Επειδή ας πούμε ότι παρακολουθώ στενά το δημόσιο διάλογο γύρω από το θέμα του δημοψηφίσματος, μπορώ να πω με σιγουριά ότι και έξω από το ΔΣ, σε όλη αυτή τη μάχη εδώ και έναν χρόνο, ο κ. Αγγελούδης δεν βρήκε καμία άλλη δημόσια υποστήριξη (με ελάχιστες εξαιρέσεις την άποψη των οποίων σέβομαι), πλην του στενού πυρήνα της παράταξής του, ορισμένων αρθρογράφων των τοπικών ΜΜΕ και των κυβερνητικών βουλευτών (ακόμα και για τους τελευταίους, όπως έλεγε το ρεπορτάζ, χρειάστηκε να παρακαλέσει τον Κ. Μητσοτάκη να τους πιέσει). Συν, για να είμαι δίκαιος, ορισμένων εργαζομένων της ΔΕΘ (θα τους θυμάστε από την παρέμβασή τους στο γνωστό debate) και κάποιων φέηκ λογαριασμών στα σόσιαλ, τύπου (ή και όχι μόνο τύπου) Ομάδας Αλήθειας. Αυτό. Δεν βρέθηκαν επιστημονικές ενώσεις, σύλλογοι, καθηγητές, επιστήμονες, να σταθούν στο πλευρό του. Ακόμα και στο στενό νομικό ζήτημα των «υπογραφών», δεν βρέθηκε ούτε ένας ανεξάρτητος νομικός, να συνηγορήσει μαζί του. Για να είμαι ακριβής, βρέθηκε ένας (1) επίδοξος πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος υποστήριξε ότι το δημοψήφισμα είναι παράνομο επειδή προσβάλει το δικαίωμα των κατοίκων της Σίνδου στο φυσικό περιβάλλον – ένα επιχείρημα τόσο φαιδρό που λειτουργεί πραγματικά αποστομωτικά.

Από την άλλη πλευρά, συγκεντρωθήκαμε σταδιακά όλοι και όλες οι υπόλοιποι. Δεν θα σταθώ στις πάνω από 100 συλλογικότητες που συγκροτήσαν την ΟΕΔ ή υποστήριξαν το αίτημα, από τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων ως την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης. Θυμηθείτε τους 400 ανθρώπους της επιστήμης και των τεχνών που υπέγραψαν δημόσια στην αρχή. Δημόσια πρόσωπα της πόλης που στην αρχή ήταν επιφυλακτικοί, βλέποντας την κοινωνική κινητικότητα -ακόμα και αν είχαν διαφορετική άποψη για τη ΔΕΘ, για την ίδια την ΟΕΔ, για το ερώτημα, ή και για τον τρόπο συλλογής υπογραφών- υποστήριξαν στο τέλος ότι το δημοψήφισμα δεν μπορεί παρά να γίνει. Και φυσικά, τα εκατοντάδες ενεργά μέλη της πρωτοβουλίας και οι -καθόλα υπαρκτοί- 23. 214 δημότες/ισσες. Μέσα από το αίτημα για δημοψήφισμα, συγκροτήθηκε σταδιακά, όχι ένα επιμέρους μέτωπο, αλλά μια κοινή βούληση. Ήταν η βούληση της πόλης. Αν θέλουμε να το πούμε αυτό με μια κάπως αρχαιοπρεπή λέξη, όπως μας έμαθε ο κύριος Φωτίου, συγκροτήθηκε ένας Δήμος. Ένας Δήμος που προχθές στάθηκε απέναντι στη διοίκησή του.

Ακόμα και αν κλείσεις τον ήχο, η εικόνα της αίθουσας μιλάει καθαρά. Η πλάκα είναι ότι για να αποφύγει αυτήν ακριβώς την εικόνα, η παράταξη Αγγελούδη κάλεσε τους δικούς της για να καταλάβουν την αίθουσα από τις δύο το μεσημέρι, μαζί με διάφορους -ας πούμε ευγενικά- επαγγελματίες. Έτσι, αυτοί κι αυτές που έφτασαν στον χώρο στις 4, σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, δεν είχαν που να σταθούν. Όσο περνούσε όμως η ώρα, όσοι ήταν εκεί από υποχρέωση αποχωρούσαν, και όσες ήταν εκεί για να διεκδικήσουν ένα ζωτικό δικαίωμα κυριαρχούσαν. Ως τις 6, η εικόνα είχε ξεκαθαρίσει: ένα μέτωπο, δύο παρατάξεις, ο Δήμος και η Διοίκηση.

Μια ηττημένη διοίκηση

Ποιος κέρδισε; Ας πούμε πρώτα το σίγουρο: ποιος έχασε. Έχασε η διοίκηση, μια διοίκηση που απέδειξε, πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία, ότι φοβάται τον λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Μια διοίκηση επομένως ουσιαστικά απονομιμοποιημένη. Μια διοίκηση μόνη, στριμωγμένη, που κρύφτηκε πίσω από γνωμοδοτήσεις αναρμόδιων υπηρεσιών. Που δεν τόλμησε να καταθέσει καν μια κανονική εισήγηση. Που αναγκάστηκε να επιστρατεύσει ξανά βρισιές και συκοφαντίες για απάτες, πλαστογραφία, αλλαγή του ερωτήματος. Μια διοίκηση που -το χειρότερο από όλα- προσέβαλε επανειλημμένα 23.214 δημότες, υποστηρίζοντας ότι παραπλανήθηκαν από τα πανούργα στελέχη της ΟΕΔ. Μα γιατί τόσο καιρό δεν βρέθηκε ένας, έστω ένας, από τους 23.214 να πει ότι όντως παραπλανήθηκε; Να πάρει πίσω την υπογραφή του;

Και σε πιο πρακτικά ζητήματα: έχασε η διοίκηση Αγγελούδη, γιατί κάτω από την ασφυκτική πίεση του Δήμου, αναγκάστηκε για μια ακόμα φορά να υποσχεθεί πράγματα που δεν σκοπεύει και δεν μπορεί να τηρήσει. Γιατί δεν χωράνε στο ίδιο οικόπεδο 120 στρέμματα «μητροπολιτικού πάρκου», τα κτίρια που θα διατηρηθούν και δύο νέα, τεράστια, εκθεσιακά περίπτερα. Δεν είναι άποψη, είναι στοιχειώδης γεωμετρία. Γιατί δεν μπορεί να φέρει «προγραμματική σύμβαση» που θα δεσμεύει τη ΔΕΘ για αυτά που υποσχέθηκε (πάρκο με χαρακτηρισμό, δημόσιο έργο, αλλαγή Ειδικού Χωροταξικού) ως προϋπόθεση για την έναρξη του έργου. Εκτός, βέβαια, αν το έργο δεν ξεκινήσει ποτέ (ή, τουλάχιστον, δεν ξεκινήσει ως τις εκλογές, σαν το fly over του κ. Μυτιληναίου). Αλλά τότε για τις «αιώνιες καθυστερήσεις» δεν θα φταίνε οι «επαγγελματίες επαναστάτες», αλλά μια διοίκηση που υπόσχεται τα πάντα στους πάντες για να σώσει τον εαυτό της.

Σε κάθε περίπτωση, το πολιτικό κόστος που πλήρωσε η διοίκηση Αγγελούδη, και που θα συνεχίσει να το πληρώνει με δόσεις για πολύ καιρό ακόμα, όσο το νέο σχέδιο ανάπλασης αρχίσει -ή, ακόμα χειρότερα, δεν αρχίσει- να ξεδιπλώνεται, είναι δυσβάσταχτο. Για μια υπόθεση μάλιστα, για την οποία, όπως μας πληροφόρησαν εχθές ξανά όλοι οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας, κανονικά η πόλη θα έπρεπε να χρωστά αιώνια ευγνωμοσύνη στον Δήμαρχο που την έσωσε από το «φαραωνικό» πλάνο – το οποίο ο ίδιος υποστήριξε με πάθος μέχρι πέρσι τον Ιούνη.

Κι ένας πληγωμένος Δήμος

Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ. Θα είχα πει όμως τη μισή αλήθεια κι εμείς θέλουμε να λέμε όλη την αλήθεια. Ακόμα και όταν δεν είναι υπέρ μας. Δείτε για παράδειγμα το πως ξεκινά τη χθεσινή της ανακοίνωση η ΟΕΔ: όχι με πανηγύρια για μια -πράγματι- τεράστια επιτυχία, όχι με καταγγελίες για μια -πράγματι- αντιδημοκρατική διοίκηση, αλλά με μια λέξη: «κρίμα», «κρίμα για την πόλη και τη δημοκρατία».

Κρίμα, λοιπόν, γιατί δεν έχασε μόνο η διοίκηση. Η πολιτική δεν είναι πάντα ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, που ό,τι χάνει ο ένας το κερδίζει ο άλλος. Έχασε, πληγώθηκε και ο Δήμος. Η διάθεση για συμμετοχή είναι πολύ ευαίσθητο πράγμα. Όπως φουντώνει ξαφνικά, όταν βρίσκει μια ρωγμή να εκφραστεί, έτσι εξαϋλώνεται όταν νιώθει την ματαιότητα. Όταν επιβεβαιώνεται ότι τίποτα δεν έχει νόημα, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Ειδικά σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη, όσο η σημερινή. Οι άνθρωποι δεν είναι, δεν ήμαστε, «αγωνιστές»: ήμαστε ευάλωτοι, κουρασμένες, απογοητευμένοι, αγχωμένες. Έχουμε χίλιες δυο άλλες έγνοιες πιο ζωτικές ακόμα κι από το πάρκο: το ρεύμα, το νοίκι, την αρρώστια, την προσωπική χαρά.

Η πόρτα λοιπόν που φάγανε προχθές 23.214 δημότες και δημότισσες που τολμήσαν να ξεμυτίσουν από την αφάνεια στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, φοβάμαι ότι θα έχει κόστος. Αυτό το κόστος δεν θα το πληρώσει κάποια παράταξη, θα το πληρώσει όλη η κοινωνία. Και φυσικά, το κόστος λειτουργεί αντίστροφα ως πολιτικό κέρδος για την κάθε εξουσία, της δημοτικής συμπεριλαμβανομένης. Για αυτό και γνώμη μου είναι ότι -σε τελευταία ανάλυση- αυτό το κόστος ήταν και το κίνητρο της απόρριψης. Η ΔΕΘ, μετά την πρώτη νίκη του καλοκαιριού, δεν συνιστά πια κάποια τεράστια μπίζνα. Ένα απλό δημόσιο έργο είναι, άντε ΣΔΙΤ, των 150 εκατομμυρίων. Ούτε είναι ακόμα καμιά κλεισμένη δουλειά. Την πόρτα λοιπόν την φάγαμε όχι για τα συγκεκριμένα συμφέροντα κάποιου εργολάβου, αλλά για να το βουλώσουμε. Να το βουλώσουμε γενικά.

Στο άλλο ζύγι υπάρχει βέβαια το εξίσου υπολογίσιμο κέρδος της μέχρι τώρα επιτυχίας σε όλους τους στόχους μας, όσο απίθανοι και να φαινόταν στην αρχή, στη συλλογή των υπογραφών, στην αλλαγή του αρχικού, ληστρικού σχεδίου ανάπλασης, και -ακόμα περισσότερο- στα υλικά αποτελέσματα μιας μοναδικής συνάντησης, υλικής και φαντασιακής, τόσων χιλιάδων ανθρώπων. Που θα γείρει τελικά η ζυγαριά;

Κανείς δεν ξέρει. Γιατί πρώτα από όλα, δεν είναι μία η ζυγαριά. Είναι 23.214, όσες οι ψυχές των ανθρώπων που υπέγραψαν. Ή μάλλον είναι 23.214 στη χιλιοστή, γιατί χίλιες φορές κάθε μέρα εναλλάσσεται μέσα μας η πίστη με την απελπισία. Αν, ωστόσο, αυτές οι ατομικές βουλήσεις παραμείνουν συντονισμένες, συλλογικές, παραμείνουν δηλαδή συγκροτημένες σε έναν Δήμο, θα γίνουν όλα λίγο πιο εύκολα. Αυτό είναι και η ευθύνη από εδώ και πέρα όχι μόνο της Οργανωτικής Επιτροπής, αλλά όλων μας, ατομικά και συλλογικά.

Ένα ακόμα στοίχημα

Γιατί ο Δήμος που αναδύθηκε προχθές ξαφνικά στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν χρειάζεται να περιμένει την απόφαση της Αποκεντρωμένης ή του Συνηγόρου του Πολίτη, για να βρει το δίκιο του – αν και όλα αυτά θα γίνουν. Δεν χρειάζεται να περιμένει το τέρμινο που υποσχέθηκε ο Πρόεδρος της ΔΕΘ για να καταφανούν τα ψέματα της διοίκησης – και αυτό θα γίνει. Γιατί αυτός ο Δήμος δεν αφορά καν μόνο τη ΔΕΘ, αφορά την ίδια τη δημοκρατία και τη συμμετοχή. ΔΕΘ, άλλωστε, υπάρχουν πολλές, μικρές και μεγάλες: στην Αλυσίδα, το παραλιακό μέτωπο, το ΦΙΞ, την Αλατίνη, στο δικαίωμα στη στέγαση πρώτα από όλα, στο σχολείο των παιδιών μας, στο διπλανό ελεύθερο οικόπεδο που θέλει να χτίσει η Εκκλησία.

