Ζώντας σε οσκαρικούς ρυθμούς καθένας αναζητά και βρίσκει τρόπους ώστε να δει τις φετινές υποψήφιες ταινίες. Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τις τρέχουσες υποψηφιότητες είναι αυτή η γλυκιά νοσταλγία για το παρελθόν. Ταινίες εποχής που έχουν ως στόχο, η κάθε μία με τον τρόπο της, να περάσουν  τα μηνύματα που επιθυμούν και αν θέλετε να αφυπνίσουν, από συνειδήσεις μέχρι και πιστεύω.

Εξαιρετικά εύστοχο ήταν το σύνθημα με το οποίο υποδέχτηκαν οι συγκεντρωμένοι του Συντάγματος τον κεντρικό ομιλητή Μίκη Θεοδωράκη: «Μίκη, αλλάζεις την ιστορία». Πράγματι, με όσα είπε χτες το απόγευμα ο παλαίμαχος πολιτικός άλλαξε την ιστορία.

Υπάρχει ένας χώρος όπου συναντιούνται και συμφωνούν παλιοί μνημονιακοί, νεομνημονιακοί και συνεπείς αντιμνημονιακοί. Υπάρχει ένα «επιχείρημα» που ενώνει πολιτικές δυνάμεις και πολιτικούς ηγέτες ριζικά διαφορετικούς μεταξύ τους – τον ναζιστή Νίκο Μιχαλολιάκο και τον φιλελεύθερο Κυριάκο Μητσοτάκη. Τον ευρωπαϊστή Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Αγκίτ-Προπ Δημήτρη Τζανακόπουλο με τον αντιευρωπαϊστή Παναγιώτη Λαφαζάνη. Το επιχείρημα αυτό είναι ο περίφημος «αλυτρωτισμός των Σκοπίων».

Η Ελλάδα συνεχίζει να μαστίζεται από μια μεγάλη οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με αρνητικές επιπτώσεις όχι μόνο οικονομικές, αλλά και κοινωνικές, πνευματικές και στην υγεία των πολιτών της χώρας. Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα λιτότητας εφαρμοσμένο από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει συρρικνώσει τη μεσαία τάξη, φτωχοποιήσει την ελληνική κοινωνία, έχει οδηγήσει τους νέους στην ανεργία ή στη φυγή από τη χώρα.

Ένας από τους τρόπους, τους οποίους αξιοποιούν συχνά οι άνθρωποι, που ανήκουν στις κατώτερες κοινωνικές κατηγορίες, για να κάνουν πολιτική, είναι και τα ανέκδοτα. 

Όταν η διοίκηση της Left Media ανακοινώνει ότι οι απολύσεις στο Κόκκινο έγιναν σύμφωνα με τις νόμιμες διαδικασίες, εννοεί τις μειωμένες αποζημιώσεις που προβλέπονται από το πρώτο μνημόνιο, αυτό που ο Σύριζα κατήγγελλε ως «επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα».

λυσσασμένες πατρίδες, θρησκείες, οικογένειες

σκούζουν και σφάζονται για ένα καλύτερο χθες

μα οι σημαίες τους ανεμίζουν βρωμερές και νικημένες.

Γιάννης Αγγελάκας, «Μια υπέροχη ευκαιρία»

Pages