκάδες άνδρες ενώ ήταν αναίσθητη – επειδή στην πατριαρχική κουλτούρα, όποι@ δεν μπορεί να εκφράσει διαφωνία, δεν υφίσταται ως θύμα.

Η Μελόνι και η Μποντζιόρνο δανείζουν τα ονόματά τους σε αυτή την επιχείρηση, λειτουργώντας ως ανθρώπινες ασπίδες ενός συστήματος που θέλει να κανονικοποιήσει τη σιωπή ως συναίνεση.

Αλλά οι χθεσινές διαμαρτυρίες απάντησαν με μια θέρμη που είναι πυρκαγιά: καλύτερα να μην υπάρξει νέος νόμος, καλύτερα να παραμείνουμε στους παλιούς κανόνες που ενσωματώθηκαν στη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, παρά να δεχτούμε μια οπισθοδρόμηση που μας θέλει ξανά σιωπηλές και υποταγμένες. Το να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα σήμερα δεν είναι πλέον επιλογή, είναι καθήκον επιβίωσης.

Δεν θα επιτρέψουμε να ακυρωθεί μια τριαντάχρονη πορεία από όσους επέλεξαν να γίνουν υπηρέτες μιας εξουσίας που μας θέλει χωρίς φωνή.

Διότι και χωρίς ένα απερίφραστο «ναι», σήμερα και πάντα, το μόνο που μένει είναι ο βιασμός.

* Το 1996 ήταν μια καθοριστική χρονιά για τη νομοθεσία στην Ιταλία, η οποία σηματοδοτήθηκε ιδιαίτερα από την έναρξη ισχύος στις 15 Φεβρουαρίου του νόμου 66/1996, ο οποίος έφερε επανάσταση στο ποινικό δίκαιο ορίζοντας τη σεξουαλική βία ως «έγκλημα κατά του προσώπου» και όχι ως «έγκλημα κατά της ηθικής».

** Η Τζούλια Μποντζιόρνο (Παλέρμο, 1966) είναι δικηγόρος, πολιτικός και γερουσιάστρια της Λέγκας, εισηγήτρια της προτεινόμενης νομοθετικής τροποποίησης για τη σεξουαλική βία, η οποία συχνά αναφέρεται ως «νομοσχέδιο Μποντζιόρνο» ή τροπολογία Μποντζιόρνο. Πρότεινε μια τροποποίηση στο νομοσχέδιο για τον βιασμό (μεταρρύθμιση του άρθρου 609 bis του Ποινικού Κώδικα), η οποία έχει προκαλέσει εκτεταμένες αντιπαραθέσεις. Η πρότασή της στοχεύει στην αντικατάσταση του όρου της «συναίνεσης» με αυτό της «διαφωνίας».

πηγή: Comune-info.net

Το άρθρο Από τη «συναίνεση» στη «διαφωνία»: όταν οι γυναίκες κάνουν τη βρώμικη δουλειά της πατριαρχίας, της Emilia De Rienzo εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η Kristi Noem, Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, χαρακτήρισε τη στάση της Renee Nicole Good ως πράξη εγχώριας τρομοκρατίας (“an act of domestic terrorism”) και ισχυρίστηκε ότι η Good χρησιμοποίησε το αυτοκίνητό της ως όπλο απέναντι στην ICE. Όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις κρατικών εγκλημάτων και αστυνομικών δολοφονιών, έτσι κι εδώ βλέπουμε το θύτη να μετατρέπεται σε θύμα και αντίστροφα το θύμα, στη συγκεκριμένη περίπτωση η Renee Nicole Good να παρουσιάζεται ως θύτης, ως κίνδυνος για το κράτος, ως τρομοκράτισσα. Ο πράκτορας της ICE ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε να ανοίξει πυρ «σε αυτοάμυνα», ενώ αντίστοιχα η πλευρά της συντρόφου της Renee Nicole Good και των αλληλέγγυων κάνουν λόγο για μια queer μητέρα, συγγραφέα και ποιήτρια, που πρόσφατα είχε μετακομίσει στη Μινεάπολη και που βρέθηκε σε αυτό το σημείο ως νομική παρατηρήτρια (legal observer) για να υποστηρίξει κάποιους γείτονες μεταναστευτικής καταγωγής στο πλαίσιο μεγάλης επιχείρησης της ICE που είχε ξεκινήσει εκείνες της ημέρες στην περιοχή προκαλώντας αναταραχές.

Συνθήματα όπως “Justice for Renee” και “ICE out of Minneapolis” ακούστηκαν στην αυθόρμητη πορεία που έγινε την Τετάρτη 7 Ιανουαρίου λίγες ώρες μετά τη δολοφονία της Good στη Μινεάπολη της Μινεσότα. Το σημείο της δολοφονίας της βρίσκεται λίγα λεπτά μακριά από το σπίτι της αλλά και σε απόσταση λιγότερη των δύο χιλιομέτρων από το σημείο που ο πρώην αστυνομικός, Derek Chauvin, σκότωσε τον George Floyd στις 25 Μαίου του 2020. Εν μέσω των κινητοποιήσεων, ο Jaylani Hussein, μέλος οργανώσεων και πολιτικών ομάδων για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας στην περιοχή ανέφερε μεταξύ άλλων: «Σήμερα η Renee δέχτηκε πυρά και πέθανε επειδή αγαπούσε τους γείτονές της, και η ερώτηση που αφήνει σε όλους μας είναι: Τι κάνουμε τώρα; Τι πρόκειται να κάνουμε; Ήταν ειρηνική, ό,τι κι αν λένε, ήταν ειρηνική. Ήταν παρατηρήτρια. Έκανε το σωστό. (…) Και αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε λίγα τετράγωνα μακριά από το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο George Floyd. Δεν είναι τυχαίο. Είναι μια υπενθύμιση ότι δεν τελειώσαμε τη δουλειά που είχαμε να κάνουμε από όταν δολοφονήθηκε ο George Floyd. Και τώρα μας δίνεται άλλη μια ευκαιρία να σταθούμε απέναντι στην αστυνομική βία, αυτή τη φορά από την ICE.»