Δεν είναι σχήμα λόγου, δεν είναι υπόσχεση. Άλλωστε, είμαι σίγουρος, στις 9 στις 10 από αυτές τις μάχες ούτε που θα προλάβουμε να πούμε κιχ. Κανονικά, η απέναντι πλευρά, η διοίκηση, υπερτερεί. Όμως, τώρα έχουμε μια ευκαιρία. Η διοίκηση είναι λαβωμένη, απομονωμένη, απονομιμοποιημένη. Το δημοκρατικό προφίλ του Δημάρχου «που ακούει τους πολίτες», έχει διαρραγεί. Τώρα ακριβώς, αν την πλημμυρίσουμε με αιτήματα, την πιέσουμε μέσα από τη συμμετοχή, αν μας βλέπει μπροστά της σε κάθε Δημοτικό Συμβούλιο, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα.

Το πρώτο είναι να συνεχίσει στον δρόμο της Τετάρτης, απέναντι στην κοινωνία: να κρύβεται πίσω από νομικές υπεκφυγές, να λέει ψέματα, να αλλάζει στάσεις, να συκοφαντεί, και τελικά να απομονώνεται, αναζητώντας όμως ταυτόχρονα άλλες τακτικές, συμμαχίες κι εκλογικά αποθέματα. Έχει, δεν είναι ότι δεν έχει: η όλο και πιο στενή αλληλεξάρτηση με την κυβέρνηση, της ανοίγει την απύθμενη δεξαμενή της δεξιάς αυτής της πόλης – το πρόσφατο θλιβερό πάρε-δώσε με τον ακροδεξιό Καλόγηρο υποδεικνύει πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει αυτός ο δρόμος. Δεύτερο, να διαπραγματεύεται, να συζητά, να υποχωρεί, να δίνει. Όχι γιατί έχουμε αυταπάτες για τις δημοκρατικές της ευαισθησίες, οι τελευταίες από αυτές πεθάνανε προχθές, αλλά για να αποκαταστήσει τη ζημιά που έπαθε, να επανασυσπειρώσει μια πληγωμένη παράταξη και να στήσει σταδιακά μια συμμαχία που θα της επιτρέψει την επανεκλογή.

Να το πω ανοιχτά, «εμάς», με τη στενή έννοια του «εμάς», εμάς δηλαδή ως αριστερή παράταξη της αντιπολίτευσης, μας συμφέρει να πάρει τον πρώτο δρόμο. Όμως επίσης εμάς, με την ευρεία έννοια, μας συμφέρει να πάρει τον δεύτερο. Να κερδίσει πράγματα η πόλη, να χαρεί ξανά ο κόσμος. Αυτό είναι πιο μεγάλο στοίχημα από κάθε εκλογικό κέρδος. Αυτό εύχομαι λοιπόν να συμβεί.

Το πιο πιθανό είναι να κάνει λίγο το ένα, λίγο το άλλο. Ξέρετε τί λένε για όσους πατάνε σε δύο βάρκες. Κάποια κόμματα βέβαια το κάνανε στο παρελθόν με αξιοζήλευτη μαεστρία, ακόμα κι αν την έσπαγαν σε εμάς στην αριστερά. Δεν νομίζω ωστόσο ότι ούτε ο κ. Αγγελούδης, ούτε οι σύμβουλοί του, διαθέτουν αυτήν τη μαεστρία.

Το άρθρο Μια διοίκηση ενάντια στον Δήμο. Του Νίκου Νικήσιανη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η δίκη γίνεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, στις 9 πμ, στο υπόγειο 1 του Δικαστικού μεγάρου, ύστερα από οκτώ αναβολές, πέρας του ωραρίου κτλ. Στην ίδια αίθουσα και από το ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση είχε κριθεί την περασμένη Παρασκευή ένοχος ο Παναγιώτης Ψωμιάδης και του επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης 8 ετών για απιστία και υπογραφή ψευδών βεβαιώσεων σε υπόθεση που αφορούσε άλλες 8 συμβάσεις με 81 μισθώσεις ανύπαρκτου έργου υπαλλήλων, ενταγμένων στον μηχανισμό του χωρίς διαφάνεια.

Η ποινική δίωξη κατά των αδελφών Ψωμιάδη και άλλων στελεχών της διοίκησής τους για κακουργήματα και ηθική αυτουργία, με βάση τον νόμο περί καταχραστών του Δημοσίου, είχε ασκηθεί μετά τις καταγγελίες του Δημοτικού Συμβούλου Μιχάλη Τρεμόπουλου ήδη από το 2006 -τότε ως Νομαρχιακού Συμβούλου.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η παράταξη Οικολογία-Αλληλεγγύη:

“Το σύστημα Ψωμιάδη είχε αναγάγει σε επιστήμη τους ‘πρόχειρους διαγωνισμούς’ (δηλαδή τις απευθείας αναθέσεις), δίνοντας 456 έργα μικρότερα από 45.000 ευρώ (συνολικής αξίας 15,3 εκατ. ευρώ) σε «εκλεκτούς αναδόχους», όπως αναφέρει το κατηγορητήριο, που βασίζεται σε βούλευμα άνω των 3.000 σελίδων. Εντοπίστηκαν έργα που δεν έγιναν ποτέ αλλά εξέδιδαν ψευδείς βεβαιώσεις ότι έχουν δήθεν υλοποιηθεί, υπέγραφαν συμβάσεις έργου με πρόσωπα που δεν εμφανίζονταν ποτέ στις υπηρεσίες τους κ.α. Κατά παράβαση όλων των διατάξεων, ο Π. Ψωμιάδης όριζε τον εαυτό του ως επιβλέποντα μηχανικό των έργων. Στη συνέχεια προχωρούσε στην πληρωμή των έργων, χωρίς ποτέ όμως αυτά να κατασκευαστούν ενώ ταυτόχρονα οι διευθυντές των υπηρεσιών που φερόντουσαν ως τόποι εκτέλεσης των έργων αρνήθηκαν να βεβαιώσουν την εκτέλεση των έργων. Έχουν καταγγελθεί και περιπτώσεις διπλοπληρωμών ή και τριπλοπληρωμών «45αριών», που γίνονταν με συγκεκριμένες μεθόδους-τεχνάσματα. Μεγάλες εργολαβίες, με ασφαλτοστρώσεις, καθαρισμό ρεμάτων, αρδευτικά, συντήρηση σχολείων, γήπεδα κ.ά., διασπώνταν σε δεκάδες ομοειδή μικροέργα, τα οποία εκτελούνταν ακόμη και την ίδια περίοδο σε γειτονικές περιοχές από διαφορετικούς «εκλεκτούς» εργολάβους. Επιπλέον, επιβλέψεις έργων έκαναν παράνομα ιδιώτες, στη θέση των μηχανικών της Νομαρχίας”.

Το άρθρο Ήρθε η ώρα της Δικαιοσύνης για το σύστημα Ψωμιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Θα ήθελα να διευκρινίσω, σχετικά με τη σύγχυση που δημιουργήθηκε για την εκδήλωση Family Pride που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 27/9 τα εξής:

Επρόκειτο για μια προσωπική, άστοχη ενέργεια, απόρροια μιας εσφαλμένης διοικητικής προσέγγισης της Αντιδημαρχίας Παιδικής Μέριμνας της οποίας προΐσταμαι και την ευθύνη της οποίας αναλαμβάνω απόλυτα.

Ουδέποτε υπήρξε πρόθεση «υποστήριξης» της συγκεκριμένης δράσης, η δε αναφορά σε «χαιρετισμό Δημάρχου» ήταν, επίσης, αποτέλεσμα σειράς λανθασμένων κινήσεων για τις οποίες ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης ουδεμία ενημέρωση είχε.

Υπήρξε άμεσα ανάκληση του σχετικού εγγράφου.

Θέλω και δημόσια να ζητήσω συγγνώμη για την τυχόν αναστάτωση που προκλήθηκε σε παιδιά και γονείς»

…

Για «δικό της λάθος» κάνει λόγο η Αντιδήμαρχος Παιδικής Μέριμνας, Οικογένειας και Κοινωνίας των Πολιτών, Θεοδώρα Λειψιστινού, σχετικά με έγγραφο που ενημέρωνε τις προηγούμενες μέρες για την πραγματοποίηση της σκοταδιστικής και ομοφοβικής εκδήλωσης «Family Pride» και στο οποίο αναφερόταν ότι στη συγκέντρωση αυτή θα απευθύνει χαιρετισμό ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης.

Η απάντηση στο ρεπορτάζ μας (δείτε εδώ) ήρθε ως σχόλιο στη σελίδα μας στο Facebook και το οποίο δημοσιεύουμε αυτολεξεί:

«Θα ήθελα να σας ενημερώσω ;

1ο..Ηταν δικό μου λάθος, που εστάλη η ενημέρωση στους παιδικούς σταθμούς για την εκδήλωση.

Σαφώς, ο Δήμαρχος δεν είχε ΚΑΜΜΙΑ ανάμειξη. Ούτε βεβαια το γραφείο του Δημάρχου.

2…Ήταν καθαρά ενημερωτικό όπως ενημερώνουμε για εκδηλώσεις που αφορούν την οικογένεια και το παιδί.

3…Εμείς δεν αναλάβαμε καμια στήριξη. Απλα, ενημερωσαμε.Ήδη ενημερώσαμε σήμερα ολους τους παιδικούς σταθμούς, προφορικά και γραπτά οτι δεν στηρίζουμε αυτες τις εκδηλώσεις και σαφώς δεν συμμετέχουμε.

4.Η πορεία μου είναι η αγάπη και ο σεβασμός σε όλα τα παιδιά του κόσμου.

Θεοδώρα Λειψιστινού»

Είναι φανερό ότι μετά τις αντιδράσεις γονέων από δημοτικούς παιδικούς σταθμούς η Αντιδημαρχία ανακάλεσε το έγγραφο ενώ παράλληλα η δημοσίευση του εγγράφου στο ρεπορτάζ μας προκάλεσε και το σχόλιο αυτό. Παρ’ όλα αυτά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια επίσημη ανακοίνωση ούτε στη σελίδα του Δήμου αλλά ούτε στους λογαριασμούς του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Ακόμη, όμως, και από το ίδιο το σχόλιο της Αντιδημάρχου στη σελίδα μας στο Facebook προκύπτουν ερωτήματα:

Η Αντιδημαρχία στέλνει ενημερωτικά email για κάθε σχετική εκδήλωση που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη ακόμη και αν αυτή έχει εθνικιστικό και σκοταδιστικό περιεχόμενο;

Πώς προέκυψε η παρουσία του δημάρχου στο έγγραφο; Δεν συνιστά στήριξη ο χαιρετισμός του δημάρχου σε μια εκδήλωση;

Μετά από ένα τέτοιο «λάθος», όπως αναφέρεται, δεν θα έπρεπε ο Δήμος Θεσσαλονίκης να ξεκαθαρίσει με μια ανακοίνωση ποια είναι η θέση του και για το συμβάν αλλά και για την ίδια την εκδήλωση; Ακόμη δηλαδή και αν τελικά δεν είχε καμιά ανάμειξη ο Δήμος και ο Δήμαρχος, δεν θα έπρεπε να μιλήσουν για τη στάση τους ως προς τέτοιες εκδηλώσεις που δεν πιστεύουν ότι θα άρμοζε να στηριχθούν;

Σε μια συνθήκη όπου επιχειρείται η κανονικοποίηση του τρίπτυχου «πατρίς θρησκεία οικογένεια» και όπου εθνικιστικοί κύκλοι αλλά και το ίδιο το κράτος επιχειρούν να καταστήσουν φυσική τη θέση της γυναίκας ως μια αναπαραγωγική μηχανή χωρίς δικαιώματα και διεκδικήσεις, οι ίσες αποστάσεις δεν συνιστούν θέση.

Το άρθρο Το «mea culpa» της Αντιδημάρχου και τα σοβαρά ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώνει τη φωνή με τα κινήματα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό σε όλο τον κόσμο, και ζητά:

• Να σταματήσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του κράτους του Ισραήλ στη Γάζα.
• Να ανοίξουν όλες οι ανθρωπιστικές δίοδοι ώστε να αποσταλεί άμεσα βοήθεια, νερό, τρόφιμα, φάρμακα, υγειονομικό υλικό και γιατροί, για να αντιμετωπιστεί ο λιμός για τους Παλαιστινίους.
• Να αναγνωριστεί το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε.
• Αμοιβαία απελευθέρωση ομήρων και κρατουμένων.
• Στηρίζουμε τον Παγκόσμιο Στόλο Αλληλεγγύης – Global Sumud Flotilla, και διεκδικούμε την ασφαλή διέλευσή του, καθώς έχει ξεκινήσει από λιμάνια της Μεσογείου με δεκάδες σκάφη και πληρώματα από 44 χώρες, για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά κυρίως ένα σαφές πολιτικό μήνυμα: ο αποκλεισμός της Γάζας πρέπει να σπάσει, η πολιορκία πρέπει να τελειώσει.
• Στηρίζουμε το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.»αναφέρεται μεταξύ άλλων στο ψήφισμα που προέκυψε μετά μακρά διαλογική συζήτηση.

