Η κριτική στάθηκε δύσπιστη -και απορώ γιατί- απέναντι στην τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού» (προσωπικά θα το απέδιδα στα Ελληνικά ως: «Τι πάει να πει να σκοτώνεις ένα ιερό ελάφι»). Μια ταινία-σταθμό, κατά την άποψή μου, στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Κάποιοι μίλησαν για «δυσοίωνη αμηχανία», που παράγεται τόσο από τις επίπεδες φόρμες στην εκφορά του λόγου, όσο και από τις έντονες μεταπτώσεις της μουσικής: Λιγκέτι, το «Κατά Ιωάννην» του Μπαχ, το «Στάμπατ Μάτερ» του Σούμπερτ και Έλι Γκούλντινγκ, τη στιγμή που ο αρχαίος μύθος αρδεύει το σενάριο των Λάνθιμου-Φιλίππου. Άλλοι έγραψαν για «αδιαφανές φολκλόρ» εμφυτευμένο σε μοντέρνο σκηνικό, για «κλειστοφοβικό δοκίμιο» ή για «ιδιοσυγκρασιακό ψυχολογικό θρίλερ». 

Το 30χρονο πλεον ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ έχει τον δικό του τρόπο, λίγο πριν την Λογοτεχνική του Σκηνή του Δεκεμβρίου, να κυκλοφορεί εξαιρετικά ανανεωμένο, με αυστηρά επιλεγμένη ύλη και ένα έργο Θεσσαλονικιού δημιουργού του ταλαντούχου Δήμου Τσορμπατζόγλου στο εξώφυλλό του. 

Ο επίμονος κηπουρός της λογοτεχνίας μας, ο Γιώργος Κορδομενίδης έκανε πάλι ένα μικρό θαύμα, ανακαλύπτοντας κείμενα γνωστών αλλά και ανέκδοτων λογοτεχνών δημιουργώντας πρόσφορες συνθήκες για όσους αναζητούν την λογοτεχνική τους ενημέρωση για μια ανάγνωση χωρίς τελειωμό και ταυτόχρονα να προετοιμάσει την όρεξη μας για αυτό που θα ακολουθήσει στην πόλη στις αρχές του Δεκέμβρη. 

Εκατό χρόνια από τη Ρωσική Επανάσταση και η ίδια παραμένει ένα ορφανό, όπως σημειώνει ο Αλεξ Καλλίνικος.

Κανείς δεν τη γιορτάζει επισήμως. Κανένα κράτος δεν την αντιμετωπίζει με «εθνική περηφάνια».

Πράγμα, βέβαια, όχι τόσο κακό για την ίδια, όσο φαίνεται σε πρώτη ματιά. Οι μιλιταριστικές παρελάσεις της μιας «από τις δυο» υπερδυνάμεις περισσότερο πρόσβαλλαν παρά τιμούσαν το πνεύμα της πιο αντιμιλιταριστικής και αντιπατριωτικής -με την απλή, καλή έννοια του όρου- συλλογικής πράξης στην ανθρώπινη ιστορία.

Είναι περίεργη η αίσθηση αυτών των 28 χρόνων με ή χωρίς το Τείχος. Ο κόσμος έχει αλλάξει, κάποιοι ούτε θυμούνται πια την επέτειο της πτώσης του και πολλοί λιγότεροι τους λόγους που χτίστηκε. Η ζωή παραμένει εξόχως ανταγωνιστική, η κυρίαρχη ιδεολογία είναι σχεδόν επίσημα ο φιλοτομαρισμός. Οι άνθρωποι φτωχαίνουν οι βιομηχανίες πλουτίζουν, τα κοινωνικά δίκτυα έχουν από καιρό αντικαταστήσει την ειδησεογραφία. Κάτι λιγότερο πλανιέται στον αέρα κι οι άνθρωποι όλο και πιο εύκολα κατατάσσονται σε εχθρούς και φίλους.

Δεκατέσσερις πρόσφυγες έχουν ξεκινήσει, από την 1η Νοέμβρη, απεργία πείνας στο Σύνταγμα, διεκδικώντας την επανένωση με τις οικογένειές τους που βρίσκονται σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στη Γερμανία. Εκπροσωπώντας πάνω 4000 πρόσφυγες, των οποίων η οικογενειακή επανένωση έχει εγκριθεί, αλλά σκόπιμα καθυστερεί, ύστερα από απαίτηση της γερμανικής και συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης.

Σε μια σύντομη ανάρτησή μου στο facebook την Πέμπτη, στην οποία μιλούσα για την αθώωση των τεσσάρων ατόμων που είχαν μηνυθεί από τη Χρυσή Αυγή στα Χανιά, σημείωνα ότι στη δίκη αυτή είχαμε «μια εκπληκτική περιγραφή του τρόπου που στήνονταν οι μηνύσεις από ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής. Και από άλλους, που από κρατική θέση συνεργάζονταν μαζί τους».

Pages