«Σκουριές 2012»: Παρέλαβαν δάσος, θέλουν να παραδώσουν χαβούζα

Τον γύρο των ΜΜΕ που όψιμα ανακάλυψαν τα δικαιώματα των εργαζομένων κάνει η είδηση πως δασεργάτες των Σκουριών “που έμειναν με ένα mail χωρίς δουλειά” διαμαρτύρονται έξω από το ΥΠΑΠΕΝ κρατώντας πανό με σύνθημα “Είμαστε οι πρώτοι απολυμένοι του Λαφαζάνη”

Οι αυτοαποκαλούμενοι δασεργάτες μετά τις τελευταίες εξελίξεις, και μετά τις συγκεντρώσεις, τις πορείες τις κινητοποιήσεις στην Χαλκιδική, δηλώνουν ότι δυναμώνουν τον αγώνα τους, πλέον από την Αθήνα. Μεταξύ άλλων τονίζουν πως “Εμείς δώσαμε μάχες για αυτά τα δάση, που μας παρέδωσαν οι πατεράδες μας και θα παραδώσουμε με καμάρι στα εγγόνια μας. Αυτά τα δάση θα τα σώσουμε εμείς. Με την δουλειά μας και την αξιοπρέπειά μας. Σοβαρά, υπεύθυνα και τίμια”.

Η διαμαρτυρία αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα της απόφασης της περασμένης Παρασκευής του ΥΠΑΠΕΝ να δώσει εντολή για το σταμάτημα της υλοτόμησης στην περιοχή όπου πρόκειται να τοποθετηθούν τα φράγματα τοξικών αποβλήτων προκειμένου να ελέγχθεί το πρωτόκολλο εγκατάστασης δηλαδή να ελεγχθεί αν η περιοχή όπου κόβονται τα δέντρα είναι σύμφωνη με το τοπογραφικό και προφανώς να ελεγχθεί και η νομιμότητα της κίνησης αυτής.

Ποιοι είναι οι δασεργάτες “Σκουριές 2012”;

Οι δασεργάτες που δηλώνουν” πως έχουν δώσει μάχες για αυτά τα δάση” δεν είναι μέλη των δασικών συνεταιρισμών της περιοχής, σύμφωνα και με ανακοίνωση των τελευταίων για τα γεγονότα.

Όπως τονίζουν οι δασικοί συνεταιρισμοί κατά το παρελθόν η Ελληνικός Χρυσός προσπάθησε πολλάκις να πείσει τους Δασικούς συνεταιρισμούς να γίνουν συνένοχοι στην αποψίλωση του Κακάβου. “Με αποφάσεις των Συνεταιρισμών μας δεν δεχτήκαμε καμία προσφορά, παρόλο που το αντίτιμο ήταν τεράστιο και η χρονική περίοδος πολύ δύσκολη για μας. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι θα μπορούσε άνθρωπος που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στο βουνό μας να γίνει φυσικός αυτουργός στην καταστροφή του” ξεκαθάριζαν σε ανακοίνωση τους πριν λίγες μέρες

Αποτέλεσμα της άρνησης αυτής ήταν η εταιρεία να εφεύρει νέο συνεταιρισμό, το δασικό σωματείο “Σκουριές 2012”τα μέλη του οποίου, όπως δηλώνουν οι συνεταιρισμοί δεν είχαν εργαστεί ποτέ στο βουνό ως δασεργάτες “ Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοχαρακτηρίζονται “σωματείο” και όχι συνεταιρισμός, όπως όλοι οι δασικοί συνεταιρισμοί της χώρας.” σημειώνεται ακόμη στην ανακοίνωση τους.

Γιατί λοιπόν ενώ όλοι οι δασικοί συνεταιρισμοί της περιοχής έχουν αρνηθεί να συμμετέχουν στο ξεκοίλιασμα του βουνού οι 50 “δασεργάτες” που διαμαρτυρήθηκαν σήμερα έξω από το Υπουργείο να επιμένουν ότι πρέπει να κοπούν τα δένδρα στην περιοχή της κατασκευής των φραγμάτων πριν να ελεγχθεί η νομιμότητα της υπόθεσης αυτής;

Το ζήτημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν όλοι γνωρίζουν ότι η υπόθεση της κατασκευής των φραγμάτων εναπόθεσης τοξικών αποβλήτων βρίσκεται στο ΣΤΕ το οποίο έχει ζητήσει επιπλέον στοιχεία από την νέα πολιτική ηγεσία καθώς αυτά που έδωσε η απερχόμενη κυβέρνηση κρίθηκαν ανεπαρκή.

Εξηγήσεις για το θέμα αυτό δίνει και η βουλευτής Χαλκιδικής του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ιγγλέζη. Πρόκειται για την υλοτόμηση 300 στρεμμάτων στην περιοχή του Λάκκου Καρατζά όπου η εταιρεία σκοπεύει να κατασκευάσει τα φράγματα. Η υπόθεση βρίσκεται στο ΣΤΕ το οποίο αναμένεται να αποφανθεί αν αυτά θα πρέπει να γίνουν.

“Προκαλεί εντύπωση ότι οι εργαζόμενοι της εταιρείας θέλουν να ξεριζώσουν δένδρα τριακοσίων στρεμμάτων δάσους δημιουργώντας μη αναστρέψιμες συνέπειες στο περιβάλλον χωρίς να έχει ελεγχθεί η νομιμότητα της πράξης αυτής” τονίζει η Κ. Ιγγλέζη. Επιπλέον όπως προσθέτει “η διαμαρτυρία τους είναι εντελώς άτοπη μιας και η “επιθυμία” τους να κόψουν χωρίς κανέναν λόγο τα δένδρα αυτά θα τους έδινε δουλειά ενός το πολύ δύο μηνών από την εταιρεία. Δεν πρόκειται δηλαδή για υλοτομία που θα επαναλαμβάνεται αλλά για μια πολύ περιστασιακή εργασία που συν τοις άλλοις θα καταστρέψει ακόμη περισσότερο το λαβωμένο δάσος”.

Είναι πάντως άξιο απορίας πως ενώ οι εργαζόμενοι της εταιρείας επαναλαμβάνουν συνεχώς πως “Είμαστε πατεράδες, παππούδες, γιοί και εγγονοί που βάζουν πάνω από όλα την περηφάνια τους” με ποια ακριβώς περηφάνια θα κληρονομήσουν στα εγγόνια τους χαβούζες τοξικών αποβλήτων και ένα δάσος χωρίς δέντρα;

Σταυρούλα Πουλημένη