Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδυθεί πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες προσέγγισης των κοινών. Το βιβλίο του Bollier παρέχει μια σύντομη και απλή εισαγωγή στην έννοια των κοινών όπως αυτη αναδύεται σε ποικίλα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Όπως είναι φυσικό αναπτύσσεται μια έντονη συζήτηση διεθνώς για το ποια οπτική γωνία – έμφαση σε μια ορισμένη πτυχή των κοινών – είναι πιο δυναμική για την αναβαθμίση των κινημάτων αντίστασης, λιγότερο ή περισσότερο ενωματώσιμη, κατάλληλη για την προώθηση ενός εναλλακτικού και ανταγωνιστικού παραδείγματος κοκ.

Λίγες βδομάδες απομένουν πλέον για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερό προβάδισμα της –ευφυούς, χωρίς αμφιβολία- φασίστριας Μαρίν Λεπέν πράγμα που αξιολογείται από τους δημοσιολόγους ως «άνοδος του ευρωσκεπτικισμού», σχεδόν χωρίς περαιτέρω σχόλια. 

Στην Ελλάδα δε –και όχι μόνο λόγω του αναγκαστικού επαρχιωτισμού, που προκαλείται από την ακραία «ιδιομορφία» της διαρκώς επιδεινούμενης «εθνικής» μας αθλιότητας- ελάχιστα ασχολούμαστε με τα γαλλικά πράγματα. Αν εξαιρέσουμε την αυστηρή (sic) σύσταση του Τσίπρα προς τη γαλλική αριστερά να τα βρει, υπερβαίνοντας τους άκαιρους (sic) μικροεγωϊσμούς, πολύ λίγοι δείχνει να ενδιαφέρονται.

Δύο χρόνια μετά την 20η Φεβρουαρίου του 2015 με τον Βαρουφάκη ήρθε η 20η Φεβρουαρίου 2017 με τον Τσακαλώτο. Οι κυβερνώντες πανηγυρίζουν για το ότι δε θα ληφθούν μέτρα ενώ ο Ντάισελμπλουμ και το ΔΝΤ για το ότι θα ληφθούν. Οι μεν λένε έκλεισε η συμφωνία, οι δε λένε δεν έκλεισε η συμφωνία. Το «τέλος στη λιτότητα και 100.000 θέσεις εργασίας» θα πείτε είναι λιγότερο πιστευτό από το «η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται να κάνει μεταρρυθμίσεις για να εξασφαλιστεί η δημοσιονομική σταθερότητα». Ξανά «ουάου», «νικάμε» και τα λοιπά και μετά «τι να κάναμε», «μας έβαλαν  το μαχαίρι στο λαιμό», «οι διεθνείς συσχετισμοί είναι δυσμενείς».

«Οι άνθρωποι», γράφει ο Φίλιπ Ροθ στο Αμερικανικό ειδύλλιο, «σκέφτονται συνήθως την Ιστορία στη μακρά διάρκεια· στην πραγματικότητα, όμως, η Ιστορία είναι κάτι πολύ ξαφνικό». Ξεκομμένη από τη μακρά διάρκεια, η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ είναι βεβαίως ακατανόητη. Το πόσο γρήγορα, όμως, πάνε όλα από τον περασμένο Νοέμβρη, από την εξ ορισμού «ιστορική» δηλαδή εκλογή του, συνεχίζει να ξαφνιάζει.

Η θεατρική διασκευή του ξεχωριστού λογοτεχνήματος του Δ. Παπαμάρκου, παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 18/2 στο Μικρό της Μονής Λαζαριστών από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία της Γ. Μαυραγάνη. Διαβάζοντας το ΓΚΙΑΚ είχα μείνει έκπληκτη από την ευφυώς απλοϊκή  αποτύπωση τόσο «μεγάλων» ζητημάτων που πραγματεύονται την ίδια την ανθρώπινη φύση, σε ένα κουβάρι ιστοριών που ξετυλίγονται μέσα από αφηγήσεις επιζώντων στρατιωτών από το Μικρασιατικό πόλεμο.

Ανέκαθεν, ο χώρος της ανανεωτικής – ριζοσπαστικής Αριστεράς, ανήκε στο προοδευτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και παρά το μικρό του αριθμητικό μέγεθος, μπόλιασε με επιτυχία την ελληνική κοινωνία με ιδέες όπως η Ευρώπη των εργαζομένων, τα κινήματα, η πολιτική των συνεργασιών, της απλής αναλογικής, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.

Η σύνδεση του γυναικείου φύλου με τον επιστημονικό τομέα χαρακτηρίζεται  από τη θέση της γυναίκας στην εκάστοτε κοινωνία ανά τους αιώνες και τις προκαταλήψεις που υπήρχαν προς το πρόσωπό τους. Κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες, οικογένεια-εκπαίδευση αλλά και η παραδοσιακή πεποίθηση ότι οι θετικές επιστήμες αποτελούν «αντρικό πεδίο» εξωθούσαν μεγάλα ποσοστά γυναικών στις πιο θεωρητικές σπουδές.

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές καμπάνιες αμερικανικών εταιρειών ένας εξωγήινος (και ελαφρώς αφελής) παρατηρητής θα πίστευε ότι οι διαφημιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στον Τραμπ με μηνύματα υπέρ των μεταναστών και των μειονοτήτων. Πρόκειται όμως για μια τάση που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Οταν συνειδητοποίησαν ότι… το σεξ δεν πουλάει.

Πολλές φορές από το 2009 έχει διακηρυχθεί, σε διάφορους τόνους, από κράτη, θινκ τανκς και υπερεθνικούς οργανισμούς το τέλος της κρίσης. Μ’ όλο που οι προειδοποιήσεις πως τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς δεν λείπουν, με χαρακτηριστική την εκτίμηση βασικών εισηγητών της Συναίνεσης της Ουάσιγκτον, του μανιφέστου, δηλαδή, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με πρώτο τον πολύ Λάρι Σάμερς, η γενική αίσθηση είναι πως κάποιες περιοχές του κόσμου έχουν ξεπεράσει την κρίση και οδεύουν προς «διατηρήσιμη ανάπτυξη» δείχνοντας τον δρόμο και στους υπόλοιπους.

Pages