Η στρατιωτικοποιημένη επίβλεψη των ζωών των μεταναστ(ρι)ών πάει χέρι χέρι με τη στοχοποίηση των αλληλέγγυων και όλων εκείνων που δεν είναι μέρος του κινήματος και του πολιτικού ρεύματος “Make America Great Again”, που σήμερα όχι μόνο ανθίζει αλλά βρίσκεται στην εξουσία, χωρίς να διακρίνεται στον ορίζοντα κάποια ρεαλιστική εναλλακτική. Μέσα από μια επιδρομή 2.000 πρακτόρων της ICE στη Μινεάπολη αντικρύσαμε ξανά την κανονικοποίηση της κρατικής βίας και την επιβολή της αυθαιρεσίας, σε μια στιγμή κορύφωσής της, όπως τόσο καλά μας έχουν μάθει οι αρχές στις ΗΠΑ, ενώ λίγες ημέρες πριν ο Keith Porter, 43χρονος αφροαμερικανός δολοφονήθηκε από “εκτός υπηρεσίας” πράκτορα της ICE με κινητοποιήσεις να ακολουθούν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Σε έναν κόσμο που πολλοί θεωρούν ότι άξιζε στην Renee Nicole Good να σκοτωθεί επειδή ήταν ένα άτομο μάλλον αλληλέγγυο πολιτικά (παρά την αντίθετη δήλωση της βιολογικής της οικογένειας), σε λεσβιακή σχέση και που “δεν κοίταξε τη δουλειά της”, καλούμαστε να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη και την ιστορία της, όπως και των άλλων θυμάτων της κρατικής βίας. Η αντίσταση στη λήθη, στην απανθρωποποίηση και την κανονικοποίηση της φρίκης αποτελούν ίσως τον μόνο δρόμο για να μπορέσουμε να σταθούμε με αλληλεγγύη κι ελπίδα ώστε να αντέξουμε αλλά και να επανανοηματοδούμε διαρκώς ένα παρόν που μοιάζει αδιέξοδο.

Το άρθρο Όταν το MAGA (Make America Great Again) επιτυγχάνει ξανά και ξανά εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η Rita Segato λέει ότι δεν έχει ένα υπερεγώ αλλά μία “υπερεγώ”  και αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Ο φροϋδικός μοχλός που μας ωθεί προς το καθήκον και την ενοχή, δεν της επιτρέπει να υπογράψει δύο πανομοιότυπες αφιερώσεις. Η Segato περιβάλλεται από ένα πλήθος ανθρώπων, σχεδόν όλες νέες γυναίκες που κρατούν κάποιο από τα βιβλία της στο χέρι. Κοιτάζει την κάθε μία προσεκτικά στα μάτια, ρωτάει το όνομά της, ενδιαφέρεται για κάτι περισσότερο προκειμένου να εξατομικεύσει την αφιέρωση -Γιατί σου αρέσει αυτό το βιβλίο; Ποιοι είναι οι μέντορές σου;- προτείνει ακόμα και διαβάσματα και μοιράζεται το email της για να συνεχίσουν την συνομιλία εξ αποστάσεως. 

Οι εντολές της «υπερεγώ» διαφοροποιούνται όταν πρόκειται για άνδρες αναγνώστες. Τους γράφει πάντα το ίδιο πράγμα: «Κάτω η εντολή της αρρενωπότητας. Με αγάπη, Rita Segato». Ο νεαρός άνδρας δέχεται την αφιέρωση με ενθουσιασμό – «Ζήτω η διαφορετικότητα!» – ενώ η ατζέντισσα της συγγραφέα την τραβάει από το μπράτσο, προσπαθώντας να την επαναφέρει στην πραγματικότητα. Έχει ένα σημαντικό γεύμα και είναι αργά. «Είναι η φρουρά μου, με έχει υπό την προστασία της, πρέπει να φύγω!», λέει βιαστικά στις δεκάδες αναγνώστριες που έμειναν χωρίς υπογεγραμμένη αφιέρωση. Καθώς φεύγει, συνεχίζουν να την πλησιάζουν, και εκείνη απαντά ότι δεν θέλει να αδικήσει τους ανθρώπους των οποίων τα βιβλία δεν υπέγραψε. Επιτέλους, η 74χρονη Αργεντινή ανθρωπολόγος διασχίζει τους διαδρόμους της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Γκουανταλαχάρα με τα ατημέλητα γκρίζα μαλλιά της, το ουιπίλ της και τα μαύρα σανδάλια της. Η Segato είναι σαν τα βιβλία της, ένας χείμαρρος γενναιοδωρίας, διαύγειας και συνέπειας.

Πριν το πλήθος εφορμήσει στη σκηνή, είχε συμμετάσχει σε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με τίτλο: Δημοκρατία και πολιτισμική κρίση: εδάφη, παιδαγωγικές και πιθανοί κόσμοι. Μίλησε για τη μη «γκετοποίηση» του φεμινισμού, για το πώς τα εγκλήματα που βασίζονται στο φύλο μας επιτρέπουν να διαγνώσουμε την ανδρική ευθραυστότητα, «τον φόβο του ευνουχισμού». Εξήγησε ότι οι άνδρες σκοτώνουν και βιάζουν «για να δείξουν στους άλλους άνδρες ότι είναι άνδρες». Υποστήριξε ότι καμία επανάσταση δεν πέτυχε επειδή καμία δεν άγγιξε τα θεμέλια του μεγάλου οικοδομήματος κάθε εξουσίας: την «πατριαρχία». Εξήγησε πώς η νεωτερικότητα εμφανίζεται ως η ανάδυση του Νέου Κόσμου, «η ανακάλυψη του πλούτου του μέλλοντος». 