Η Ανακοίνωση της Πόλης Ανάποδα και το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου:

Η Πόλη Ανάποδα χαιρετίζει την πρωτοβουλία Global Sumud Flotilla, τον διεθνή δηλαδή στολίσκο με εκατοντάδες συμμετέχοντες από 44 χώρες που πλέει αυτές τις μέρες προς την Παλαιστίνη για να σπάσει τον αποκλεισμό της λωρίδα της Γάζας. Ο στολίσκος μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια και ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης, σε μια συνθήκη κατά την οποία το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ παρεμποδίζει την είσοδο οποιασδήποτε ανθρωπιστικής βοήθειας, έχοντας επιβάλλει συνθήκες τεχνητού λιμού στην περιοχή. Κι όλα αυτά την ώρα που η εντεινόμενη επίθεση εναντίον του λαού της Παλαιστίνης και η προσπάθεια εκκαθάρισής του μπαίνουν στην τελική τους φάση, με όλους τους διεθνείς οργανισμούς πλέον να αναγνωρίζουν ότι μπροστά μας εκτυλίσσεται μια γενοκτονία.

Ως Πόλη Ανάποδα, όντας σταθερά στο πλευρό της Παλαιστίνης, στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις την αποστολή και στρέφουμε τα μάτια μας στο ασφαλές και αίσιο πέρας της. Στο πλαίσιο αυτό, η Πόλη Ανάποδα κατέθεσε στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου, νέα πρόταση ψηφίσματος αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, αλλά και στο Global Sumud Flotilla, η οποία αυτή τη φορά εγκρίθηκε με ευρύτατη πλειοψηφία! Έτσι, και η Θεσσαλονίκη συντάσσεται επιτέλους επισήμως με τις φωνές που ζητούν τον τερματισμό της γενοκτονίας. Ακολουθεί το τελικό κείμενο του ψηφίσματος, όπως προέκυψε μετά από μακρά διαλογική συζήτηση:

«Δύο χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες από την αιματοχυσία που συντελείται στην Μέση Ανατολή. Επιπλέον, ο λιμός που επέβαλε το Ισραήλ στη Γάζα απειλεί άμεσα με θάνατο περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, από τις 15 Αυγούστου η περιοχή έχει αρχίσει να εισέρχεται στην πέμπτη και χειρότερη βαθμίδα κινδύνου θανάτου από πείνα. Ήδη 273 άνθρωποι, εκ των οποίων 112 παιδιά, έχουν πεθάνει από πείνα, πέρα από τους χιλιάδες δολοφονημένους από Ισραηλινά πυρά.

Το κράτος του Ισραήλ κλιμακώνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας. Ο Νετανιάχου έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ», που περιλαμβάνει την προσάρτηση και της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, ενώ ανακοίνωσε την κατασκευή εποικιστικών οικισμών, ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Αυτές τις κρίσιμες ώρες η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κανένα πολιτικό, νομικό και ηθικό δικαίωμα να σιωπά απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα.

Είναι απολύτως αναγκαίο να επιβεβαιωθεί σήμερα η ειλικρινής και ανεπιφύλακτη δέσμευση της Ελλάδας στη λύση των δύο κρατών, ως αποτέλεσμα συνομιλιών μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής, σύμφωνα και με τις σχετικές αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, που αποτελεί τη μόνη δίκαιη και βιώσιμη επιλογή για την ειρηνική και ασφαλή συνύπαρξη των λαών της περιοχής.

Η Ελλάδα οφείλει –και με την ιδιότητα του μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ– να αναλάβει ενεργητικές, επείγουσες και σαφείς πρωτοβουλίες για να σταματήσει η γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση. Σήμερα είναι ανάγκη να ενεργοποιηθεί η διπλωματία των λαών και να αναπτυχθεί ένα δυναμικό ειρηνιστικό κίνημα που θα διεκδικήσει τον τερματισμό της θηριωδίας και μια δίκαιη βιώσιμη λύση στην περιοχή, με αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώνει τη φωνή με τα κινήματα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό σε όλο τον κόσμο, και ζητά:

• Να σταματήσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του κράτους του Ισραήλ στη Γάζα.
• Να ανοίξουν όλες οι ανθρωπιστικές δίοδοι ώστε να αποσταλεί άμεσα βοήθεια, νερό, τρόφιμα, φάρμακα, υγειονομικό υλικό και γιατροί, για να αντιμετωπιστεί ο λιμός για τους Παλαιστινίους.
• Να αναγνωριστεί το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε.
• Αμοιβαία απελευθέρωση ομήρων και κρατουμένων.
• Στηρίζουμε τον Παγκόσμιο Στόλο Αλληλεγγύης – Global Sumud Flotilla, και διεκδικούμε την ασφαλή διέλευσή του, καθώς έχει ξεκινήσει από λιμάνια της Μεσογείου με δεκάδες σκάφη και πληρώματα από 44 χώρες, για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά κυρίως ένα σαφές πολιτικό μήνυμα: ο αποκλεισμός της Γάζας πρέπει να σπάσει, η πολιορκία πρέπει να τελειώσει.
• Στηρίζουμε το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.»

Το άρθρο Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού και της Global Sumud Flotilla εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

“Όπως πληροφορούμαστε η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης, κ. Ζωή Βαζούρα προέβη σε ανάλογη σύσταση προς τους διευθυντές σχολείων της Καλαμαριάς. Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη αυτή ενέργεια ως απόλυτα αντιθεσμική και πλήρως αντιεκπαιδευτική κίνηση”, τονίζει η ανακοίνωση και καταλήγει:.

“Ο αγιασμός αποτελεί μια καθιερωμένη εκπαιδευτική διαδικασία με σαφές παιδαγωγικό και κοινωνικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο εμπορικής ή επικοινωνιακής προβολής εταιρειών και τραπεζών. Η εκπαίδευση ανήκει στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία -όχι σε τράπεζες και χορηγούς”.

Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες επιχειρούν να προβληθούν μέσα από την λειτουργία των δημόσιων σχολείων. Πολλές φορές με την έγκριση της κυβέρνησης αλλά και πολλών Δήμων, μεγάλες επιχειρήσεις διαφημίζουν τον εαυτό τους, κρυπτόμενες πίσω από δωρεές που πραγματοποιούν σε σχολικά συγκροτήματα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η υπόθεση της Ελληνικός Χρυσός, όπου με χορηγίες της προς τον Δήμο Αριστοτέλη και τα σχολεία του διαφημίζει την δραστηριότητα της στην Χαλκιδική, καθώς και η υπόθεση της Coca Cola, η οποία κατά το παρελθόν προχώρησε σε χορηγία προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης για τις σχολικές του μονάδες, την περίοδο που έκλεισε την μονάδα παραγωγής της στη Θεσσαλονίκη και άφηνε εκατοντάδες ανθρώπους άνεργους.

Σε κάθε περίπτωση η δημόσια καταγγελία του Δήμου Καλαμαριάς έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, ενώ ενδιαφέρον έχει να μάθουμε αν άλλοι Δήμοι έχουν δεχθεί αντίστοιχα αιτήματα, και αν ναι, πως έχουν απαντήσει σε αυτά.

Το άρθρο Τραπεζικά ιδρύματα επιχειρούν να διαφημιστούν την ημέρα του σχολικού αγιασμού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση ενημέρωσης και εκπαίδευσης προσωπικού στο «Remezzo»,το οποίο λειτουργεί η ΔΕΤΕΚ Α.Ε. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες εκπαιδεύτηκαν από την «Ίριδα», στο πλαίσιο της καμπάνιας #SheChangeSpeak, σχετικά με την αναγνώριση περιστατικών έμφυλης βίας και των θυμάτων της, τα οποία δεν είναι πάντοτε ορατά, καθώς και με τον τρόπο που μπορούν να αντιδράσουν και να προσφέρουν βοήθεια όχι ως ειδικοί, αλλά ως άνθρωποι με σεβασμό και ενσυναίσθηση.

Το πρόγραμμα Safe Spots είναι ανοιχτό σε όλες τις επιχειρήσεις της Καλαμαριάς με τουλάχιστον δύο εργαζόμενους. Οι συμμετέχουσες επιχειρήσεις θα φέρουν ειδική σήμανση που θα τις καθιστά αναγνωρίσιμες ως ασφαλείς χώρους για γυναίκες που χρειάζονται βοήθεια. Μέσω της συμμετοχής τους, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι της πόλης ενώνουν δυνάμεις για την προαγωγή της κοινωνικής συνοχής και τη διαμόρφωση μιας πόλης πραγματικής αγκαλιάς, ανοιχτής και ασφαλούς για όλους.

Το άρθρο Δίκτυο Safe Spots για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας εγκαινιάζει ο Δήμος Καλαμαριάς εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με την καταγγελία, τον περασμένο μήνα η Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου (ΕΤΑΔ Α.Ε.), φερόμενη ως ιδιοκτήτρια του Κυβερνείου της Θεσσαλονίκης (Παλατάκι χάριν συντομίας), προκήρυξε διεθνή ανοικτό διαγωνισμό για τη μελέτη αποκατάστασης και λειτουργίας του. Η προκήρυξη συνοδεύτηκε από πανηγυρικούς τίτλους, των φίλα προσκείμενων στη κυβέρνηση ΜΜΕ, πανελλαδικών και τοπικών, ότι η διάσωση του εμβληματικού κτηρίου προχωρά.

«Είναι όμως έτσι; Η μήπως έβαλαν «το λύκο να φυλάει τα πρόβατα»;», διερωτώνται Κοινότητα και Σύλλογος, καθώς «το success story του κυβερνητικού τύπου δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα γεγονότα πίσω από τους παραπλανητικούς τίτλους».

Σύμφωνα με την καταγγελία:

«Η ΕΤΑΔ δεν είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του ακινήτου.

Για την υποτιθέμενη ιδιοκτησία της ΕΤΑΔ στο Παλατάκι, τα γεγονότα είναι παλαιότερα και ιδιαιτέρως προκλητικά. Επιγραμματικά, το ακίνητο μεταβιβάστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο στην ΕΤΑΔ το 2019 πλην όμως η μεταβίβαση ανακλήθηκε την ίδια χρονιά. Όλη η έκταση του πρώην Κυβερνείου που είναι μέρος του πρώην στρατοπέδου Κόδρα συνιστά αρχαιολογικό χώρο όπως αποδεικνύει το ΦΕΚ της ανακήρυξης του αλλά και δεκάδες έγγραφα της Εφορείας Αρχαιοτήτων. Ως αρχαιολογικός χώρος είναι δημόσια περιουσία εκτός συναλλαγής και δεν μπορεί να ανήκει στην ΕΤΑΔ. Την ανάκληση της μεταβίβασης επισφράγισε πανηγυρικά το Συμβούλιο της Επικρατείας με την απόφαση 932/2020.

Μολαταύτα η Ανώνυμη Εταιρεία λειτουργώντας πέραν των ορίων της έννομης τάξης μετάγραψε ΠΑΡΑΝΟΜΑ το ακίνητο στο κτηματολόγιο τον Μάιο της ίδιας χρονιάς. Σημειωτέων δε ότι η Νομική Υπηρεσία του Δήμου Καλαμαριάς σε πρόσφατη γνωμοδότηση τόνισε την κατάφωρη παρανομία υπογραμμίζοντας ότι πρέπει άμεσα να γίνει κτηματολογική διόρθωση.

Στο ερώτημα γιατί η πρόδηλη αυτή παρανομία διαιωνίζεται κλήθηκε να απαντήσει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους μετά από εξώδικο επιστολή που του απέστειλε ο Σύλλογος Καταρλίωτών.  Η εξώδικος συνοδεύτηκε φυσικά από έγγραφα που αποδεικνύουν την μη δικαιοδοσία της ΕΤΑΔ στο Παλατάκι. Το Νομικό Συμβούλιο με τη σειρά του ερωτά για όλα αυτά την ΕΤΑΔ Α.Ε. και ζητά απαντήσεις. Εισπράττει όμως μία απαξιωτική σιγήν της Α.Ε. που φαίνεται να λειτουργεί ως κράτος εν κράτει.

Να συμπληρώσουμε ότι η ΕΤΑΔ δεν είναι δημόσιος φορέας, λειτουργεί με όρους ιδιωτικής οικονομίας, με κύριο έργο: το ξεπούλημα της Δημόσιας Περιουσίας. Κανένας δεν έχει δει το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ ΕΤΑΔ και Βουλής για το Παλατάκι. Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου το Δημοτικό Συμβούλιο της Καλαμαριάς και η κοινωνία της πόλης δεν γνωρίζουν το περιεχόμενο του μνημονίου. Το ίδιο και το Κοινοβούλιο αν και κατέθεσαν σχετικές ερωτήσεις το ΚΚΕ αρχικά και Νέα Αριστερά πρόσφατα . Ένα μνημόνιο που υπογράφει ο Πρόεδρος της Βουλής εξ ονόματός της αλλά η ίδια η Βουλή δεν γνωρίζει το περιεχόμενό του. Η απόλυτη απαξίωση της από την ΕΤΑΔ και το Υπερταμείο με την συναίνεση φυσικά της Κυβέρνησης. Εύλογο το ερώτημα: γιατί η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Βουλή και οι πολίτες δεν πρέπει να γνωρίζουν τι επιφυλάσσει η ΕΤΑΔ , για το μέλλον του πρώην Κυβερνείου;

Το σχέδιο υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας και η εκχώρησή της σε ιδιώτη.

