«Έγινε το καθοριστικό βήμα, ώστε η Γερμανία να μετασχηματιστεί από χώρα υποδοχής σε χώρα απελάσεων», δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ο Γκίντερ Μπούρκχαρτ, επικεφαλής της οργάνωσης Pro-Asyl. Η δήλωση του Μπούρκχαρτ αφορούσε το διαβόητο νομοσχέδιο με τίτλο «Νόμος για την καλύτερη επιβολή της υποχρέωσης στην αναχώρηση/Gesetz zur besseren Durchsetzung der Ausreisepflicht» (sic), το οποίο εγκρίθηκε από σύσσωμη την κυβερνητική επιτροπή∙

Πριν από μερικά χρόνια, σε ένα συνέδριο στη Σορβόνη, ο Τζορτζ Στάινερ είπε ότι οι άνθρωποι «είμαστε φιλοξενούμενοι της ζωής» και πως χρέος μας είναι «να μάθουμε να είμαστε φιλοξενούμενοι των άλλων και να αφήνουμε το σπίτι όπου μας φιλοξένησαν λίγο πιο πλούσιο, λίγο πιο ανθρώπινο, λίγο πιο δίκαιο, λίγο πιο όμορφο απ’ ό,τι το βρήκαμε».

Η επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη Β. Α. Χαλκιδική βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας για περισσότερο από μια δεκαετία γεγονός που δείχνει ότι το πρόβλημα ενδιαφέρει την κοινή γνώμη και ιδιαίτερα τους κατοίκους της περιοχής. Η όποια συζήτηση όμως τις περισσότερες φορές είναι μονομερής, επιφανειακή ή ελλιπής και δεν καλύπτει το θέμα από όλες τις πλευρές.

Τα τελευταία  χρόνια με απασχολεί πολυ ο τρόπος με τον οποίο η κρίση που περνάμε,  θα επηρεάσει και θα αποτυπωθεί στην Τέχνη, καθώς σκέφτομαι οτι μετά την κατοχή και τον εμφύλιο είχαμε εξαιρετικές παραγωγές σ όλα τα είδη της τέχνης.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδυθεί πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες προσέγγισης των κοινών. Το βιβλίο του Bollier παρέχει μια σύντομη και απλή εισαγωγή στην έννοια των κοινών όπως αυτη αναδύεται σε ποικίλα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Όπως είναι φυσικό αναπτύσσεται μια έντονη συζήτηση διεθνώς για το ποια οπτική γωνία – έμφαση σε μια ορισμένη πτυχή των κοινών – είναι πιο δυναμική για την αναβαθμίση των κινημάτων αντίστασης, λιγότερο ή περισσότερο ενωματώσιμη, κατάλληλη για την προώθηση ενός εναλλακτικού και ανταγωνιστικού παραδείγματος κοκ.

Λίγες βδομάδες απομένουν πλέον για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερό προβάδισμα της –ευφυούς, χωρίς αμφιβολία- φασίστριας Μαρίν Λεπέν πράγμα που αξιολογείται από τους δημοσιολόγους ως «άνοδος του ευρωσκεπτικισμού», σχεδόν χωρίς περαιτέρω σχόλια. 

Στην Ελλάδα δε –και όχι μόνο λόγω του αναγκαστικού επαρχιωτισμού, που προκαλείται από την ακραία «ιδιομορφία» της διαρκώς επιδεινούμενης «εθνικής» μας αθλιότητας- ελάχιστα ασχολούμαστε με τα γαλλικά πράγματα. Αν εξαιρέσουμε την αυστηρή (sic) σύσταση του Τσίπρα προς τη γαλλική αριστερά να τα βρει, υπερβαίνοντας τους άκαιρους (sic) μικροεγωϊσμούς, πολύ λίγοι δείχνει να ενδιαφέρονται.

Δύο χρόνια μετά την 20η Φεβρουαρίου του 2015 με τον Βαρουφάκη ήρθε η 20η Φεβρουαρίου 2017 με τον Τσακαλώτο. Οι κυβερνώντες πανηγυρίζουν για το ότι δε θα ληφθούν μέτρα ενώ ο Ντάισελμπλουμ και το ΔΝΤ για το ότι θα ληφθούν. Οι μεν λένε έκλεισε η συμφωνία, οι δε λένε δεν έκλεισε η συμφωνία. Το «τέλος στη λιτότητα και 100.000 θέσεις εργασίας» θα πείτε είναι λιγότερο πιστευτό από το «η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται να κάνει μεταρρυθμίσεις για να εξασφαλιστεί η δημοσιονομική σταθερότητα». Ξανά «ουάου», «νικάμε» και τα λοιπά και μετά «τι να κάναμε», «μας έβαλαν  το μαχαίρι στο λαιμό», «οι διεθνείς συσχετισμοί είναι δυσμενείς».

«Οι άνθρωποι», γράφει ο Φίλιπ Ροθ στο Αμερικανικό ειδύλλιο, «σκέφτονται συνήθως την Ιστορία στη μακρά διάρκεια· στην πραγματικότητα, όμως, η Ιστορία είναι κάτι πολύ ξαφνικό». Ξεκομμένη από τη μακρά διάρκεια, η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ είναι βεβαίως ακατανόητη. Το πόσο γρήγορα, όμως, πάνε όλα από τον περασμένο Νοέμβρη, από την εξ ορισμού «ιστορική» δηλαδή εκλογή του, συνεχίζει να ξαφνιάζει.

Η θεατρική διασκευή του ξεχωριστού λογοτεχνήματος του Δ. Παπαμάρκου, παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 18/2 στο Μικρό της Μονής Λαζαριστών από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία της Γ. Μαυραγάνη. Διαβάζοντας το ΓΚΙΑΚ είχα μείνει έκπληκτη από την ευφυώς απλοϊκή  αποτύπωση τόσο «μεγάλων» ζητημάτων που πραγματεύονται την ίδια την ανθρώπινη φύση, σε ένα κουβάρι ιστοριών που ξετυλίγονται μέσα από αφηγήσεις επιζώντων στρατιωτών από το Μικρασιατικό πόλεμο.

Pages