Η ανθρωπολόγος σταμάτησε να διαβάζει τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν, έναν από τους θεωρητικούς κριτικούς της εξουσίας, από τότε που δημοσίευσε «ένα βιβλίο για την πολιτική ιστορία της Ευρώπης στο οποίο δεν αναφέρει τον Νέο Κόσμο», τον διαχωρισμό του δημόσιου και του ιδιωτικού, τη μετάβαση από το διπλό στο δυαδικό, από την κοινότητα στο άτομο. Αποκάλεσε το Δίκαιο «νομική μυθοπλασία» που έχει χάσει την αξία του: ο νόμος είναι πλέον «η εξουσία του θανάτου». Στη Γάζα, «η εξόντωση παρουσιάζεται ως θέαμα χωρίς καμία ντροπή». Μίλησε διεξοδικά για την παιδαγωγική της σκληρότητας, μία από τις βασικές της θέσεις, δηλαδή την αντικειμενοποίηση της ζωής. «Αυτό το μεγάλο πολιτικό πλήγμα ξεκίνησε με τους αποικιοκράτες, και γι’ αυτό, η σεξουαλικότητα τους εξυπηρετούσε πολύ», η «διεστραμμένη δυτική» σεξουαλικότητα, πολύ διαφορετική από αυτή των κοινοτήτων. Στην ιθαγενική κουλτούρα, “δεν υπάρχει το σώμα-αντικείμενο, γι’ αυτό μπορούν να περιφέρονται γυμνοί». «Ο κώδικας», κατέληξε, αλλάζει μόνο «αν μπορούμε να αλλάξουμε την επιθυμία».

Ο συνδυασμός της αποαποικιακής θεωρίας και του φεμινισμού, που εξηγείται με ένα προσιτό, σχεδόν ποιητικό και αφοριστικό ύφος, αποτελεί πόλο έλξης όχι μόνο για το κοινό αλλά και για τους εκδοτικούς οίκους. Στα παρασκήνια, πριν από την ομιλία, η εκδότρια ενός ισπανικού εκδοτικού οίκου με μακρά και σεβαστή παράδοση στη δημοσίευση έργων πολιτικής σκέψης και κριτικής θεωρίας προσπάθησε να την πείσει να γράψει για αυτούς. Η Segato την ευχαρίστησε για την πρόταση -πολλοί από τους συναδέλφους της δημοσιεύουν εκεί- αλλά αρνήθηκε, λέγοντας: «Έχω τον δικό μου εκδοτικό οίκο, έναν μικρό εκδοτικό οίκο στην Αργεντινή που με εμπιστεύθηκε όταν δεν με γνώριζε κανείς. Άλλωστε, υπάρχει κάτι νεοαποικιακό στη μετάβαση σε έναν εκδοτικό οίκο, ακόμη και σε έναν ανεξάρτητο, που είναι ισχυρός στην Ευρώπη και λαμβάνει κρατικές επιδοτήσεις».

Το 2003, η διατριβή της με τίτλο «Οι στοιχειώδεις δομές της βίας» την οδήγησε στο  Εθνικό Πανεπιστήμιο του Quilmes, στο Μπουένος Άιρες, την γενέθλια πόλη της. Η Segato είχε εγκαταλείψει την Αργεντινή το 1975, μετά τη δολοφονία ενός από τους καθηγητές της Κοινωνιολογίας από την Triple A, μια παραστρατιωτική οργάνωση της ακροδεξιάς που προετοίμαζε το έδαφος για το πραξικόπημα του στρατού την επόμενη χρονιά. «Έφυγα πολύ νέα και δεν κράτησα καμία επαφή, δεν ήξερα κανέναν. Δεν είχα δρόμο να επιστρέψω». Ώσπου σε εκείνη την πανεπιστημιακή εκδήλωση εμφανίστηκε ο εκδότης Raul Carioli, του μαχητικού εκδοτικού οίκου Prometeo. Τα πρώτα χρόνια πούλησαν μετά βίας μια χούφτα βιβλία, αλλά από τη δεύτερη δεκαετία του 2000, τροφοδοτώντας και συμμετέχοντας στην άνοδο της φεμινιστικής συζήτησης πέρα από τον ακαδημαϊκό χώρο, άρχισε να ξεδιπλώνεται το φαινόμενο Segato.

Από τότε και στο εξής, άρχισαν να καταφθάνουν βροχηδόν προσκλήσεις για φόρουμ και συνέδρια σε όλο τον κόσμο, καθώς και βραβεία και συμμετοχές σε κορυφαία φεστιβάλ  όπως το FIL (Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Γκουανταλαχάρα). Η καθηγήτρια από το Πανεπιστήμιο της Μπραζίλια, στο οποίο είχε βρει καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας εξορίας άνω των 30 ετών, είχε βρει τον δρόμο της επιστροφής. Αλλά η Segato δεν επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες. Το σπίτι της στην Αργεντινή, το οποίο μοιράζεται με το άλλο σπίτι στη Βραζιλία, βρίσκεται στις Άνδεις, στην τελευταία επαρχία της Αργεντινής στα βόρεια σύνορα με τη Χιλή. Στην Quebrada de Humahuaca, περιοχή του λαού coya των Άνδεων, έχει χτίσει «ένα μικρό σπιτάκι» ανάμεσα στα βουνά. Λέει ότι οι χτίστες, όταν το έχτιζαν, βρήκαν μια μούμια. Η ανθρωπολόγος, η οποία ερεύνησε τα προκολομβιανά λείψανα στην περιοχή, λέει ότι ένιωσε «την παρουσία των φαντασμάτων του παρελθόντος».

Μέχρι στιγμής φέτος, η  Segato έχει περάσει μόνο περίπου 20 ημέρες στο σπίτι της στις Άνδεις. Από εκεί, ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέιρο για ένα φόρουμ με γυναίκες αφρικανικής καταγωγής που ζουν σε μια φαβέλα. Μετά πήγε στη Λίμα. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στη Βαρκελώνη, ​​όπου έλαβε ένα βραβείο από το Ίδρυμα Antoni Tàpies. Επόμενη στάση ήταν η Μαδρίτη και στη συνέχεια διέσχισε ξανά τον Ατλαντικό για τη Γκουανταλαχάρα, έδρα της FIL (Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Γκουανταλαχάρα). Και όταν τελειώσει εκεί, έχει ακόμα δύο υποχρεώσεις: μία στη Λα Παζ της Βολιβίας και μετά πίσω στην Μπραζίλια.