Η ΕΤΑΔ έχει εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση για τη μελέτη της αποκατάστασης. Αλλά για την χρηματοδότηση της ίδιας της αποκατάστασης του Κυβερνείου,-πολλαπλάσιου προϋπολογισμού φυσικά- ουδείς γνωρίζει τι έχει εξασφαλιστεί, ούτε και εάν προβλέπεται κάτι στο περίφημο μνημόνιο. Δυστυχώς η κοινή μας εμπειρία, μας προδιαθέτει ότι το επόμενο βήμα θα είναι η εμφάνιση της “αναγκαιότητας” επενδυτή ο οποίος φυσικά θα προσέλθει πρόθυμος αλλά με αποκλειστικά δική του ατζέντα για τις χρήσεις του κτιρίου.

Η “περίεργη”στάση του Δήμου Καλαμαριάς.

Το εμβληματικό Παλατάκι απειλείται από τους φερόμενους ιδιοκτήτες (ΕΤΑΔ ΑΕ) που αφενός αποφεύγουν να ξεκαθαρίσουν τα επόμενα βήματα αποκατάστασης, χρήσεων και λειτουργίας του και αφετέρου με σειρά δηλώσεων στελεχών της εταιρείας διαφαίνεται η απειλή ότι θα το ξεπουλήσουν σε επίδοξους ιδιοκτήτες.

Η υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος επιβάλει την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του Κυβερνείου. Το Παλατάκι δεν ανήκει στην ΕΤΑΔ ΑΕ αλλά στο Ελληνικό Δημόσιο. Και η διαχείριση του πρώην Κυβερνείου οφείλει να είναι σε μία ενιαία αντίληψη και σχεδιασμό με το Κόδρα και το ενιαίο παραλιακό μέτωπο της πόλης.

Η διοίκηση του Δήμου κωφεύει εδώ και μήνες σε αιτήματα συλλογικοτήτων της πόλης που ζητούν την παρέμβαση και αμφισβήτηση της παράνομης δράσης της ΕΤΑΔ. Είτε με υπεκφυγές είτε με σιωπή επιλέγει τον ρόλο του θεατή σε όσα συμβαίνουν στη δική της αυλή, στην πολύτιμη γη της. Με μια μίζερη, μικροπολιτική αντίληψη “μη σύγκρουσης” επιτρέπει την σκανδαλώδη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας που εκτός των άλλων παγιώνει τον κερματισμό του παραλιακού μετώπου της Καλαμαριάς και συνακόλουθα της Θεσσαλονίκης.

Το κερματισμένο από φερόμενους θεσμικούς και μη ιδιοκτήτες, παραλιακό μέτωπο της Καλαμαριάς μπορεί να διασωθεί μόνο μέσα από τον ενιαίο σχεδιασμό και διαχείρισή του, από φορείς της τοπικής κοινωνίας, στο πλαίσιο ενός Δημόσιου Φορέα Διαχείρισης. Ο Δήμος Καλαμαριάς οφείλει, μετά από ανοικτή δημόσια διαβούλευση να καθορίσει το όραμα της πόλης και να πρωτοστατήσει στη διεκδίκησή του», καταλήγει η ανακοίνωση που από κοινού υπογράφουν η Κοινότητα παρέμβασης για το Δημόσιο χώρο και Σύλλογος Κατιρλιωτών “Αγ.Ιωάννης ο Πρόδρομος”.

Είναι σαφές πως οι τεκμηριωμένες καταγγελίες των δύο φορέων πρέπει να απαντηθούν από τους αρμόδιους φορείς, ενώ ο Δήμος Καλαμαριάς καλείται να τοποθετηθεί επί των ζητημάτων.

Το άρθρο Σκάνδαλο εν εξελίξει… με πολλές πτυχές, καταγγέλλεται για το Παλατάκι στην Καλαμαριά εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όπως αναφέρει η περιφερειακή παράταξη σε ανακοίνωση της, «στη 10η τακτική συνεδρίαση της Επιτροπής Ανάπτυξης, Καινοτομίας & Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας (27.8.25), μεταξύ άλλων κληθήκαμε να γνωμοδοτήσουμε επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για την ανακαίνιση και επαναλειτουργία υφιστάμενης ξενοδοχειακής μονάδας κλασικού τύπου, δυναμικότητας 300 περίπου κλινών και κατηγορίας πέντε αστέρων, στη θέση «Σωλήνα» του Δ.Δ. Καλλιθέας, του Δήμου Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Σε μια περιοχή που ταλαιπωρείται από τις συνεχείς διακοπές νερού και κλονίζεται η αξιοπιστία των παρεχόμενων τουριστικών υπηρεσιών από τη λειψυδρία όλο το καλοκαίρι ζητήθηκε να εγκρίνουμε την ανακαίνιση και λειτουργία ενός ακόμη 5άστερου ξενοδοχείου με πρόβλεψη να αναμορφωθούν οι δύο (2) παλιές και να κατασκευαστούν οκτώ (8) νέες πισίνες, με συνολικό όγκο πάνω από 1000 κυβικά μέτρα νερού! Και παρά την επισήμανση της εισήγησης που έκανε η Υπηρεσία ότι απαιτείται η χρήση θαλασσινού νερού για τις πισίνες, η Επιτροπή ενέκρινε κατά πλειοψηφία τη ΜΠΕ για την αδειοδότηση του ξενοδοχείου, ενώ επισημάναμε και τονίσαμε ότι:

1. Η συγκεκριμένη μελέτη δεν προβλέπει χρήση θαλασσινού νερού και πρέπει η μελέτη να αναθεωρηθεί και μετά να έρθει για έγκριση!

2. Η χρήση και η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού που προτείνεται δεν μπορεί να γίνει χωρίς ειδική άδεια – που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει – άρα θα μείνει μόνο στα χαρτιά ως πρόταση της υπηρεσίας!|

«Καταψηφίσαμε, λοιπόν, την πρόταση της διοίκησης, γιατί θεωρούμε ότι σε μια περιοχή που έχει αγανακτήσει από την έλλειψη νερού όλο το καλοκαίρι, η λειτουργία ενός ακόμη μεγάλου ξενοδοχείου 5 αστέρων με τόσο μεγάλες ανάγκες για νερό, όχι απλώς δε λύνει το πρόβλημα αλλά το κρύβει κάτω από το χαλί! Ενισχύει το μοντέλο του υπερτουρισμού, που έχει φέρει τη Χαλκιδική, τον πιο τουριστικό προορισμό της Περιφέρειάς μας, στα όριά του και τους κατοίκους σε απόγνωση! Η Περιφέρεια αντί απλώς να αδειοδοτεί για νέες ξενοδοχειακές μονάδες, θα έπρεπε να προβεί πρώτα σε έργα που βελτιώνουν τις υποδομές και εξασφαλίζουν μια βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη με σεβασμό στους κατοίκους και όλους τους μικροεπιχειρηματίες της περιοχής!», τονίζει η περιφερειακή παράταξη.

Ο επικεφαλής της παράταξης, Καθηγητής ΑΠΘ, Γ. Μυλόπουλος, δήλωσε σχετικά: «Αυτός είναι ο τρόπος που δημιουργείται ο υπερτουρισμός και που παραβιάζεται η φέρουσα ικανότητα της Χαλκιδικής. Ενώ η περιοχή πλήττεται από λειψυδρία, η Περιφέρεια εξακολουθεί να χορηγεί άδειες για επιπλέον τουριστικές μονάδες με πισίνες, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν πια διαθέσιμα αποθέματα νερού. Η λειψυδρία δεν είναι θεομηνία. Είναι το αποτέλεσμα συνειδητών πολιτικών επιλογών που υπηρετούν συμφέροντα και που αδιαφορούν για το δημόσιο συμφέρον και για τη φέρουσα ικανότητα της Περιφέρειας».

Το άρθρο Εγκρίνουν νέες πισίνες για τα ξενοδοχεία της Χαλκιδικής με φόντο την διαρκή λειψυδρία εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες ευαισθησίες. Έτσι, οι ραγδαίες αυτές εξελίξεις προκάλεσαν αντικρουόμενες ερμηνείες: ήταν μια νίκη του κινήματος, ή ένας τακτικός ελιγμός για να επιστρέψουν με κάτι χειρότερο; Μήπως οφείλονται στις μαγικές διαπραγματευτικές ικανότητες του Αγγελούδη, ή δεν έβγαινε ο λογαριασμός και δεν έβρισκαν επενδυτή;  Έχει σημασία να απαντήσουμε, όχι για να εισπράξουμε το μερίδιό μας στη δόξα, αλλά για να ξέρουμε πως προχωράμε: τί δουλεύει και τί όχι.

Ένα μακρύ χρονικό συναίνεσης…

Και για να απαντήσουμε σωστά, με βάση την πραγματικότητα και όχι τις ιδέες μας για αυτήν, θα πρέπει να βάλουμε πρώτα σε μια σειρά τα πραγματικά γεγονότα:

-2012: εν μέσω μνημονίων και με δικαιολογία την έλλειψη πόρων, η κυβέρνηση Σαμαρά ακυρώνει σιωπηλά τον πολυετή σχεδιασμό για μετεγκατάσταση της ΔΕΘ στη Σίνδο και μετατροπή της έκτασής της σε Μητροπολιτικό Πάρκο. Η διοίκηση Τζήκα, η οποία ως τότε υπηρετούσε το πλάνο της μετεγκατάστασης, προσαρμόζεται αμέσως και παραγγέλνει μια ιδιωτική μελέτη, η οποία προφανώς παρουσιάζει την επί τόπου ανάπλαση ως πλέον βιώσιμη λύση.[1]

-2013: ο Σαμαράς οριστικοποιεί το πλάνο της επί τόπου ανάπλασης, η οποία εξαρχής εμπεριέχει τη δημιουργία ενός «business center» με «δεκάδες καταστήματα», και την ίδια στιγμή παρουσιάζει τη νέα ΔΕΘ ως «μια όαση».[2]

-2017: μετά από εσωτερικές συγκρούσεις, η «ώριμη», πια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τελικά την επί τόπου ανάπλαση.[3] Τα επόμενα δύο χρόνια ολοκληρώνει το Ειδικό Χωροταξικό Σχέδιο (σήμερα Ειδικό Πολεοδομικό ή ΕΠΣ), με όλες τις γνωστές ως σήμερα προδιαγραφές, μεταξύ των οποίων και η δημιουργία «επιχειρηματικού κέντρου» με καταστήματα και ξενοδοχείο.

-2020: η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη και η διοίκηση Τζήκα προκηρύσσουν «διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό», με βάση πάντα τις προδιαγραφές που προβλέπονται από το ΕΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ.

-Ιούλιος 2021: ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός καταλήγει στο γνωστό αποτέλεσμα με τα 5 τεράστια κτίρια – ανάμεσά τους το «επιχειρηματικό κέντρο».[4]

Την ίδια χρονιά εγκρίνεται το Προεδρικό Διάταγμα που νομιμοποιεί το ΕΠΣ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει και από τη θέση της αντιπολίτευσης στρατευμένος στο πλάνο της επί τόπου ανάπλασης.[5]

-Σεπτέμβρης 2022: το αρχιτεκτονικό γραφείο που κέρδισε το διαγωνισμό, παρουσιάζει την τελική προμελέτη του έργου, με όλες τις λεπτομέρειες που γνωρίζαμε ως χθες. Εντωμεταξύ, ξεκινά η διερεύνηση και η εκδήλωση ενδιαφέροντος από τους επενδυτές.[6]

-2023: Η 2^η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενισχυμένη από τη νέα εκλογική νίκη, προσπαθεί να αποφύγει τη δημόσια χρηματοδότηση για τη ΣΔΙΤ κι εξετάζει το ενδεχόμενο να συνδυαστεί η επί τόπου ανάπλαση με καθολική ιδιωτικοποίηση.[7]

-Οκτώβρης 2023: στις Δημοτικές Εκλογές όλες σχεδόν οι παρατάξεις, πλην του υποψηφίου της ΝΔ Κωνσταντίνου Ζέρβα, τοποθετούνται προεκλογικώς ρητά υπέρ της μετεγκατάστασης της ΔΕΘ και της δημιουργίας Μητροπολιτικού Πάρκου (ναι, και ο Αγγελούδης[8]), εντείνοντας την ασάφεια και τις καθυστερήσεις.

-Δεκέμβριος 2023: Με τις δημοτικές εκλογές να έχουν τελειώσει, αναιρώντας το φόβητρο του πολιτικού κόστους, το τρένο της ανάπλασης ξαναμπαίνει σε ράγες. Η κυβέρνηση καταλήγει ότι θα προχωρήσει η ΣΔΙΤ χωρίς καθολική ιδιωτικοποίηση,[9] και η νέα διοίκηση Αγγελούδη, πριν καν αναλάβει τα καθήκοντα, αλλάζει τη θέση της και λέει ότι θα στηρίξει την επί τόπου ανάπλαση, ως τη μόνη ρεαλιστική λύση.

