Η Κατερίνα και η Ελένη είναι άνεργες. Ανήκουν στη μεγάλη ελληνική πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στη σκιά. Πίσω από τον ήλιο. Επιβιώνουν με τη σύνταξη της μητέρας τους. Η Κατερίνα κι η Ελένη έχουν κι από ένα παιδάκι. Χώρισαν πριν από λίγα χρόνια κι έτσι μένουν όλοι μαζί με τη μητέρα τους στο πατρικό τους σπίτι. Ο πατέρας τους έχει φύγει από τη ζωή κι οι πατεράδες των παιδιών τους αποσύρθηκαν διακριτικά από τις ευθύνες και τα.. βάρη.

Λίγα δεδομένα: Στην Ελλάδα οι νέοι είναι άνεργοι. Η διαφυγή των εσόδων από τα εισιτήρια λειτουργεί πλέον σαν απειλή για τον δημόσιο χαρακτήρα των συγκοινωνιών και το μέλλον των εργαζομένων σε αυτές. Το ποσοστό του προστίμου χρειάζεται στον ελεγκτή για να συμπληρώσει το μηνιάτικο. Η διοίκηση του οργανισμού από την αρχή προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον νεαρό, ενώ είναι σαφές ότι προηγήθηκαν λογομαχία και απειλή για «περαιτέρω» συνέπειες για το απλήρωτο εισιτήριο. Ο ελεγκτής δεν είναι αστυνομικός και επομένως έχει συγκεκριμένο «εύρος» κινήσεων απέναντι στον κάθε «τζαμπατζή». Της Άντας Ψαρρά

Ποιος θα γράψει μια τόσο θλιβερή

μπαλάντα για τους ελεγκτές εισιτηρίων άδοξοι πούναι;

(Στο διβάνι με τον Καρυωτάκη)

Η είδηση για τον θάνατο του 19χρονου στο Περιστέρι, που έπεσε και τραυματίστηκε θανάσιμα καθώς προσπαθούσε να βγει από το τρόλεϊ, συντάραξε και όχι άδικα μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, όπως τουλάχιστον εκφράστηκε στα κοινωνικά μέσα, κι ας επιμένει το κλισέ ότι τον Αύγουστο, και ακόμα πιο πολύ τον Δεκαπενταύγουστο, ειδήσεις δεν υπάρχουν πέρα από τα ρεπορτάζ για το πού πέρασαν τη χρονιάρα μέρα ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί.

Η «απομαγνητοφώνηση» των συνομιλιών των νέων που σπουδάζουν ή αυτών που μόλις αποφοίτησαν φέρνει στο προσκήνιο τη «γραμματική» και το «συντακτικό» ενός αισθήματος αβεβαιότητας και ανασφάλειας σχετικά με το επαγγελματικό τους μέλλον.

Ερευνα του Χρήστου Κάτσικα

Μολονότι προσβλητική για τη μνήμη του Θανάση Καναούτη, η Ελεγεία του Λοιδορημένου Ελεγκτή*, της Λένας Διβάνη, δεν ήταν παρά μια προσπάθεια να μπει φρένο στο συγκινησιακό “κατήφορο” της ελληνικής κοινωνίας μετά το θάνατο του 19χρονου παιδιού. Στην προσπάθεια αυτή, εξάλλου, η γνωστή συγγραφέας δεν είναι μόνη. Στην ειλικρινή αγωνία που εξέφρασε διά του γνωστού τιτιβίσματος για το συμπαθή κλάδο (και, παραδόξως, όχι συντεχνία) των ελεγκτών, αναγνωρίζεται ένα ολόκληρο ρεύμα στο δημόσιο χώρο. Μια αριστοκρατία του πνεύματος που, ιδίως από το 2008 και μετά, αδυνατεί πλέον να καταλάβει τον κόσμο.

Για την τοποθέτηση της Λ. Διβάνη, σχετικά με τον θάνατο 18χρονου νεαρού...     Διαβάζω επί λέξη τη δημόσια τοποθέτηση της προβεβλημένης συγγραφέως ροζ μυθιστορημάτων και αναπληρώτριας καθηγήτριας Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Νομικής της Σχολής Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών Λένας Διβάνη για τον τραγικό θάνατο ενός παιδιού 18 χρονών που πήδηξε από το τρόλεϊ για να αποφύγει το πρόστιμο όταν ο ελεγκτής τον έπιασε χωρίς εισιτήριο:   "Συμπέρασμα: οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει από το όχημα. Λογικό".

Θύμωσαν ορισμένα μέσα ενημέρωσης, παράγοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και οι οπαδοί της φυλετικής καθαρότητας του ελληνικού έθνους με την εξέγερση των μεταναστών στην Αμυγδαλέζα -τόπος κράτησης και όχι φιλοξενίας, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση- και προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, επειδή δέκα απ’ αυτούς δραπέτευσαν. Τους παρουσίασαν σαν μια κινούμενη απειλή για τους φιλήσυχους κατοίκους της περιοχής.

Άλλος για την Αμυγδαλέζα! Να φύγουν οι ξένοι που μας πιάνουν τα κοντέινερ και στη θέση τους να φιλοξενηθούν «μαντρωμένοι» φτωχοί Έλληνες. Αυτό είπε από το βήμα της Βουλής ο ναζί βουλευτής Λαγός, αποκαλύπτοντας το μέλλον που ονειρεύεται αυτός και οι ομοϊδεάτες του για τα αυριανά θύματα των πλειστηριασμών. Να μας αδειάσουν τη γωνιά όλοι αυτοί οι απρόσκλητοι που τρώνε και πίνουν στα κλουβιά των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ώστε να βρεθούν θέσεις για τους παρίες της κοινωνίας που καθημερινά πολλαπλασιάζονται, σύμφωνα με το ανθρωπιστικό δόγμα της Χ.Α.

Για το μέσο δημοκρατικό νου, η “εθνική κυριαρχία” δεν είναι παρά το άλλο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή η δημοκρατία· για τους θιασώτες του ρωμαϊκού δικαίου, όπως ο Νίκος Δένδιας, η επίκληση της εθνικής κυριαρχίας είναι η άσκηση του “δικαιώματος” του κράτους στον ολοκληρωτισμό. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, στις αρχές Ιουλίου, όταν ο ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Όρμπαν βρέθηκε στο Στρασβούργο για να εξηγήσει γιατί το Σύνταγμα έχει τροποποιηθεί δώδεκα φορές, ο Θεμελιώδης Νόμος άλλες τέσσερις και τα ανθρώπινα δικαιώματα πάνε κατά διαόλου, στο ίδιο ακριβώς επιχείρημα κατέφυγε: η Ουγγαρία είναι ανεξάρτητη χώρα, ως τέτοια λοιπόν έχει κάθε δικαίωμα να είναι αντιδημοκρατική.

Pages