Η σκηνή εκτυλίσσεται σε μπουζουξίδικο της Μυκόνου. Η ορχήστρα παιανίζει στο βάθος την εισαγωγή του άσματος και ο ευρισκόμενος έμπροσθέν της λαϊκός αοιδός Αντώνης Ρέμος ατενίζει το μανιασμένο πλήθος και ξεστομίζει τα κάτωθι: «Αυτό θα δει ο Σόιμπλε και θα περπατήσει ο π...ς. Θαύμα, παιδιά, σηκώθηκε ο Σόιμπλε και περπάτησε ο π...ς! Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, κ...λα Μέρκελ δεν θα μας καταστρέψεις την Ελλάδα». Κατόπιν τούτων, το μανιασμένο πλήθος έγινε μανιακό και ο αοιδός άρχισε να άδει με πάθος την τελευταία, αλλά ουχί έσχατη, επιτυχία του.

Οι Ελληνες κρατάνε την ανάσα τους. Αναπνέουν ήρεμα, υπόκωφα, κρατάνε δυνάμεις για το άδηλο απειλητικό φθινόπωρο, για τον σκοτεινό χειμώνα. Δυο-τρία μπάνια, ολιγοήμερα αγκυροβόλια σε χωριά και φίλους, τα παιδιά στις γιαγιάδες και στις κατασκηνώσεις, μπίρες στους λόφους, ακρόαση τζιτζικιών και παρατήρηση σελήνης.

Του Δημήτρη Φύσσα

Η λεκτική επίθεση που έκανε η κ. Ζαρούλια (ΧΑ) στον κ. Δραγασάκη (ΣΥΡΙΖΑ) στη Βουλή, βασισμένη στο πρόσφατο δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος», ότι η κόρη του είναι φυλακή ως «πρεζού και έμπορος όπλων», δεν ήταν απλά «ad hοminem και απαράδεκτη».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέθεσε χτες κατά τα ειωθότα στεφάνι για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Τα κόμματα έδωσαν στη δημοσιότητα, επίσης κατά τα ειωθότα, ανακοινώσεις - καθένα με τις δικές του απόψεις και εκτιμήσεις. Υπήρξαν κάποια δημοσιογραφικά αφιερώματα - τίποτε σπουδαίο, αλλά πάντως κατά τα ειωθότα. Ενώ βγήκαν για μια μέρα από τη ναφθαλίνη και οι αντιστασιακοί της δικτατορίας - κατά τα ειωθότα κι αυτοί.

«Και η Ναόμι Κάμπελ στη Μύκονο!» «Στην Ελούντα ο Κριστιάνο Ρονάλντο!» «Ηρθε και η Μαντόνα!» Κι άλλα ονόματα. Βαριά κι ασήκωτα. Ή πανάλαφρα. Οπως το δει κανείς. Ακούς πάντως τα δελτία των μισών εμπορικών καναλιών (που παίζοντας πια άνευ αντιπάλου, χαμήλωσαν κι άλλο τον πήχυ των φιλοδοξιών τους) και πιστεύεις ότι τρύπωσε στις «σοβαρές» ώρες η θεματολογία και ο τόνος των ελαφρολαϊκών μεσημεριανάδικων. Είναι που είναι ο τουρισμός η μεγάλη μας λατρεία και η μοναδική «αναπτυξιακή στρατηγική», έρχονται και οι βιπάτες αφίξεις για να δώσουν ευκαιρία αυτοθαυμασμού: «Σταυροδρόμι η Ελλάδα!» «Χόλιγουντ οι Κυκλάδες». Κ.τ.λ.

Εμείς οι δημοσιογράφοι απολυμένοι της ΕΡΤ3 –ιδιότητα την οποία αμφισβητούμε  δικαστικά με την  κατάθεση των 150 αγωγών, θεωρώντας άκυρη την ομαδική μας απόλυση, με δεδομένη την προκήρυξη των 589 θέσεων του μεταβατικού σχήματος της Δ.Τ. εκτιμούμε τα εξής:

 1.Η δέσμευση των πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου  της 20ης Ιουνίου για επαναπρόσληψη 2000 εργαζομένων της πρώην ΕΡΤ, από τους 2656 απολυμένους της 11ης Ιουνίου αποτελούσε σωστική λέμβο εξόδου από την πολιτική κρίση που προκλήθηκε από το κλείσιμο-μαύρο στην ΕΡΤ και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ ως κυβερνητικού εταίρου, με στόχο την αποφυγή των εκλογών σε εκείνη  τη φάση.

Με την παύση της ΕΡΤ, έγινε φανερό και στους πιο τυφλούς ότι έχουμε μπει, καιρό τώρα, στην φάση συσκότισης που διευκολύνει τη διάλυση. Σε τέτοιες φάσεις, τίποτα θετικό δεν μπορεί να γίνει χωρίς διαφώτιση. Η χώρα αποδιαρθρώνεται. Ο κρατικός μηχανισμός που διασφαλίζει την λειτουργία νευραλγικών δημόσιων υπηρεσιών (Παιδεία, Περίθαλψη, Ενημέρωση) ιδιωτικοποιείται ή καταρρέει, η παρουσία της Πολιτείας αποδυναμώνεται.

Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μια πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η οποία δεν εκπορεύεται από μνημονιακή δέσμευση. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μοντέλο το οποίο στη Βόρεια Ευρώπη εφαρμόστηκε επί 20 χρόνια και απέτυχε. Απέτυχε παταγωδώς και μεταφέρεται τα τελευταία δύο - τρία χρόνια, μέσα στην κρίση, στις χώρες του Νότου, στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται το φαινόμενο που είδαμε σε όλες τις προηγούμενες: Ισορροπία του τρόμου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δύο κόμματα, χωρίς τις αμφιλεγόμενες αναγωγές, βρίσκονται εκεί γύρω στο 20%. Και πρώτο εμφανίζεται μία το ένα, μία το άλλο, με τόσο μικρές διαφορές, που η μόνη τους αξία είναι να προσφέρουν τίτλους προπαγανδιστικής καλλιέργειας της λεγόμενης παράστασης νίκης.

Pages