-2024, το έργο επιτέλους ξεκινά: στις 21 Μάη εγκρίνεται από την αρμόδια Κυβερνητική Επιτροπή η ένταξη της Ανάπλασης στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας,[10] τον Αύγουστο υπογράφεται η σχετική σύμβαση, το ΤΑΙΠΕΔ ξεκινά την προετοιμασία του διαγωνισμού,[11] και τον Οκτώβρη προκηρύσσεται ο πρώτος διαγωνισμός για την πρόσληψη συμβούλου που θα οργανώσει τον τελικό διαγωνισμό για το έργο.[12]

-9 Σεπτεμβρίου 2024, η εταιρία real estate Dimand, δηλώνει δημόσια το «υπό όρους» ενδιαφέρον της για συμμετοχή στο διαγωνισμό.[13] Οι «όροι» έχουν να κάνουν με τα τελικά ποσοστά συμμετοχής του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αλλά και με το ενδεχόμενο ο ιδιώτης να πάρει μέρος της εκθεσιακής δραστηριότητας, το οποία παραμένει πάντα ανοιχτό.[14]

-13 Νοεμβρίου 2024, στην Ειδική Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, η διοίκηση Αγγελούδη ανακοινώνει οριστικά τη συμφωνία της με το σχέδιο της επί τόπου ανάπλασης -αφού η διοίκηση της ΔΕΘ έκανε αποδεκτές τις «10 κόκκινες γραμμές»- και κηρύττει κάθε σχετική συζήτηση λήξασα.[15]

-Δεκέμβρης 2024, το ενδιαφέρον του για το έργο δηλώνει δημόσια και ο Όμιλος Μυτιληναίου, ο οποίος άλλωστε – για να το πούμε κομψά- τα τελευταία χρόνια επενδύει με ποικίλους τρόπους στην πόλη.[16]

-25 Φεβρουαρίου 2025, ολοκληρώθηκε η επιλογή ιδιώτη συμβούλου για το έργο: από εδώ και πέρα, το δημόσιο ξεκινά να πληρώνει πραγματικά λεφτά για την υπόθεση.[17]

-9 Απριλίου 2025, από το βήμα της Ημερίδας του ΤΕΕ όλες οι αρχές και οι «παραγωγικοί φορείς» της πόλης επιβεβαιώνουν τη συμφωνία τους με το σχέδιο της ανάπλασης, με τον Πρόεδρο του ΤΕΕ να ουρλιάζει κυριολεκτικά από το μικρόφωνο ότι «κλείνει τη συζήτηση».

-29 Μάη 2025, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης στην ενημέρωσή του στους συντάκτες της πόλης, επιβεβαιώνει κι αυτός ξανά τη δέσμευση της κυβέρνησης στο πλάνο ανάπλασης.[18]

Γιατί μπήκαμε στον κόπο αυτής της αναδρομής; Για να θυμηθούμε ότι για 12 ολόκληρα χρόνια και μέχρι τον περασμένο Ιούνη, η επί τόπου ανάπλαση, με το «επιχειρηματικό κέντρο» στον πυρήνα της, αποτέλεσε το πεδίο μιας πρωτόγνωρης διακομματικής συναίνεσης: πέντε διαδοχικές κυβερνήσεις, τρεις διαδοχικές δημοτικές αρχές, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, τα εμπορικά και τεχνικά επιμελητήρια, εταιρίες, εργολάβοι, ΜΜΕ, ΟΛΟΙ συμφωνούσαν πως ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην πόλη μας. Χωρίς καμιά διαφοροποίηση, χωρίς κανέναν αστερίσκο. Η μόνη κριτική που ασκούσε η αντιπολίτευση στην εκάστοτε κυβέρνηση ήταν ότι το μεγάλο αυτό έργο καθυστερεί.

Φυσικά, όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχαν αντιδράσεις: οι δήμαρχοι των περιφερειακών δήμων, πανεπιστημιακοί, αρχιτέκτονες, πολίτες υπερασπίστηκαν την προηγούμενη κοινή γραμμή της πόλης, αυτή που μιλούσε για μετεγκατάσταση και μητροπολιτικό πάρκο. Η Κίνηση Πολιτών για ένα Μητροπολιτικό Πάρκο συγκρότησε αυτές τις διαφωνίες σε ένα συνεκτικό πλαίσιο και μια καθαρή πρόταση, οργανώνοντας και την προσφυγή στο ΣτΕ ενάντια στο Ειδικό Πολεοδομικό, τα αποτελέσματά της οποίας ακόμα εκκρεμούν. Οι κινήσεις του οικολογικού χώρου, όπως η Οικολογία – Αλληλεγγύη, διατύπωσαν εξαρχής τη διαφωνία τους. Η Πόλη Ανάποδα προσπαθούσε από το 2019 να θέσει την υπόθεση της ΔΕΘ στο επίκεντρο των αυτοδιοικητικών αντιπαραθέσεων. Στις τελευταίες εκλογές, το θέμα έγινε πράγματι ένα από τα κριτήρια ψήφου. Οι εκλογές όμως τέλειωσαν, ο Αγγελούδης το γύρισε, ο διαγωνισμός προχωρούσε κι η συζήτηση, όπως είπαμε, θεωρούταν λήξασα.

…κι ένα σύντομο χρονικό ανατροπής

Ας βάλουμε κάτω τώρα και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών:

-Στην Ειδική Συνεδρίαση του Νοέμβρη, η Πόλη Ανάποδα καταθέτει για πρώτη φορά την πρόταση για δημοψήφισμα. Η αλήθεια είναι ότι λίγοι την πήραν στα σοβαρά – και μάλλον είχαν δίκιο, αφού η συλλογή υπογραφών από το 10% του εκλογικού σώματος στον 2^ο δήμο της χώρας, ακουγόταν ως ένας μη ρεαλιστικός στόχος. Η δημοτική αρχή δεν μπαίνει καν στον κόπο να σχολιάσει.

-Τους επόμενους έξι μήνες, με μεθοδικό τρόπο, χτίζεται μια ευρεία πολιτική και κοινωνική συμμαχία γύρω από την πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα (Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, Σύμπραξη, Θεσσαλονίκη για Όλους, Πόλη Ανάποδα και άλλοι 70 περίπου συλλογικοί φορείς), ενώ παράλληλα ολοκληρώνεται η νομική, τεχνική, επικοινωνιακή και πολιτική προετοιμασία για τη συλλογή των υπογραφών. Το νέο διαδίδεται σταδιακά. Πολλοί/ες περιμένουν με ανυπομονησία το ξεκίνημα της καμπάνιας, ενώ αρχές και ΜΜΕ συνεχίζουν να μην παίρνουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο.

-10 Μαρτίου 2025, οι δύο παρατάξεις καταθέτουν ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, προτείνοντας να αναλάβει αυτό την οργάνωση δημοψηφίσματος. Η διοίκηση Αγγελούδη αρνείται, ακόμα και αν καθορίσει αυτή το ερώτημα. Ταυτόχρονα όμως, αρχίζει να αποστασιοποιείται προσεκτικά από το κυρίαρχο σχέδιο της ΔΕΘ, με το οποίο συμφώνησε τον Νοέμβρη, λέγοντας ότι θα περιμένει τις τελικές ανακοινώσεις για να τοποθετηθεί.

-7 Απριλίου ανοίγει η πλατφόρμα και ξεκινά η συλλογή υπογραφών. Χιλιάδες υπογραφές συγκεντρώνονται από τις πρώτες ώρες. Την ίδια μέρα στο ΔΣ, ο Αγγελούδης επιμένει να τοποθετείται αρνητικά στο δημοψήφισμα, χαρακτηρίζοντάς το «επαναστατική γυμναστική», ενώ προσπαθεί να μπερδέψει τη συζήτηση για τη ΔΕΘ με τη διεκδίκηση του Γ’ Σώματος Στρατού, μιλώντας για ένα φανταστικό «πάρκο 200 στρεμμάτων».

-19 Απριλίου συγκεντρώνονται οι πρώτες 10.000 υπογραφές. Η συζήτηση που «είχε κλείσει», ξανάνοιξε για τα καλά σε όλα τα επίπεδα: στις γειτονιές, τα ΜΜΕ, τα σόσιαλ.

-9 Μάη, κι ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου, η διοίκηση της ΔΕΘ ανακοινώνει «ενημερωτική καμπάνια» για τη σημασία της επί τόπου ανάπλαση με τη συνεργασία του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώ βάζει τους σεκιουριτάδες να επιτεθούν -ανεπιτυχώς- σε μέλη της Πόλης Ανάποδα που μαζεύουν υπογραφές. Οι υπογραφές φτάνουν τις 12.000.

-12 Μάη 2025, ο Αγγελούδης, από το βήμα του Συνεδρίου “FAST FORWARD FORUM 2025” «αναρωτιέται» για πρώτη φορά «τι χρειάζεται ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο» μέσα στη ΔΕΘ.

-18 Μάη, η Παράλλαξη, με το ειδικό βάρος της, η οποία επιμελώς δεν έχει ασχοληθεί ως τώρα κεντρικά με το θέμα, οργανώνει το γνωστό debate, σε συνεργασία με το ίδρυμα Heinrich Bell. Οι τραμπούκικες επιθέσεις μελών της διοίκησης κι εργαζομένων της ΔΕΘ ενάντια στην Ιφιγένεια Καμτσίδου το οδηγούν σε βίαιη διακοπή. 14.000 υπογραφές.

-29 Μάη, δημοσιεύονται κείμενο υποστήριξης του δημοψηφίσματος από 425 πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές/τριες κα. Οι υπογραφές ξεπερνούν τις 15.000.

-6 Ιουνίου, η πρώτη -κανονική- δημοσκόπηση της Palmos για το TheOpinion, μεταφράζει τα παραπάνω στη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι πολιτικοί: η πλειοψηφία απορρίπτει το σχέδιο της διοίκησης, ζητά μητροπολιτικό πάρκο και συμφωνεί με τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

-16 Ιουνίου, το πουλόβερ ξεκινά να ξηλώνεται: ο Αγγελούδης διαρρέει ότι κατεβαίνει στην Αθήνα για να διαπραγματευτεί την αλλαγή του σχεδίου. Δυο μέρες μετά, τοποθετείται ανοιχτά ενάντια στο «επιχειρηματικό κέντρο».

-19 Ιουνίου, ο Μητσοτάκης «ακούει τις επιφυλάξεις και του δήμου και των πολιτών» και προαναγγέλλει αλλαγή του σχεδίου, χωρίς επιχειρηματικό κέντρο.[19]

-22 Ιουνίου, ο παντός καιρού Τ. Τζήκας αποδέχεται και μάλιστα χαιρετίζει τη στροφή Αγγελούδη και Μητσοτάκη και δηλώνει έτοιμος να υπηρετήσει και το νέο σχέδιο ανάπλασης, το οποίο ελάχιστα θα διαφέρει από το παλιό.[20]

-25 Ιουνίου, στη συνεδρίαση του ΔΣ, ο Αγγελούδης μιλά για μια ανάπλαση με μόλις δύο, αντί για τα 5 αρχικά, κτίρια, συνεχίζοντας όμως να αρνείται, με τοπικιστικό μένος, την πιθανότητα μετεγκατάστασης.

Αντιπαραθέτοντας αυτές τις δύο χρονοσειρές, είναι σαφές ότι δεν μπορεί να πρόκειται για σύμπτωση: μια στέρεη και καθολική συμφωνία 12 ετών γύρω από μια πρόταση που είχε στον πυρήνα της το real estate και το επιχειρηματικό κέντρο, ανατράπηκε ξαφνικά μέσα σε 15 ημέρες, ξανά συντονισμένα από όλους τους βασικούς της πρωταγωνιστές, τον Δήμο, τη ΔΕΘ, την κυβέρνηση. Καταλαβαίνω την καχυποψία για τις προθέσεις τους, αλλά δεν μπορεί να κάνανε τέτοια επική κωλοτούμπα γιατί ξαφνικά άλλαξαν άποψη ή βρήκαν κάτι άλλο χειρότερο να φέρουν. Τέτοιες ερμηνείες είναι αναμενόμενες από πολιτικές δυνάμεις που νιώθουν άβολα καθώς βρέθηκαν στο περιθώριο των εξελίξεων, αλλά σίγουρα δεν είναι λογικές.

Έβγαινε η επένδυση;

Κυκλοφόρησε βέβαια και μια άλλη εκδοχή, κάπως πιο επεξεργασμένη: ο κύριος λόγος της μεταστροφής, λέει, ήταν η αδυναμία να βρεθεί επενδυτή. Υποτίθεται ότι τώρα που ο διαγωνισμός μπήκε στην τελική ευθεία, το Υπερταμείο (δηλαδή η κυβέρνηση) ξεκίνησε κρυφές διαπραγματεύσεις με τους υποψήφιους επενδυτές, για να συνειδητοποιήσει ξαφνικά ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον και το πλάνο δεν βγαίνει. Το σενάριο αυτό έχει το καλό ότι δεν μπορεί να διαψευστεί, αφού μιλά για γεγονότα που συνέβησαν πίσω από κλειστές πόρτες. Κατά τη γνώμη μου όμως δεν στέκει: πρώτο, γιατί δεν είναι δυνατό οι διαπραγματεύσεις αυτές να έγιναν ξαφνικά τον Ιούνη, τη στιγμή που οι επενδυτές γνωρίζουν το συγκεκριμένο πλάνο επί 12 χρόνια, κι είχαν -όπως είδαμε παραπάνω- ήδη εκδηλώσει δημόσια το ενδιαφέρον τους.

Δεύτερο και σημαντικότερο, γιατί είναι φανερό ότι το αρχικό πλάνο όχι μόνο ήταν συμφέρον για τον υποψήφιο επενδυτή, αλλά αποτελούσε κυριολεκτικά μια δωρεάν προσφορά πανάκριβης δημόσιας γης. Ας θυμηθούμε για μια τελευταία φορά τους όρους της επένδυσης: σύμφωνα με το αρχικό πλάνο, ο ιδιώτης θα καλούταν να βάλει περίπου 100-120 εκατομμύρια από τα 300 που θα στοίχιζε η όλη επένδυση, δηλαδή περίπου το 30%. Με αυτά, θα έπαιρνε:

-την αποκλειστική εκμετάλλευση για πολλές δεκαετίες του «επιχειρηματικού κέντρου», δηλαδή ενός κτιρίου με 16.465 τ.μ. για ξενοδοχείο, 11.082 τ.μ. για εμπορικά καταστήματα, 6.792 τ.μ. για γραφεία επιχειρήσεων και άλλα 6.562 τ.μ. για αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Σύνολο, 40.900 τ.μ., ή το 38% της νέας δομημένης επιφάνειας.