Η κόρη της, Jocelina de Carvalho, τη συνοδεύει στο ταξίδι της στο Μεξικό. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, οι δυο τους αποφασίζουν να επισκεφτούν το περίπτερο του εκδότη της, Carioli, ο οποίος ζεσταίνει μάτε σε μια ηλεκτρική τσαγιέρα. Η Segato κάθεται στο βάθος του περιπτέρου και παραγγέλνει ένα φλιτζάνι για να ανακτήσει τις δυνάμεις της. Εν τω μεταξύ, αρχίζει να σχηματίζεται μια ουρά ανθρώπων, οι οποίοι την έχουν αναγνωρίσει και θέλουν μια υπογεγραμμένη αφιέρωση, μια αγκαλιά ή απλώς να πουν «ευχαριστώ». Η κόρη της, η οποία ετοιμάζει μια διατριβή με θέμα «Το κουτσομπολιό ως κατασχεμένος πολιτικός χώρος», λέει ότι δεν υπάρχει τρόπος να πείσει τη μητέρα της να κάνει ένα διάλειμμα από το υπερφορτωμένο πρόγραμμά της ως διανοούμενη που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο: “Αγνοεί όποιον προσπαθεί να της πει να ξεκουραστεί,  οπότε καλύτερα να συνεχίσει να ταξιδεύει και να διασκεδάζει”.

Μία από τις αναγνώστριες που πλησιάζει είναι μια μεξικανή δικαστίνα  που εργάζεται σε δικαστήριο της Γκουανταλαχάρα και είναι ειδικευμένη σε θέματα φύλου. Έχει έρθει με τα έφηβα παιδιά της και, μετά την προσωπική αφιέρωση, η δικαστίνα λέει στη Segato ότι μια μέρα την ρώτησαν: «Μαμά, ποια είναι η αγαπημένη σου ροκ σταρ;».

• -Τους είπα ότι είναι η Rita Segato.
• -Μα εγώ ούτε χορεύω ούτε τραγουδάω.
• -Ναι, αλλά το κάνεις με τον τρόπο που γράφεις και μιλάς

πηγή: elpais.com

Το άρθρο Rita Segato, μια ροκ σταρ με σανδάλια εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Έχεις μελετήσει κάτι που μόνο ο Φραντς Φανόν μπορούσε να κάνει, να ακούει, δηλαδή, βιαστές και βιασμένες γυναίκες, κάτι που σου επέτρεψε να κατανοήσεις σε βάθος τις  πατριαρχικές συμπεριφορές. Όταν μιλάς για την κρίση του τέλους του ανθρώπου, ποιες αλλαγές μπορείς να δείς σε σύγκριση με εκείνους τους τερατώδεις βιαστές από τους οποίους πήρες συνέντευξη πριν από χρόνια;

Αυτό που ανακάλυψα τότε, και το ονόμασα ανδρική αδελφότητα, είναι ότι ο βιασμός περιλαμβάνει την πειθαρχία του θύματος, μια κάθετη σχέση στην οποία το θύμα ελέγχεται, κυριαρχείται, πειθαρχείται, καταπιέζεται από τον βιαστή, ο οποίος αντιπροσωπεύει την αρρενωπότητα.

Υπάρχει όμως μια άλλη γραμμή, ένας οριζόντιος άξονας, στον οποίο η πράξη του απευθύνεται στα μάτια των άλλων ανδρών. Η φεμινιστική ανάλυση ανέκαθεν επικεντρωνόταν στη σχέση επιτιθέμενου-θύματος, εγώ, όμως, προσεγγίζω τη σχέση εστιάζοντας επίσης στα μάτια όσων παρακολουθούν τον βιασμό ως θέαμα, επομένως αναφέρομαι σε αυτό το έγκλημα ως εκφραστική βία, που είναι ένας πολύ έγκυρος όρος.

Δεν πρόκειται για εργαλειακή, ωφελιμιστική βία της ανδρικής λίμπιντο που οικειοποιείται το γυναικείο σώμα. Ας προχωρήσουμε πέρα ​​από αυτό. Το έχω ξαναπεί: το πατριαρχικό έγκλημα είναι πολιτικό έγκλημα, όχι ηθικό, θρησκευτικό ή εθιμικό. Είναι η πρωταρχική μορφή καταπίεσης και εξαγωγής υπεραξίας. Και μπορούμε να πούμε χωρίς φόβο ότι θα κάνουμε λάθος ότι είναι μια υπεραξία κύρους, κοινωνικής θέσης.

Αν ο βιασμός είναι μια πολιτική πράξη, μια επιβεβαίωση της εξουσίας, η επίδειξή του έχει άλλα αντικείμενα που δεν είναι μόνο τα θύματα…

Τονίζω το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των ανδρών και πιστεύω ότι η καινοτομία του επιχειρήματός μου έγκειται στην έμφαση με την οποία λέω ότι αυτή η εξαγωγή αξίας από τα γυναικεία σώματα, αποτελεί πηγή ηδονής,  μια ναρκισσιστική, αυτοαναφορική ηδονή. Η δική μου  ανάλυση αναφέρεται στην εξουσία που ικανοποιείται από την επίδειξή της σε άλλους άνδρες και στην κοινωνία. Η κοινή λογική, που έχουμε ενστερνιστεί, μας διδάσκει να αντιλαμβανόμαστε τον βιαστή ως ένα ανώμαλο, αποκλίνον, μοναχικό άτομο, ωστόσο τα στατιστικά στοιχεία μας δείχνουν ότι τα περισσότερα εγκλήματα βιασμού διαπράττονται από ομάδες, από συμμορίες. Αποτελούν ένα έγκλημα «στην κοινωνία».

