21 χρόνια χωρίς την Τζένη

Σαν σήμερα

Σήμερα συμπληρώνονται 21 ολόκληρα χρόνια από τον θάνατο της σπουδαίας ηθοποιού Τζένης Καρέζη που πέθανε στο σπίτι της στις 27 Ιουλίου1992, μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο.

Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου του 1992 εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου.

Η Ευτυχία Καρπούζη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου του 1930. Ο πατέρας της ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της δασκάλα. Τα σχολικά της χρόνια τα πέρασε στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών Καλαμαρί στη Θεσσαλονίκη και στην Ελληνογαλλική Σχολή Σεν Ζοζέφ στην Αθήνα. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά. Έκανε δύο γάμους. Το 1962 παντρεύτηκε τον Ζάχο Χατζηφωτίου και πέντε χρόνια μετά, το 1967, τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο με τον οποίο και απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Κωνσταντίνο.

Η Τζένη Καρέζη ήταν στρατευμένη στην Αριστερά συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. Προδικτατορικά ήταν μέλος της ΕΔΑ. Στα χρόνια της Χούντας αντιμετώπισε τις αντιδράσεει του καθεστώτος για το έργο "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ι. Καμπανέλλη το οποίο ανέβασαν με τον Κ. Καζάκο στο θέατρο "Αθήναιον". Εξαιτίας αυτού η Τζένη Καρέζη συνελήφθη και έμεινε κρατούμενη για 3 μήνες με τον ένα εξ' αυτών μάλιστα στην απομόνωση. Αφέθηκε ελεύθερη τον Νοέμβριο του '73 λίγες μέρες πριν την εξέγερση του Πολυτεχνέιου. Το 1974 έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Θέατρο

Το 1951, χρονιά που αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή, πήρε μέρος στη θεατρική παράσταση Αντιγόνη του Σοφοκλή, που τότε παιζόταν στο ΡΕΞ. Την ίδια επίσης χρονιά έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1954. Από τον Οκτώβριο του 1954, μαθήτρια ακόμα, άρχισε να εμφανίζεται στη θεατρική σκηνή στο Θέατρο Κοτοπούλη, σε ρόλους πρωταγωνιστικούς δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη στα έργα Ωραία Ελένη και Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα, τα οποία και την καθιέρωσαν.

Μέχρι το 1959 ήταν βασικό στέλεχος του Εθνικού θεάτρου, ερμηνεύοντας Σαίξπηρ, Τολστόι, Μίλλερ, Αντρέγιεφ, Τερζάκη, Ρώμα και Αριστοφάνη.

Το 1962 ήταν πρωταγωνίστρια στο Θέατρο Μουσούρη.

Από το 1963 έγινε θιασάρχης σε συνεργασία με κωμικούς, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Ανέβασε τα έργα: ”Κρατικές υποθέσεις”, “Μαίρη–Μαίρη”, “Κάθε Τετάρτη”».

Από το 1968 ανέβασε με τον Κώστα Καζάκο έργα των Καμπανέλλη, Άλμπυ, Ίψεν, Τσέχοφ, Ρούσσου, Αναγνωστάκη, “Θεοδώρα η Μεγάλη”», “Ασπασία”, “Ο Εχθρός λαός” κ.ά.

Το καλοκαίρι του 1973 στο θέατρο Αθήναιον πρωταγωνίστησε στο έργο “Το μεγάλο μας τσίρκο” του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Συμμετείχαν ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Τίμος Περλέγκας. Ερμηνευτής των τραγουδιών ο Νίκος Ξυλούρης. Η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στο πρώτο ανέβασμα του έργου ενόχλησε το δικτατορικό καθεστώς, που επέβαλε τη διακοπή των παραστάσεων και την φυλάκιση της Τζένης Καρέζη για 3 μήνες. Μετά την μεταπολίτευση η παράσταση ανέβηκε ξανά στο θέατρο Ακροπόλ.

Άλλα θεατρικά έργα στα οποία έχει παίξει είναι: “Ανεργία μηδέν”, “Δοκιμασία”, “Άμλετ”, “Ζωντανό πτώμα”, “Ανθή”, “Βασιλιάς Ληρ”, “Ζαμπελάκι”, “Νύχτα στη Μεσόγειο”, “Ένα κουτό κορίτσι”, “Η κυρία δε με μέλλει”, “Μία ιστορία από το Ιρκούτσκ”, “Πάπισσα Ιωάννα”, “Η κυρία Προέδρου”, “Πολίτες β΄ κατηγορίας”, “Η Παναγία των Παρισίων”, “Οι θεατρίνοι”, “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”, “Έντα Γκάμπλερ”, “Πρόσωπο με πρόσωπο”.

Την σεζόν 1988-89, ανέβασε στο θέατρο “Αθήναιον” τον “Βυσσινόκηπτου Άντον Τσέχοφ. Παρά τους πόνους, τις εξετάσεις στο εξωτερικό και το χειρουργείο συνέχισε τις καλλιτεχνικές της δραστηριότητες. Την επόμενη σεζόν εμφανίστηκε για τελευταία φορά στο θέατρο με το έργο “Διαμάντια και μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη.

Έπαιξε αρχαίο θέατρο στα έργα: “Αντιγόνη”, “Εκκλησιάζουσες”, “Λυσιστράτη”, “Θεσμοφοριάζουσες”, “Κλυταιμνήστρα”, “Μήδεια”, “Ηλέκτρα” και “Οιδίπους Τύραννος”.