-Υπόγειο πάρκινγκ έκτασης 31.706 τ.μ., κάτω ακριβώς από το «επιχειρηματικό κέντρο».

-Δωρεάν το οικόπεδο πάνω στο οποίο θα χτιζόταν το «επιχειρηματικό κέντρο», έκτασης 20.034 τ.μ., ή 20 στρεμμάτων.

-Και μπόνους 200 εκατομμύρια ζεστού δημόσιου χρήματος, για να χτίσει το όλο σύμπλεγμα. Είναι φανερό ότι η απαιτούμενη ιδιωτική συμβολή θα αντιστοιχούσε πάνω – κάτω στο εργολαβικό κέρδος, καθιστώντας την επένδυση σχεδόν δωρεάν.

Φυσικά, πίσω από τις κλειστές πόρτες, οι ιδιώτες μπορεί πράγματι να ζητούσαν και περισσότερα, όπως πχ έλεγχο στην εκθεσιακή δραστηριότητα – και πιθανότητα, αν δεν άλλαζαν τα πράγματα, θα τα έπαιρναν. Αν όμως το παραπάνω πακέτο δεν συνιστά προνομιακή επένδυση, δεν ξέρω τί άλλο μπορεί να χαρίσει ένα κράτος στους ιδιώτες. Για να έχουμε μια αίσθηση, δίπλα ακριβώς από τη ΔΕΘ, στη γωνία Τσιμισκή και Εθν. Αμύνης, ο όμιλος Electra επενδύει περίπου 25 εκ. για να χτίσει ένα αντίστοιχο, αλλά πολύ μικρότερο, ξενοδοχείο, σε ένα οικόπεδο έκτασης μόλις 1.300 τ.μ. ιδιοκτησίας της Εκκλησίας. Πρόκειται για μια άλλη πικρή ιστορία για την πόλη, που όμως μας δείχνει το μέγεθος της απάτης που είχε στηθεί στη ΔΕΘ: με μόλις τα 4πλάσια χρήματα, ο επενδυτής θα έπαιρνε 15 φορές μεγαλύτερο οικόπεδο και κτίριο, σε πολύ πιο προνομιακή θέση, με το εναπομείναν «μητροπολιτικό πάρκο» να λειτουργεί πρακτικά ως η πίσω αυλή του.

Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μια τέτοια επένδυση δεν έβγαινε, ή ότι δεν βρισκόταν επενδυτής να βάλει 20 εκ. το χρόνο για να πλασαριστεί τόσο προνομιακά στο κέντρο της πόλης. Για μια έχουμε μια αίσθηση και οι κοινοί θνητοί που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε την έννοια «εκατομμύριο», το ποσό των 120 εκ. αντιστοιχεί περίπου στα κέρδη ενός μήνα για τον Όμιλο του Μυτιληναίου, ενός εκ των υποψήφιων μνηστήρων. Για όλους αυτούς τους λόγους, αυτό ακριβώς ήταν ως τώρα το κεντρικό επιχείρημα όσων κατέκριναν το σχέδιο της επιτόπου ανάπλασης: ότι πρόκειται για μια σκανδαλώδη κλοπή της δημόσιας γης. Δεν μπορεί τώρα να λέμε ότι δεν συνέφερε.

Η πολιτική νίκησε την οικονομία

Τί έγινε λοιπόν και χάλασε μια τόσο καλοστημένη δουλειά; Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πιο λογική ερμηνεία. Ως και τον Μάρτη, όπως είδαμε, όλα κυλούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα – με δεδομένη φυσικά την ανικανότητα και την εγγενή τάση για καθυστερήσεις του πολιτικού μας προσωπικού. Όλοι οι επίσημοι φορείς παρέμεναν υπέρ του σχεδίου, δημιουργώντας μια εικόνα ομοψυχίας (κάτι αντίστοιχο με το «τι φταίμε εμείς που όλη η κοινωνία είναι με το ΝΑΙ» αν θυμάστε από το άλλο δημοψήφισμα). Φυσικά υπήρχαν κάποιες φωνές διαμαρτυρίας, αλλά αυτές μπορούσαν εύκολα να καταταχθούν στις συνήθεις κατηγορίες (αντιαναπτυξιακοί, οικολογούντες, αριστεροί κοκ, ή αντίστοιχα συντεχνίτες εκπρόσωποι των δυτικών προαστίων). Το σημαντικότερο, δεν προκαλούσαν κάποια ανησυχία, αφού -μετά τη λήξη των δημοτικών εκλογών και το κόλπο Αγγελούδη- δεν είχαν κάποιο θεσμικό πεδίο στο οποίο θα μπορούσαν να δοκιμάσουν τη θέση τους.

Τότε ήρθε η σφήνα του δημοψηφίσματος. Η πρωτοβουλία μας επιχειρούσε ακριβώς αυτό: να δημιουργήσει ένα θεσμικό πεδίο αντιπαράθεσης, όπου τα δυο στρατόπεδα θα έπρεπε να αναμετρηθούν. Αν κερδίζαμε, η κυρίαρχη πλευρά δεν θα μπορούσε πια -χωρίς τουλάχιστον ανυπολόγιστο κόστος- να αδιαφορήσει για την εκπεφρασμένη πλειοψηφία. Όπως είπαμε, στην αρχή προφανώς και δεν μας πήραν στα σοβαρά, θεωρώντας τον στόχο των 25.000 υπογραφών ανέφικτο. Για να τον πετύχουμε, έπρεπε λοιπόν πρώτα να μας πάρει στα σοβαρά η κοινωνία.

Εδώ, τον κρίσιμο ρόλο τον έπαιξε το ζήτημα των συμμαχιών: προσπαθήσαμε υπομονετικά για μήνες να εξασφαλίσουμε το απαιτούμενο εύρος που θα έκανε τον στόχο μας να μοιάζει εφικτός. Όσοι και όσες από εμάς συνειδητοποιούσαμε αυτή την ανάγκη, καταλαβαίναμε ότι όχι μόνο είχαμε ανάγκη από ευρείες συμμαχίες, αλλά -ακόμα περισσότερο- είχαμε ανάγκη να τις επιδεικνύουμε, να φανούμε ψηλότεροι από το μπόι μας.  Έτσι, είχαμε το εξής σπάνιο φαινόμενο: οι άνθρωποι που βρέθηκαν στον πυρήνα του εγχειρήματος, αντί να προσπαθούν -ως συνήθως- να δείξουν ότι η δική τους ομάδα είναι η πιο δυνατή στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, προσπαθούσαν αντίστροφα να αναδείξουν τη συμβολή των άλλων ομάδων. Συνειδητοποιήσαν -όχι όλοι, αλλά πάντως αρκετοί- ότι το παιχνίδι της «ηγεμονίας» εντός μιας συμμαχίας, όπως καταχρηστικά το ονομάζουμε, δεν παίζεται με τους συνήθεις όρους του ανταγωνισμού και της επιβολής, αλλά με αντεστραμμένους όρους, της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας: όσο πιο πολύ κρύβεσαι, τόσο περισσότερο φαίνεσαι. Όσο περισσότερο ακούς, τόσο ακούγεσαι. Όσο δείχνεις, τόσο σε δείχνουν. Και τα κατάφεραν.

Η κοινωνία μας πήρε στα σοβαρά κι έτσι -αναγκαστικά- μας πήρε στα σοβαρά και η διοίκηση Αγγελούδη. Καλές οι μπίζνες του Μυτιληναίου, αλλά καμιά διοίκηση δεν θα άντεχε να πάει σε μια κανονική εκλογική ήττα, στη μέση της θητείας της. Πόσο μάλλον μια φιλόδοξη διοίκηση, κεντροαριστερών καταβολών, σαν του Αγγελούδη. Να βρεθεί στην κάλπη του δημοψηφίσματος να υπερασπίζεται πέντε τσιμεντένια μεγαθήρια μαζί με τη δεξιά, και να χάσει από μια αντιπολίτευση που θα ζητάει πράσινο. Πρόκειται προφανώς για εφιάλτη. Όλη η θητεία Αγγελούδη θα χαρακτηριζόταν από αυτή την ήττα.

Η διοίκηση Αγγελούδη ήταν εξαρχής -από τη στιγμή που προεκλογικά είχε αναγκαστεί να πει ψέματα- ο αδύναμος κρίκος. Και εύλογα, ήταν αυτός που έσπασε πρώτος. Βέβαια, προτού σπάσει, φρόντισε να εξασφαλίσει τη συναίνεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη (είναι ενδιαφέρον ερώτημα τί θα έκανε αν η κυβέρνηση επέμενε στο αρχικό πλάνο, αλλά ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να το μάθουμε).

Η κυβέρνηση με τη σειρά της, είχε στα χέρια της ένα έργο συμφέρον μεν για το κεφάλαιο, αλλά με μεγάλο πολιτικό κόστος για την ίδια, ανώριμο σχεδιασμό, και υψηλά ρίσκα – πχ να βρεθούν αρχαία και να κλείσει η Έκθεση για καμιά εικοσαριά χρόνια. Άλλωστε ήταν ένα έργο του οποίου δεν είχε την πατρότητα (αυτήν όπως είπαμε ότι την διεκδικούσε πάντα ο κ. Φάμελλος), ενώ, όσο προσοδοφόρο και να ήταν, δεν είχε ακόμα κλείσει ο «επενδυτής», οπότε δεν θα χαλούσε καμία δοσμένη δουλειά.

Επιπλέον, ένα όχι ασήμαντο τμήμα της τοπικής Νέας Δημοκρατίας, των οποίων τα εκλογικά συμφέροντα προσανατολίζονται προς τα δυτικά, άρχισε ξανά να διαμαρτύρεται. Όλοι αυτοί οι πολιτευτές βέβαια είχαν επί πολλά χρόνια συμβιβαστεί με την εγκατάλειψη της μετεγκατάστασης. Η πρωτοβουλία του δημοψηφίσματος όμως ξανάνοιξε το θέμα και όφειλαν να τοποθετηθούν. Έτσι, όχι μόνο δήμαρχοι δυτικών δήμων, αλλά ακόμα κι ο αντιπεριφερειάρχης αναγκάστηκαν να πάρουν σαφή και δημόσια θέση ενάντια στην επί τόπου ανάπλαση.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το Μαξίμου δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο γκαϊλέ να τραβήξει τη μάχη ως το τέλος, ενάντια στο μισό του κόμμα και σχεδόν όλους τους Δημάρχους, του νέου τους αγαπημένου συμμάχου συμπεριλαμβανομένου. Η μεταστροφή Αγγελούδη έδωσε την αφορμή και ο Μητσοτάκης προτίμησε για μια φορά το περίβλημα του προσηνή ηγέτη «που ακούει» και όχι του αποφασιστικού αρχηγού που συγκρούεται.

Έχουμε λοιπόν μια περίπτωση που η «πολιτική», δηλαδή ο κοινωνικός ανταγωνισμός, νίκησε την «οικονομία», τα -κατά τα άλλα «ανίκητα» συμφέροντα. Δυσκολευόμαστε να το αναγνωρίσουμε, γιατί έχουμε ξεσυνηθίσει σε τέτοιες νίκες, αλλά είναι εδώ, μπροστά στα μάτια μας. Και στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε τόσο σπάνιο, ούτε τόσο δύσκολο όσο νομίζουμε. Αρκεί βέβαια να συναντηθούν οι αναγκαίες συνθήκες – και το παράδειγμα της ΔΕΘ μας δίνει μια πιθανή ιδέα για το ποιες μπορεί να είναι αυτές: ένα κοινωνικό μέτωπο αρκετά ευρύ για να πείθει για τις δυνατότητες του, με ένα συνεκτικό και αποτελεσματικό κέντρο και πολύ δουλειά τεκμηρίωσης, κι ένα πεδίο υλικής αντιπαράθεσης, όπου να μπορεί να κριθεί το δίκιο του και να αποδειχθεί η πραγματική κοινωνική πλειοψηφία. Στην περίπτωσή μας, το πεδίο αυτό είναι το επιχειρούμενο δημοψήφισμα, σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Δεν έχουν, βέβαια, όλα τα κοινωνικά κινήματα τη δυνατότητα, ή ακόμα και το καθήκον, να γίνουν πλειοψηφικά και να νικάνε. Κάποια, μάλλον τα περισσότερα, γίνονται για να διαμορφώσουν πιο μακροπρόθεσμους συσχετισμούς, ή έστω για την τιμή -όχι των όπλων- αλλά των ανθρώπων. Το γεγονός ότι κανένα κίνημα υπέρ των μεταναστών και των προσφύγων πχ δεν θα κατορθώσει κάποια νίκη σε αυτή τη συνθήκη, δεν το καθιστά λιγότερο σημαντικό. Όμως, οι νίκες έχουν τη σημασία τους – κι εκπαιδευτική, αλλά και υλική: μερικοί άνθρωποι, κατά τεκμήριο οι φτωχότεροι, θα ζήσουν παραπάνω και θα ζήσουν καλύτερα γιατί κερδίσαμε 150 στρέμματα πάρκο.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι και όσες δεν μπορούνε να αποδεχθούν το προφανές, και ψάχνουν άλλες, σκοτεινές αιτίες, όσο διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο και να έχουν, μοιράζονται την εξής υπόρρητη παραδοχή: θεωρούν ότι η κοινωνία δεν έχει καμία δυνατότητα να αυτοοργανώνεται, να παρεμβαίνει και να καθορίζει τις εξελίξεις, χωρίς τουλάχιστον την άδεια όσων την κυβερνούν. Θεωρούν ότι αυτές οι δυνατότητες είναι και πρέπει να παραμείνουν μονοπώλιο των ιδεολογικών μηχανισμών που αυτοί υπηρετούν.