Πώς σχετίζεται αυτή η «αδελφότητα» της ανδρικής εξουσίας με τους σημερινούς πολέμους ;

Η σεξουαλική βία είναι ένα έγκλημα το οποίο, παρά το πλήθος των νόμων που έχουν ήδη θεσπιστεί, δεν μπορεί να ελεγχθεί. Αυτό το είδος βίας δεν υποχωρεί. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι η ανδρική αδελφότητα – η ανδρική αδελφότητα την οποία τώρα περιγράφω ως ανδρική συντεχνία, που βασίζεται στην αλληλεγγύη των ανδρών μεταξύ τους και στην ιεραρχική φύση της αρρενωπότητας – είναι μια δομή που αναπαράγεται και ξανα αναπαράγεται σε όλες τις τάξεις, σε όλες τις κοινωνίες, σε όλες τις ιεραρχίες, σε όλες τις σχέσεις όπου βλέπουμε εξουσία και ανισότητα.  Είναι αντίγραφα αυτής της πρώτης και βασικής εταιρικής τάξης. Από εκεί προέρχεται και ο πόλεμος. Μιλώντας κάποτε στη Μπουεναβεντούρα, στις ακτές του Ειρηνικού της Κολομβίας, μια περιοχή με πολύ υψηλά επίπεδα βίας, κάποιος από το ακροατήριο με ρώτησε: “Πώς θα τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο, ο οποίος δεν μπορεί να τελειώσει με μια συμφωνία ή μια αμνηστία επειδή είναι ένας εντελώς άτυπος πόλεμος;” Ένας τέτοιος πόλεμος σταματά με την κατάργηση της επιταγής της αρρενωπότητας, η οποία είναι το μέσο που επιτρέπει την στρατολόγηση των στρατιωτών που θα σχηματίσουν τις πολεμικές παρατάξεις.

Και πώς εμφανίζεται η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού σε αυτή την αναλυτική μετατόπιση;

Η Γάζα, φαινομενικά, απέχει πολύ από το έγκλημα του κοινού βιαστή, που κάνει θέαμα τη δύναμή του, που έχει ανάγκη να την επιδείξει, κάτι που του δίνει τον τίτλο του μάτσο. Όμως και η Γάζα είναι ένα θέαμα. Η γενοκτονία της Γάζας είναι εντελώς διαφορετική από όλες τις προηγούμενες γενοκτονίες που έχουν πλήξει την ανθρωπότητα.  Επειδή όλες οι άλλες επικαλούνταν την νομική μυθοπλασία, κρύβονταν πίσω από τους κανόνες του δικαίου. Η πρώτη και μεγαλύτερη γενοκτονία από όλες ήταν η Κατάκτηση, και μας έλεγαν πάντα ότι εκείνη την εποχή ίσχυαν οι νόμοι των Ινδιών. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι από τα νότια της Χερσονήσου, από την άλλη μεριά του ωκεανού μέχρι τον Νέο Κόσμο, αυτοί οι νόμοι θα είχαν οποιαδήποτε ικανότητα να οδηγήσουν στη ζωή. Υπάρχει ένα κραυγαλέο ψέμα εδώ, επειδή η λατινοαμερικανική ήπειρος κατακτήθηκε από συμμορίες, οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν οι ένοπλες ομάδες που καθάρισαν την περιοχή.  Στη Βραζιλία, αυτές οι συμμορίες έχουν όνομα ακόμα και ένα μνημείο στο Σαν Πάμπλο: οι bandeirantes.

Συμμορίες που μοιάζουν πολύ με τις σημερινές ομάδες βιαστών. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για αρσενικά αρπακτικά της ζωής, των γυναικών και της φύσης.

Φυσικά, οι bandeirantes διέσχισαν όλη την πορτογαλική επικράτεια, σκοτώνοντας Ινδιάνους και κάθε ζώο που έβρισκαν, εκκαθαρίζοντας τα εδάφη  για να τα καταλάβουν. Ο καθοριστικός ρόλος που έπαιξαν αυτές οι συμμορίες στην εκκαθάριση της ηπείρου μας είναι το κλειδί για την κατανόηση της Γάζας.

Έχω την αίσθηση ότι, ενώ οι βιαστές της Σιουδάδ Χουάρες δεν σε αποσύνδεσαν από το μη-ανθρώπινο, η Γάζα το έκανε, παρά την οργή. Ίσως επειδή αντιπροσωπεύει (η Γάζα) μια ρήξη με την έννοια του «ανθρώπινου όντος».

Αυτή η γενοκτονία είναι ένα σημείο καμπής στην ιστορία. Επειδή στο Ολοκαύτωμα, μπορούσε κανείς να δει την έκπληξη των συμμαχικών στρατών σε πλάνα από την είσοδό τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορούσε κανείς να νιώσει την αμηχανία και τη φρίκη που βίωναν όσοι έφταναν εκεί, επειδή αυτό που συνέβαινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είχε κρυφτεί από τον κόσμο, επειδή ένα νομικό ομοίωμα ήταν ακόμα σε ισχύ, υπήρχε ακόμα μια νομική γραμματική. Σε ένα κείμενό μου του 2009, με τίτλο «Η ανεπαίσθητη κραυγή», που συμπτωματικά αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Σκηνές μιας Ενοχλητικής Σκέψης» το 2023, είπα ότι με την εξόντωση των Παλαιστινίων, η νομική γραμματική τελείωσε.

Όταν δεν υφίσταται πλέον ένας νόμος ικανός να ελέγχει τη συμπεριφορά, απομένει μόνο η βία. Ο νόμος είναι μια πίστη, μια μυθοπλασία, μια ρητορική στην οποία αποδίδουμε αξία. Αλλά αυτή η νομική μυθοπλασία κατέπεσε με τη Γάζα. Εξαφανίστηκε η πεποίθηση ότι υπάρχει ένα νομικό σύστημα που επιτρέπει την προσδοκία μιας δεδομένης συμπεριφοράς. Δεν γίνεται να μην γνωρίζουμε τι συμβαίνει στη Γάζα.

