Η γενικευμένη αίσθηση συστημικού αδιεξόδου σε παγκόσμιο επίπεδο οδηγεί πολλούς ανθρώπους, αρκετοί εκ των οποίων είναι ισχυροί διαμορφωτές γνώμης, να διατυπώνουν ιδέες, περισσότερο ή λιγότερο δουλεμένες, προς «άρσιν των δυσκολιών».

Είναι γνωστό πως οι πολιτικοί αρέσκονται στους ευφημισμούς. Ο σημερινός πρωθυπουργός, ωστόσο, έχει το κάτι παραπάνω στην άσκηση αυτής της πρακτικής. Το έχει σχεδόν τερματίσει.

Για όλους και όλες τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, που είμαστε σήμερα στην εκδήλωση αυτή, όσο διαφορετικές και να είναι οι διαδρομές μας στη ζωή και στους αγώνες για να την κάνουμε πιο όμορφη, σημαίνει ότι ο Δεκέμβρης για εμάς σήμανε και σημαίνει ακόμα, πολλά.  

Πολλά σαν βίωμα για όσους τον ζήσαμε, πολλά σαν κινηματικός και ιστορικός πλούτος για όσες περιμένουμε με ανυπομονησία τους επόμενους Δεκέμβρηδες, αλλά και τόσα πολλά, όσο πολλά συνηθίζουν να σημαίνουν για τους -μακροχρόνια αλλά προσωρινά- ηττημένους, οι χαμένες τους μάχες που για λίγο τους έκαναν να νομίζουν ότι είναι κοντά στη νίκη τους.

Ο Δεκέμβρης του 2008 διαμόρφωσε καθοριστικά μια ολόκληρη γενιά. Ήταν βράδυ Σαββάτου όταν μάθαμε τα νέα. Στα Εξάρχεια ένας πιτσιρικάς έπεσε νεκρός από σφαίρα μπάτσου. Η είδηση στην αρχή φάνηκε εξωπραγματική, σουρεαλιστική. Για εμάς, που ούτε καλά καλά είχαμε κλείσει τα 18, που δεν είχαμε ακόμα διαμορφωμένα τα αντανακλαστικά και την αίσθηση του συλλογικού, η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έμελλε να αποτελέσει την αρχή μιας νέας ζωής.

Σε πολιτεία βρέθηκα που 'ψαχνα για καιρό

στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο

πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ

κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

(“Kif”: Στίχοι: Μ. Τόκας, Ευ. Λιαρός, α’ εκτέλεση Δ. Μητροπάνος)

Pages