Εν αναμονή των κυβερνητικών αποφάσεων…

Αν οι δικές μας υποθέσεις ακούγονται πιο λογικές από συνωμοσίες που δεν γνωρίζουμε, ας τις τεστάρουμε, προσπαθώντας να μαντέψουμε το επόμενο βήμα. Στην πολιτική έχει νόημα -και πλάκα- να κάνεις προβλέψεις πριν φανούν οι εξελίξεις. Με αυτές τις προβλέψεις άλλωστε καλείσαι να διαμορφώσεις και την τακτική σου.

Από τη στιγμή λοιπόν που το «επιχειρηματικό κέντρο» έφυγε από το τραπέζι, όλο το προηγούμενο σχέδιο έχει στην πραγματικότητα καεί, αφού είχε στον πυρήνα του ακριβώς αυτή την ευκαιρία αξιοποίησης – ήταν εύκολο να το προβλέψει κανείς αυτό από πριν.[21] Όσο και να χτυπιέται τώρα ο κ. Τζήκας ότι τίποτα σημαντικό δεν άλλαξε και το υπόλοιπο σχέδιο με τα άλλα τέσσερα κτίρια μπορεί να συνεχιστεί κανονικά, δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να γίνει κάτι τέτοιο: τα άλλα τέσσερα κτίρια είχαν εξαρχής σχεδιαστεί για να καλύψουν επικοινωνιακά το 5^ο, το επιχειρηματικό κέντρο.

Ταυτόχρονα, χωρίς ξενοδοχείο και εμπορικά καταστήματα, κανείς ιδιώτης επενδυτής δεν θα ενδιαφερθεί να συμμετάσχει στο εγχείρημα. Δεν νομίζω ότι επιθυμεί κανείς να επενδύσει στην εκθεσιακή δραστηριότητα της ΔΕΘ – Helexpo, ακόμα κι αν αυτή, με τα εισιτήρια της Πάολα και τις συνδρομές των κρατικών περιπτέρων σε αποτυχημένες «διεθνείς» εκθέσεις, εμφανίζεται οριακά κερδοφόρα. Καλύτερα να επενδύσουν σε κάποιο σκυλάδικο.

Συνεπώς, όσα χρήματα στοιχίσει το έργο θα πρέπει να τα βάλει η κυβέρνηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, συν τα 30 εκ. που έχει εξασφαλίσει η Περιφέρεια από το ΕΣΠΑ για το πάρκο. Οι δυνατότητες για ένταξη στο Ταμείο Ανάκαμψης ή άλλο ευρωπαϊκό πρόγραμμα κάηκαν όσο οι διαδοχικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να ξεπουλήσουν το οικόπεδο σε ιδιώτες: η Ε.Ε. είναι με το κεφάλαιο, αλλά δεν επιχορηγεί και ιδιωτικά ξενοδοχεία σε δημόσια γη. Κάτι τέτοιο θα νόθευε τον ανταγωνισμό.

Η κυβέρνηση λοιπόν δεν έχει πια κανέναν λόγο να χτίσει για τα μάτια του κ. Τζήκα και του διεθνή του διαγωνισμού, 4 θεόρατα και πανάκριβα κτίρια, πληρώνοντάς τα από «την τσέπη της» και προκαλώντας επιπλέον αντιδράσεις σε μια πόλη που έχει πει με κάθε τρόπο ότι θέλει περισσότερο πράσινο. Πολύ πιο λογικό είναι να χτίσει με τα μισά λεφτά τα απολύτως αναγκαία κτίρια για να μην φανεί ότι κλείνει τελείως το μαγαζί, δηλαδή ένα εκθεσιακό κι ένα συνεδριακό κέντρο. Δεν περιμέναμε τη διαρροή που έγινε προχθές για να το υποθέσουμε, ήταν προφανές. Άλλωστε, μας το είχε πει ήδη από τον Ιούνη ο Αγγελούδης, λειτουργώντας κι εδώ ως ο συνήθης λαγός της κυβέρνησης.

Θα προκύψει βέβαια το ερώτημα πως γίνεται να χωράνε σε ένα εκθεσιακό περίπτερο όλες οι δραστηριότητες της ΔΕΘ, ή τέλος πάντων αν χωράνε σε ένα, γιατί ως τον Μάη επέμεναν ότι πρέπει να χτιστούν τρία. Για να κάμψει αυτές τις ανησυχίες -και να βολέψει λίγο το εκλογικό της κοινό στα δυτικά- είναι πιθανό η κυβέρνηση να συνοδεύσει τις εξαγγελίες της με κάποια ασαφή υπόσχεση ότι θα εξεταστεί η δυνατότητα επέκτασης της ΔΕΘ εκτός κέντρου, με νέες μελέτες και αφού εξασφαλιστούν οι υποδομές κοκ – δηλαδή ποτέ. Στην πράξη, η έτσι κι αλλιώς φθίνουσα εκθεσιακή δραστηριότητα θα περιοριστεί λίγο ακόμα, ενώ κάποιες μεγάλες θεματικές εκθέσεις θα γίνουν «προσωρινά» στην Αθήνα ή τη Θεσσαλία ώσπου να τελειώσουν τα έργα – και μετά ίσως να φανεί ότι θα έχουν βολευτεί καλύτερα εκεί. Άλλωστε, μέχρι τότε, κανείς δεν θα είναι εδώ για να εξηγήσει τίποτα.

… ή και όχι

Όπως και να ‘χει, δύο κτίρια αντί για πέντε, δίνουν πράγματι την δυνατότητα για 150 στρέμματα ενιαίου πάρκου. Για όσους έχουν μάτια και βλέπουν, η εξέλιξη αυτή είναι μια πρώτη νίκη των πολιτών, και δεν θα ερχόταν χωρίς το κίνημα του δημοψηφίσματος.

Δεν είναι όμως η δική μας πρόταση. Και υπάρχουν ακόμα πολλοί και καλοί λόγοι που η πρότασή μας συνεχίζει να διαφέρει και από αυτήν την προοπτική:

-Πρώτο και σημαντικότερο: μπορεί να υποστηρίξαμε τη δυνατότητα να μείνουν κάποιες ήπιες εκθεσιακές δραστηριότητες στον ιστορικό χώρο της ΔΕΘ, αλλά στον πυρήνα της πρότασής μας ήταν πάντα η δημιουργία ενός νέου εκθεσιακού κέντρου εκτός πόλης, όπου θα μεταφερθούν οι περισσότερες και πιο βαριές εκθέσεις. Αν παραμείνουν όλες στο κέντρο, σε ένα μόλις κτίριο, η πίεση για επιπλέον δόμηση μελλοντικά ή χρήση του ακάλυπτου χώρου για υπαίθριες δραστηριότητες θα παραμείνει αφόρητη. Πάρκο με όλη τη ΔΕΘ εντός του, δεν νοείται: ή δεν θα είναι πάρκο, ή δεν θα είναι ΔΕΘ.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα κτίρια: η ίδια η εκθεσιακή δραστηριότητα, τα αυτοκίνητα και το φορτία που κουβαλά, δεν χωράνε πια στο κέντρο μιας υπερκορεσμένης πόλης. Αν μείνει όλη η ΔΕΘ εντός, οι κάτοικοι στο κέντρο θα συνεχίσουν να υφίστανται τις ίδιες επιπτώσεις στο κυκλοφοριακό, τη ρύπανση και γενικά στην ποιότητα της ζωή τους.

-Δεύτερο, νέα ΔΕΘ εκτός κέντρου σημαίνει για εμάς Σίνδος. Όχι μόνο για να αποκαταστήσουμε την πολεοδομική αδικία, τον ταξικό ρατσισμό που υφίστανται οι δυτικές μας γειτονιές, να προσφέρουμε μερικές καλές χρήσεις και να ωθήσουμε τη δημιουργία υποδομών, όπως η επέκταση του μετρό. Αλλά γιατί εκεί είχαν καταλήξει αντικειμενικά οι μελέτες της μετεγκατάστασης πριν από 20 χρόνια, αφού μόνο στη Σίνδο υπάρχει ο κατάλληλος, δημόσιος χώρος κι εκεί συναντιόνται οι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες. Αν αρχίσουμε τώρα ξανά αυτή τη συζήτηση από το μηδέν, μπλέκοντας τη Θέρμη ή όποιο άλλο μέρος, θα είναι μόνο για μην γίνει τίποτα και η ΔΕΘ να παραμείνει ολόκληρη στη θέση της, στρυμωγμένη σε ένα μόνο κτίριο. Έχει μεγάλη σημασία λοιπόν να επιμείνουμε στη Σίνδο.

-Τρίτο, η δική μας πρόταση ζητάει τη διατήρηση ορισμένων σημαντικών αρχιτεκτονικά ιστορικών κτιρίων, τα οποία αποτελούν μοναδικές παρακαταθήκες του μοντερνιστικού κινήματος και είναι βαθιά χαραγμένα στην ιστορική μνήμη και ταυτότητα της πόλης.[22] Η πρόταση Αγγελούδη – κυβέρνησης τα γκρεμίζει, για να χτίσει στη θέση της άλλα, τα οποία ακόμα κι αν είναι μόνο δύο – ή μάλλον ακριβώς επειδή θα είναι μόνο δύο- θα είναι αναγκαστικά τεράστια, φαραωνικά και ξένα. Πρόκειται για βαρβαρότητα.

Ακόμα όμως και ασήμαντα να ήταν τα παλιά κτίρια, το να γκρεμίζεις και να χτίζεις από την αρχή, κτίρια της ίδιας περίπου συνολικής έκτασης, για την ίδια χρήση, είναι μια σπάταλη, απαρχαιωμένη, αντιπεριβαλλοντική πρακτική. Το κέντρο θα γεμίσει σκόνη και ρύπους, η ΔΕΘ θα μετατραπεί σε ένα τεράστιο εργοτάξιο για πολλά χρόνια, το μερίδιό μας στην κλιματική αλλαγή θα πολλαπλασιαστεί, και όλα αυτά για να καταλήξουμε περίπου εκεί που ξεκινήσαμε. Πρόκειται για μια τρέλα, από την οποία κερδισμένοι θα βγουν μόνο οι εργολάβοι.

-Τέταρτο, πίσω από τον παραλογισμό «γκρεμίζω – χτίζω», κρύβεται και μια επιπλέον προσθήκη: το υπόγειο πάρκινγκ, το οποίο μπορεί να κατασκευαστεί μόνο κάτω από τα νέα κτίρια και όχι κάτω από τα παλιά. Εκτιμώ ότι η απέναντι πλευρά θα ποντάρει πολύ σε αυτό, για να πείσει τους κατοίκους, οι οποίοι απελπίζονται από το διαρκές κυνήγι μιας θέσης. Εκεί, θα πρέπει να απαντήσουμε θαρρετά: το πάρκινγκ δεν είναι μέρος της λύσης, είναι μέρος του προβλήματος. Η δημιουργία νέων μεγάλων πάρκινγκ τόσο κεντρικά, θα προσελκύσει ακόμα περισσότερα ΙΧ στο κέντρο εντείνοντας, αντί να αμβλύνει, το πρόβλημα. Όσο χώρο δίνεις στο ΙΧ, τόσο παραπάνω θα χρειάζεται. Εννοείται πως οι χρήσεις που αφήνουμε κι εμείς στον χώρο της ΔΕΘ, όπως το Παλέ ντε Σπορ, απαιτούν τη δημιουργία ενός ορισμένου αριθμού θέσεων για τις ανάγκες τους. Αλλά είναι λάθος να ποντάρουμε ότι η ΔΕΘ θα λύσει το πρόβλημα πάρκινγκ στο κέντρο. Μόνο η ενίσχυση των μέσων μεταφοράς μπορεί να το κάνει αυτό. Ξέρουμε ότι αυτό το σημείο διαφοροποίησης θα μας δυσκολέψει, αλλά δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το αποκρύψουμε.

-Πέμπτο – και καθοριστικό: στον πυρήνα της πρότασής μας για τη ΔΕΘ δεν είναι μόνο ένα πράσινο σχέδιο για το τί πρέπει να γίνει, είναι η λογική ότι για τέτοια μεγάλα θέματα θα πρέπει να αποφασίζουν οι τοπικές κοινωνίες. Για αυτό πήραμε το θάρρος και προτείναμε, παρά τις δυσκολίες, το πρώτο τοπικό δημοψήφισμα στην ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα. Τώρα, που χάρη ακριβώς σε αυτήν την πρωτοβουλία το αρχικό σχέδιο πέθανε, βρισκόμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση να περιμένουμε έναν πρωθυπουργό από την Αθήνα, να αποφασίσει μόνος του τί θα γίνει στο κέντρο της πόλης μας και να έρθει να μας το ανακοινώσει.