Με αυτή την αναίσχυντη και αδικαιολόγητη επίδειξη, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Γάζα ανακοινώνει ότι τέθηκε σε ισχύ ένας νέος νόμος, που είναι ο νόμος της εξουσίας του θανάτου. Η εξουσία του θανάτου είναι ο νόμος. Από την άλλη πλευρά, σε στιγμές περισπασμού, σκέφτομαι ότι η θυσία της Γάζας είναι ένα είδος νέας σταύρωσης, στον ίδιο ακριβώς τόπο, που θα έχει ως συνέπεια να φωτίσει τις συνειδήσεις με έναν νέο τρόπο. Είναι ένα είδος επιφοίτησης, και η συνειδητοποίηση αυτή με οδηγεί πολλές φορές στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα σημείο καμπής στην ιστορία, μια αλλαγή εποχής. Ακόμη και ορισμένοι αξιωματούχοι των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ διαμαρτύρονται. Η Γάζα φωτίζει τις συνειδήσεις με έναν νέο τρόπο.

Οι Ναζί έκρυβαν τα στρατόπεδα, όπως ακριβώς οι δικτατορίες του Νότιου Κώνου (Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη) έκρυβαν τα κέντρα κράτησης. Δεν τολμούσαν να δείξουν τα βασανιστήρια ή τους ίδιους τους ανθρώπους.  Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, από την άλλη πλευρά, λέει στον λαό του ότι η εξόντωση είναι απαραίτητη και το αποδεικνύει.

Είναι σχεδόν απίστευτο, δηλώνουν, λένε χωρίς την παραμικρή ντροπή ότι σκοτώνουν για να καταλάβουν αυτά τα εδάφη και να κάνουν επιχειρήσεις. Υπάρχουν ηχογραφήσεις Ισραηλινών στρατιωτών, ακόμη και πολιτών, που επιβεβαιώνουν τη σημασία της δολοφονίας όλων των Παλαιστινίων χωρίς κανένα δεοντολογικό ή ηθικό ζήτημα. Ούτε καν νομικό.

Στη διάρκεια της Κατάκτησης, υπήρξε μια διάσημη συζήτηση μεταξύ του Juan Ginés de Sepúlveda και του Bartolomé de las Casas σχετικά με το αν οι ιθαγενείς είχαν ψυχή. Μια συζήτηση υψηλού ηθικού και πολιτικού περιεχομένου. Αλλά εδώ όλα καταλήγουν στην εξουσία του θανάτου.

Είναι η καινοτομία της εποχής μας. Επειδή η εξουσία του θανάτου έχει αντικαταστήσει το δίκαιο, ή μάλλον, έχει ενσωματωθεί ρητά μέσα στο δίκαιο. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι με την εξαφάνιση της ανθρωπιστικής λογικής από τον ιστορικό ορίζοντα της εποχής μας, έχει εκπέσει και η ηθική; Εγώ δεν το βλέπω έτσι.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα ηθική η οποία βασίζεται στις ιδέες που αναπτύσσει η Hannah Arendt στο βιβλίο της “Οι καταβολές του ολοκληρωτισμού”, όταν υποστηρίζει ότι τόσο στον σταλινισμό όσο και στον φασισμό, αναδύεται ένα νόμος που είναι πιο σημαντικός από τα δικαιώματα των ατόμων, ο νόμος της ιστορίας. Για τους Ναζί, ο νόμος της ιστορίας κατασκευάζεται από την ιδέα μιας ανώτερης φυλής, με στόχο την επίτευξη της καθαρότητας της άριας φυλής. Ο ιστορικός νόμος, επομένως, είναι αυτός που καθορίζει την εξόντωση όλων όσων εμποδίζουν αυτή τη μετάβαση. Στην περίπτωση του σταλινισμού, είναι ένας αταξικός, ισότιμος κόσμος. Ό,τι είναι δυσλειτουργικό, οτιδήποτε εμποδίζει ή διαταράσσει την ιστορική μετάβαση προς τον προκαθορισμένο ως υποχρεωτικό προορισμό, μπορεί να εξαλειφθεί.

Πώς παρεμβαίνει ο καπιταλισμός;

Σήμερα, η αντίληψη της ιστορίας υποστηρίζει τη συσσώρευση-συγκέντρωση ως αξία, ως την αξία που κατευθύνει την πορεία της ιστορίας. Θα έλεγα σχεδόν ότι είναι η νέα ουτοπία της ιστορίας, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται σε πολλούς. Ό,τι είναι δυσλειτουργικό ως προς τη συσσώρευση-συγκέντρωση πρέπει να εξαλειφθεί. Η τέλεια ανθρωπότητα είναι αυτή των ιδιοκτητών. Η σύγχρονη κυριαρχία του πλανήτη καθορίζει την ύπαρξη ενός ανθρώπινου πλεονάσματος. Όσοι δεν είναι ωφέλιμοι στη διαδικασία της κυριαρχίας, στη διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου, είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. Αυτή είναι η ιδεολογία του παρόντος.

Αυτή είναι η περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ, του Χαβιέ Μιλέι, και θα έλεγα ολόκληρης της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και ενός μεγάλου μέρους της δεξιάς.

