ΒΙΑΛ, Χίος: Αστυνομικές έρευνες με αυταρχισμό

Σαν να μην τους έφταναν οι άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν, οι πρόσφυγες στη ΒΙΑΛ έχουν να αντιμετωπίσουν και την αστυνομική αυθαιρεσία. Οι προληπτικοί έλεγχοι στα λιγοστά υπάρχοντα των προσφύγων είναι συχνοί και δικαιολογούνται μόνο μέχρι ένα βαθμό, αφού τα επικίνδυνα ευρήματα είναι λιγοστά σε σχέση με τον αριθμό των εγκλωβισμένων προσφύγων.

Γράφει ο Γιώργος Παγούδης για την Εφημερίδα των Συντακτών

Αυτό όμως που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση είναι ο τρόπος που γίνονται οι έλεγχοι. Σε πολλές περιπτώσεις, οι αστυνομικοί δεν διστάζουν να ανακατέψουν τα πράγματα των προσφύγων στα κοντέινερ και τις σκηνές, να καταστρέψουν τα προσωπικά τους είδη ή απλώς να φέρουν σε δύσκολη θέση τους ελεγχόμενους, τις περισσότερες φορές χωρίς κανένα λόγο και ασφαλώς χωρίς κάποιο εύρημα που να δικαιολογεί τέτοιες μεθόδους.

Δυστυχώς βέβαια αυτού του είδους η συμπεριφορά αστυνομικών θεωρείται μάλλον συνηθισμένη κατά τη διάρκεια ερευνών σε φυλακές, κατειλημμένους χώρους, σπίτια υπόπτων και προσφυγικούς καταυλισμούς.

«Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε κάτω από άθλιες συνθήκες με φτωχό φαγητό, έλλειψη υγιεινής, με ψείρες, ψώρα και αρουραίους. Η υπομονή μας και η αξιοπρέπειά μας δοκιμάζονται καθημερινά. Το σαλόνι μας μπορεί να είναι κακό, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι το σαλόνι μας και μας αξίζει μια εξήγηση όταν έρθει η αστυνομία και μας καταστρέψουν ό,τι έχουμε και δεν έχουμε. Ψάχνοντας για τι; Για το τίποτα;» έγραψε ένας πρόσφυγας από το Αφγανιστάν ύστερα από άλλη μία αστυνομική επιχείρηση που έληξε άδοξα και χωρίς κανένα εύρημα.

Ενας άλλος πρόσφυγας υποστήριξε μάλιστα ότι κατά τη διάρκεια της έρευνας χάθηκαν 180 ευρώ που είχε κρυμμένα στις αποσκευές του.

«Μας έχουν συμβουλεύσει να ακολουθήσουμε τη διαδικασία και να υποβάλουμε αναφορά στη διοίκηση και την αστυνομία στη ΒΙΑΛ σχετικά με αυτή τη συμπεριφορά και επίσης για τα χρήματα που λείπουν, όπως θα κάναμε σε οποιαδήποτε συνηθισμένη κοινωνία. Αλλά η κοινωνία δεν υπάρχει για μας πια. Δεν μας φέρονται καν σαν σε ανθρώπινα όντα. Αν πάμε και διαμαρτυρηθούμε, θα ακούσει κανείς;» αναρωτιέται ο ίδιος.