Ακόμα και αν το σχέδιο που θα ανακοινώσει είναι καλύτερο από το αρχικό, η ίδια η διαδικασία είναι σαφώς χειρότερη: τουλάχιστον, το σχέδιο της επί τόπου ανάπλασης είχε εξασφαλίσει τη συναίνεση ενός τμήματος της πόλης και όλων των αρχών της. Το ειρωνικό βέβαια είναι ότι οι ίδιες οι αρχές, ο Αγγελούδης κι η παρατάξη του, η διοίκηση της ΔΕΘ, οι πρόεδροι των επιμελητηρίων, που επί 12 χρόνια συμφωνούσαν στο προηγούμενο πλάνο κι επέμεναν ότι προέκυψε μετά από πολυετή διαβούλευση, τώρα είναι απολύτως οκ με το να έρθει ο Μητσοτάκης και να τους ανακοινώσει τί θα γίνει. Αλλά είπαμε: αυτή είναι η αντίληψή τους για την πολιτική.

Ε, εμείς, δεν χωράμε να στριμωχτούμε σε αυτό το ακροατήριο χειροκροτητών. Αν κάτι μας διαχωρίζει από όλους αυτούς είναι ακριβώς η αντίληψή μας για τη δημοκρατία, τη διαβούλευση και την πραγματική συναίνεση: πιστεύουμε ότι οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από αυτούς που τους αφορούν, ότι για τη μοίρα της ΔΕΘ, όποια και να είναι αυτή, πρέπει να γίνει δημοψήφισμα.

Ολοκληρώνοντας έναν όμορφο αγώνα

Πιστεύω λοιπόν -και νομίζω το ίδιο πιστεύουν όσοι/ες συμμετείχαν ως τώρα ενεργά στην πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα- ότι πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν το λέω στον αυτόματο, ούτε με ευκολία, όπως κάνουμε συνήθως. Μας έχω ακούσει πολλές φορές να φωνάζουμε ότι ο αγώνας συνεχίζεται, την ίδια ακριβώς στιγμή που κάτω από τις δυσκολίες στην πράξη τα παρατάμε και ασχολούμαστε με κάτι άλλο.

Για να το κάνω ακόμα πιο συγκεκριμένο: θα έβρισκα θεμιτή και λογική μια άποψη που θα έλεγε ότι κερδίσαμε ήδη το βασικό, δηλαδή τα 150 στρέμματα πάρκο, και ότι το ερώτημα αν τα κτίρια πρέπει να διατηρηθούν ή να γκρεμιστούν και να ξαναχτιστούν, δεν είναι τόσο κρίσιμο που να δικαιολογεί ολόκληρο δημοψήφισμα. Ακούω επίσης τον προβληματισμό για το αν αυτή η αντίθεση είναι αρκετά δυνατή για να μας ωθήσει ως το τέλος, στη συλλογή του 1/5 των υπογραφών που απομένει, αλλά και σε ένα δημοψήφισμα με ικανοποιητική συμμετοχή και -φυσικά- σε μια επικράτηση της πρότασής μας.

Όμως καταλήγω ότι πρέπει να συνεχίσουμε. Όχι μόνο γιατί η πρόταση μας συνεχίζει να διαφέρει σε καθοριστικά σημεία από αυτή που μάλλον θα καταθέσει η κυβέρνηση, όπως προσπάθησα να δείξω παραπάνω. Κυρίως, γιατί κάποια στιγμή που πρέπει να μάθουμε -και να διδάξουμε στους από πάνω- ότι έτσι πρέπει να παίρνονται οι αποφάσεις. Κι ας μιλάει ο Αγγελούδης υποτιμητικά για «επαναστατική γυμναστική». Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι «διαβούλευση» δεν σημαίνει ότι πήρε ο δήμαρχος τηλέφωνο την άκρη του στο Μαξίμου και ότι «συναίνεση» δεν σημαίνει να περιμένουμε τί θα πει ο Μητσοτάκης.

Δημοψήφισμα λοιπόν, ως το τέλος. Ακόμα και αν η τελική πρόταση Μητσοτάκη πλησιάσει ακόμα περισσότερο στη δική μας – αν πχ υποσχεθεί με σαφήνεια νέο εκθεσιακό χώρο στη Σίνδο– εμείς να επιμείνουμε: η όποια απόφαση θα έχει τη σφραγίδα των ίδιων των δημοτών και των δημοτισσών, όχι του Μητσοτάκη και του Αγγελούδη.

Και το λέω αυτό με επίγνωση ότι -ακριβώς χάρη στην ως τώρα νίκη μας- ο αγώνας θα γίνει πιο σύνθετος. Ως τώρα, αρκούσε να δείχνουμε την εικόνα με τα πέντε τσιμεντένια μεγαθήρια για να καταλάβει ο καθένας ότι αυτό δεν είναι πάρκο. Τώρα, που και η άλλη πλευρά προσφέρει πια ένα ορισμένο πάρκο, θα πρέπει να ρίξουμε το βάρος σε θέματα πιο σύνθετα: στο κυκλοφοριακό φόρτο, την ισόρροπη πολεοδομική ανάπτυξη, την επανάχρηση κτιρίων. Αν είναι λοιπόν να συνεχίσουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε ακόμα πιο βαθιά τη συζήτηση, πιάνοντας σύνθετα θέματα πολεοδομικού και περιβαλλοντικού σχεδιασμού, αλλά και κοινωνικής συμμετοχής, στην εποχή της κλιματικής κρίσης. Έχουμε όμως εμπιστοσύνη στους συνδημότες και τις συνδημότισσές μας, ότι ήρθε η ώρα για αυτές τις κουβέντες. Κι αυτό από μόνο του θα είναι ένα μεγάλο όφελος για την πόλη.

Αν αντίθετα, συνεχίσουμε στον αυτόματο χωρίς να αναγνωρίσουμε τις εξελίξεις και μιλάμε μόνο για πάρκο, δεν θα είναι ούτε αληθές, ούτε σοβαρό  – κι ως τώρα πετύχαμε γιατί βασιστήκαμε στην αλήθεια και τη σοβαρότητα. Επιχειρήματα του τύπου «δεν πιστεύουμε τίποτα», ή «δεν τους έχουμε εμπιστοσύνη», μπορεί να έχουν μια επικοινωνιακή χρησιμότητα, αλλά δεν θα μας πάνε ως το τέλος. Στο κάτω – κάτω, ακριβώς γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στους συμπολίτες μας, ό,τι κερδίσαμε ήδη θα πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο. Κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει πίσω. Πάμε για τα υπόλοιπα τώρα.

[1] https://www.emakedonia.gr/metegkatastasi-deth-apo-oktovrio-ta-spoydaia-74790

[2] https://www.espressonews.gr/reportaz/9587/mitropolitiko-parko-me-anaplasi-i-deth/

[3] https://www.huffingtonpost.gr/kinonia/pos-tha-gini-i-anaplasi-tis-deth-to-schedio-pou-egkrithike-apo-to-ipourgio-perivallontos/

[4] https://thessaloniki-confexpark.gr/announcement-winners-thessaloniki-confex-park-competition

[5] https://www.thessalonikifair.gr/el/alexis-tsipras-simantikos-anaptyxiakos-polos-i-deth-gia-ti-thessaloniki

[6] https://ecopress.gr/to-teliko-schedio-kai-to-chronodiagramm/

[7] https://www.naftemporiki.gr/business/1515036/anaplasi-deth-prothypoyrgiki-sigi-asyrmatoy-enteinontai-ta-senaria-idiotikopoiisis/

[8] https://www.voria.gr/article/thessaloniki-protasi-aggeloydi-gia-mitropolitiko-parko-stoys-horoys-tis-deth

[9] https://ypodomes.com/oristika-meso-sdit-i-megali-anaplasi-tis-deth-pos-tha-ginei-to-neo-confex-park/

[10] https://ypodomes.com/eos-to-2031-tha-echei-oloklirothei-i-megali-anaplasi-tis-deth-sto-kentro-tis-thessalonikis-ti-tha-afora-o-diagonismos/

[11] https://ecopress.gr/anaplasi-deth-symvasi-gia-tin-techniki-p/

[12] https://hradf.com/prosklisi-ypovolis-prosforon-gia-tin-epilogi-technikoy-nomikoy-kai-chrimatooikonomikoy-symvoyloy-sto-plaisio-ylopoiisis-toy-ergoy-anaplasis-tis-ektasis-tis-deth-helexpo-sti-thessaloniki-meso-symvasis/

[13] https://bizness.gr/endiaferon-tis-dimand-gia-tin-anaplasi-tis-deth-ypo-poioys-oroys-tha-symmetechei-sto-diagonismo-parachorisis/

[14] https://www.powergame.gr/akinita/715188/deth-anoichto-to-endechomeno-tis-parachorisis-se-stratigiko-ependyti/

[15] https://www.powergame.gr/akinita/755928/anaplasi-deth-ikanopoiithikan-kokkines-grammes-tou-dimou-thessalonikis/

[16] https://www.insider.gr/epiheiriseis/347268/metka-metlen-anektelesto-15-dis-me-aihmi-tin-thessaloniki-prohoroyn-flyover

[17] https://www.ictplus.gr/i-anaplasi-tis-deth-prochora-oloklirothike-i-epilogi-symvoulou/

[18] https://www.emakedonia.gr/p-marinakis-apo-thessaloniki-politiki-apofasi-tis-kyvernisis-i-anaplasi-tis-deth

[19] https://www.voria.gr/article/allazei-shedio-gia-tin-anaplasi-tis-deth-me-apofasi-mitsotaki-akoyo-tis-epifylaxeis

[20] https://www.powergame.gr/akinita/975596/tzikas-tora-i-apofasi-gia-tin-anaplasi-tis-deth/

[21] https://www.theopinion.gr/opinions/ola-gia-ayto-ginontai/

[22] https://parkodeth.gr/?page_id=128

Το άρθρο ΔΕΘ: Μια πρώτη νίκη, ένας πρώτος απολογισμός, ένας νέος σχεδιασμός. Του Νίκου Νικήσιανη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όταν πριν 10 χρόνια ο κ. Φάις αγόραζε τη Μοδιάνο για να μετατρέψει αυτή την εμβληματική, ιστορική αγορά σε μια “μπουτίκ με τα καλύτερα μπραντς της αγοράς” όλοι οι παράγοντες της πόλης, ο δήμαρχος, τα ΜΜΕ, οι εκπρόσωποι της “μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας” και φυσικά η τότε κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ), ήταν ενθουσιασμένοι και οι λίγοι περιθωριακοί που διαμαρτυρόμασταν, ήμασταν οι εχθροί της ανάπτυξης.

Σήμερα, που επιβεβαιώθηκε ό,τι ακριβώς λέγαμε τότε, δεν θα βγει προφανώς ούτε ένας από αυτούς να πει “συγγνώμη, λάθος”. Όχι μόνο από εγωισμό. Αλλά γιατί οι ίδιοι παράγοντες είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να στηρίξουν το ίδιο “λάθος” -την υποταγή στις παρωδικές μόδες της αγοράς, την ντισνεϋφικέησον μιας πόλης που επιβιώνει στις παρυφές του τουρισμού, την απώλεια της ιστορικής μνήμης- σε κάθε δυνατή ευκαιρία, στην Αλυσίδα, το Ολύμπιον, τη ΔΕΘ, το ΦΙΞ. Γιατί το μόνο κριτήριό τους είναι η εκάστοτε επιθυμία “της αγοράς”, δηλαδή αυτού που μας αγοράζει.

Βέβαια στην πράξη, ο μόνος που δεν θα την πληρώσει είναι ο κ. Φάις. Η Μοδιάνο, ως “άσσετ” αγορασμένο κωψοχρονιά (μόνο 1,9 εκ.), παραμένει εκεί για να δίνει υπεραξία στο χαρτοφυλάκιό του ακόμα κι αν είναι άδεια, όπως άδειες παραμένουν δεκάδες πολυκατοικίες στο κέντρο που έχουν αγοραστεί από τα διάφορα φαντς. Ούτε είναι δουλειά μας να θρηνήσουμε για τις επιχειρήσεις που φάγανε το παραμύθι και μπήκανε μέσα πληρώνοντας τα υπέρογκα νοίκια. Αυτοί κι αυτές που σίγουρα θα την πληρώσουν βέβαια, είναι οι απολυμένοι/ες εργαζόμενοι/ες, μπαλάκι στα χέρια μιας αδηφάγας, αλλά αποτυχημένης “ανάπτυξης”.

Και φυσικά, η ίδια η Μοδιάνο και η ιστορία της, αφού η προδιαγεγραμμένη αποτυχία του πρότζεκτ ανοίγει τον δρόμο για τα χειρότερα. Όπως ήδη λέγαμε τότε -και οι θιασώτες της ανάπτυξης μας σνομπάρανε ως κινδυνολόγους- η “μπουτίκ τροφίμων” θα καταλήξει ένα μεγάλο φαστφουντάδικο, γεμάτο τραπεζοκαθίσματα, μέσω του νέου management που προαναγγέλεται. Ο χαρακτήρας της ανοιχτής αγοράς θα αναιρεθεί τελείως, ίσως και πέρα από τις τυπικές προδιαγραφές του διατηρητέου κτιρίου.

Η δε δημοτική αρχή μας, παρακολουθεί με απάθεια τις εξελίξεις. Δεν συνηθίζει άλλωστε να παρεμβαίνει στις επιθυμίες της “αγοράς”. Ούτε καν να τις σχολιάζει. Ξέρει να σέβεται τους ανώτερους.

Το άρθρο Κανείς δεν θα ζητήσει συγγνώμη για την αποτυχία της Μοδιάνο. Του Νίκου Νικήσιανη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.