Δεν είναι, όπως νομίζουμε εμείς που το κάνουμε από το κριτικό πεδίο, ότι υπάρχει μια ηθική κρίση. Υπάρχει μια άλλη ηθική, μια άλλη ιδεολογία που έχει γίνει ηγεμονική. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πλαίσιο αξιών που επιβάλλει το δικαίωμα, το καθήκον της συσσώρευσης ως ανώτερο από τα ατομικά δικαιώματα. Αυτός ο καπιταλισμός δεν εκμεταλλεύεται απλώς τη μισθωτή εργασία, αλλά πάνω απ’ όλα λεηλατεί, πολεμά εναντίον των λαών και της μητέρας γης…, σε αυτόν τον καπιταλισμό μια πολύ μικρή μειοψηφία καταλαμβάνει τον πλανήτη. Δεν πρέπει πλέον να μιλάμε για ανισότητα επειδή είναι λίγο, αλλά για ιδιοκτησία. Η Άρεντ αναφέρει σε μια υποσημείωση ότι ο Χίτλερ, στο ημερολόγιό του, έγραψε ότι οι επόμενοι που θα εξοντωθούν θα είναι οι καρδιοπαθείς.

Μα όλοι αυτοί εκλέχθηκαν δημοκρατικά.

Οι ορισμοί της δημοκρατίας υποστηρίζουν, λανθασμένα, ότι η πλειοψηφία στις εκλογές εγγυάται μια δημοκρατική τάξη πραγμάτων. Αυτό είναι μεγάλο λάθος, επειδή μας οδηγεί στο να αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία ως δικτατορία της πλειοψηφίας. Υπάρχουν μερικοί εκλεγμένοι που μετατρέπουν τη δημοκρατία σε δικτατορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν υφίσταται δημοκρατία χωρίς πλουραλισμό.

Συμβαίνει κάτι που είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών αυτή τη στιγμή. Προκαλεί τεράστια έκπληξη η αλλαγή στρατηγικής στην ηγεσία αυτής της χώρας. Και αυτό, που πρέπει να σημειωθεί και να ληφθεί υπόψη, είναι ότι δύσκολα γίνεται κατανοητή αυτή η αλλαγή, επειδή αντιπροσωπεύει την ακύρωση μιας στρατηγικής μισού αιώνα.

Ας σκεφτούμε: όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Ηνωμένες Πολιτείες αφαίρεσαν ένα πλεονέκτημα από τη Ρωσία – η οποία, αν και συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη κατά του ναζισμού, δεν μπορούσε να το εκμεταλλευτεί – και παρουσιάστηκαν στον κόσμο ως δημοκρατία, η καρτ ποστάλ τους στον κόσμο είναι η εικόνα μιας χώρας που κατέστρεψε το κακό του ολοκληρωτισμού.

Από εκεί και πέρα, συγκροτήθηκε ως έθνος που στηρίζεται σε δύο πόδια: το ένα εκ των οποίων ήταν η ίδια η ισχύς, τόσο οικονομική όσο και στρατιωτική. Δηλαδή, το πλουσιότερο και καλύτερα οπλισμένο έθνος στον κόσμο και, σταδιακά, με την καλύτερη στρατιωτική νοημοσύνη (κατασκοπεία, δυνατότητες διείσδυσης κ.λπ.). Αλλά το άλλο πόδι στο οποίο στηρίζεται η ισχύς της είναι αυτό της ηγεμονίας: η «δημοκρατική μυθοπλασία», η «νομική μυθοπλασία» των πλήρων δικαιωμάτων για το σύνολο των πολιτών της.

Η ηγεμονία ήταν η δύναμη της σαγήνης των Ηνωμένων Πολιτειών, της χώρας της ελευθερίας, όπου μετανάστευαν όσοι διώκονταν από τον ναζισμό και τον φασισμό, αλλά και όσοι διώκονταν από τον Στάλιν. Μια χώρα που φαινόταν να προσφέρει ευκαιρίες σε όλους.

Ακριβώς. Μετά το 1948, σε ένα δεύτερο στάδιο αυτής της διαδικασίας για την οικοδόμηση της παγκόσμιας ηγεμονίας – της παρουσίασης, δηλαδή, στον κόσμο ενός συνόλου αξιών ικανών να αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων – αναδύθηκε ένα κομμάτι που έλειπε, το οποίο ανέλαβε τη δεκαετία του 1960 ο Λίντον Τζόνσον, μετά τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι. Το κομμάτι αυτό περιελάμβανε την  καταπολέμηση του ρατσισμού και το τέλος του απαρτχάιντ στις νότιες πολιτείες. Ψηφίστηκε ο Νόμος για τα Πολιτικά Δικαιώματα, ο οποίος απαγόρευε τις φυλετικές διακρίσεις και τον διαχωρισμό στους δημόσιους χώρους, στην εκπαίδευση και στους εργασιακούς χώρους, και ο Νόμος για το Δικαίωμα Ψήφου στους Αφροαμερικανούς και τις άλλες μειονότητες. Είμαι πεπεισμένη ότι ο τελευταίος αποδεικνύει αυτή τη δέσμευση για την εδραίωση της ηγεμονίας των αμερικανικών αξιών στον κόσμο. Είναι ένα πρώτο βήμα στη δεκαετία του 1960, μέσω του οποίου αυτή η δημοκρατία διέδωσε την ιδέα της φυλετικής ενσωμάτωσης. Το επόμενο βήμα σε αυτή την προσπάθεια παρουσιάστηκε αργότερα, και συνέπεσε με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι ΗΠΑ κάνουν ένα νέο ηγεμονικό βήμα, αυτό της πολυπολιτισμικότητας, την οποία εγώ αντιλαμβάνομαι ως αντιστάθμισμα στην επιστροφή των εθνικών κρατών στην επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δύο κινήσεις, στην Ανατολή και τη Δύση, δημοκρατικού χαρακτήρα. Η κίνηση του καπιταλιστικού, φιλελεύθερου κόσμου, η κίνηση της Δύσης, ορίζει και καθιστά ορατές αυτές που τώρα ονομάζουμε πολιτικές ταυτότητες και τους προσφέρει δικαιώματα και πόρους. Ο κόσμος αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις γυναίκες, τους Αφροαμερικανούς, τους αυτόχθονες, τις LGBTTTIQ+ κοινότητες ως ταυτότητες που διεκδικούν τη θέση τους στη δημόσια σφαίρα. Από κάθε μία από αυτές τις ομάδες, όπως έχει επισημάνει ο μεγάλος Αφροαμερικανός διανοούμενος Cornel West, ένα μέρος θα επιτύχει την ένταξη και ένα άλλο μέρος, η πλειοψηφία, θα παραμείνει αποκλεισμένο. Αναλύω αυτό το θέμα εκτενώς στο βιβλίο μου του 2017, “Το Έθνος και οι άλλοι του”, και σήμερα είμαι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στην παγίδα της μειονοποίησης στην οποία μας έχει βυθίσει η πολυπολιτισμικότητα. Η πολυπολιτισμική πρόταση, υποστηριζόμενη από κεφάλαια όλων των συνεργαζόμενων αμερικανικών οργανισμών, ήταν η τρίτη φάση της προσπάθειας για την οικοδόμηση της ηγεμονίας.

Γιατί το λες αυτό για την πολυπολιτισμικότητα;

Επειδή έχει κατασκευάσει ξεκάθαρα ένα καθεστώς αποικιοκρατίας μέσα στα κοινωνικά κινήματα. Μέσα στο μαύρο κίνημα, για παράδειγμα, επιβάλλει μορφές αυτοπροσδιορισμού, συμπεριφορές, οικοδόμηση εικόνας και αγώνα που δεν πηγάζουν από την αποικιακή και δουλοκτητική ιστορία της λατινικότητας. Στο βιβλίο μου, σχετικό με αυτό το θέμα, επιμένω στη διάκριση μεταξύ πολυπολιτισμικών πολιτικών ταυτοτήτων και «ιστορικών ετεροτήτων», οι οποίες προκύπτουν από άλλες ιστορίες, με τις δικές τους δομές αποξένωσης, διακρίσεων και αποκλεισμού. Γυναίκες σε όλο τον κόσμο έχουν αντιληφθεί και καταγγείλει την αποικιοκρατική φύση του ευρωκεντρικού φεμινισμού.

Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, είναι πολύ σαφής η μορφή των διακρίσεων και της κυριαρχίας εντός του κινήματος ΛΟΑΤΚΙ+, το οποίο, ενώ έχει επιτύχει κατακτήσεις, ταυτόχρονα, έχει επιβάλει το μοντέλο του, μερικές φορές με επώδυνο τρόπο. Στις δικές μας κοινωνίες, υπάρχουν πολύ αρχαίες μορφές θηλυκών ανδρών. Στο candomblé, υπάρχει μια πολύ έντονη μεταβατικότητα φύλου. Εμφανίζεται, όμως, ο Αμερικανός ομοφυλόφιλος άνδρας, που πάει στο γυμναστήριο για να χτίσει μύες και στη συνέχεια έρχεται να επιβληθεί ως πρότυπο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα αποικιοκρατίας στο εσωτερικό των κοινωνικών κινημάτων. Σήμερα, μπορώ να πω ότι ασκώ έντονη κριτική στην πολιτική των ταυτοτήτων, στην μειονοποίηση και στο wokism. Κάθε διαφορά είναι καθολική.

Τα αναφέρω όλα αυτά για να τονίσω το γεγονός ότι υπήρξαν τουλάχιστον τρεις φάσεις στην προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να παρουσιαστούν στον κόσμο και, μάλιστα, να επηρεάσουν τον κόσμο, μέσω της κατασκευής εικόνων δημοκρατίας. Αυτό είναι που περιγράφω ως την κατασκευή της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Αυτές οι τρεις περίοδοι – η νίκη επί της ναζιστικής καταπίεσης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τέλος του απαρτχάιντ και η πολυπολιτισμικότητα – ήταν μέρος του ηγεμονικού σχεδίου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η επιστήμη και οι βιομηχανίες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης αποτελούν επίσης μέρος αυτής της στρατηγικής. Αλλά ξαφνικά, και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, η στρατηγική της ηγεμονίας ακυρώνεται.

Η ιδέα ενός δημοκρατικού έθνους καταστρέφεται και ο κόσμος παρακολουθεί μια ριζική αλλαγή πορείας, μια ριζική αλλαγή στον λόγο και την κατασκευή της εικόνας. Είμαι πεπεισμένη ότι η προσπάθειά μας από τώρα και στο εξής πρέπει να είναι να κατανοήσουμε γιατί ο Βορράς επιλέγει αυτή την αλλαγή στρατηγικής και πορείας.

Γιατί επιλέγει να κατασκευάσει μια διαφορετική εικόνα για τον εαυτό του, στην οποία ο μισογυνισμός, ο ρατσισμός, ο πόλεμος, η εξόντωση, ακόμη και η υποστήριξη της γενοκτονίας γίνονται το πρότυπο, η αυτο-εικόνα του έθνους που παρουσιάζεται στον κόσμο.

Γιατί εγκαταλείπει το σχέδιο μιας ηγεμονικής χώρας, όσον αφορά τις αξίες και τη δημοκρατική εικόνα.

Ποια στρατηγική την αντικαθιστά;

πηγή: https://comune-info.net

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Brecha με τον τίτλο «Η Γάζα ανακοινώνει ότι είναι σε ισχύ ένας νέος νόμος: ο νόμος της δύναμης του θανάτου»

Το άρθρο Ενάντια στον νόμο της εξουσίας του θανάτου, ο Raúl Zibechi συνομιλεί με την Rita Segato εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στη μνήμη τους, στη μνήμη της ανείπωτης ομορφιάς τους, η 25η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας. Ή καλύτερα: κατά της βίας των διάφορων αφανών Τρουχίγιο που ασκούν τη δικτατορία τους μέσα στο σπίτι.

Eduardo Galeanο – Οι μέρες αφηγούνται

Αθήνα, παλιότερη πορεία όπου απεικονίζονται δολοφονημένες γυναίκες μεταξύ άλλων συνανθρώπων. Ο αριθμός ολοένα αυξάνεται από τότε

Σκίτσα: Δημήτρης Αστερίου

Το άρθρο Διεθνής Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.