Ο Μπάμπης έχει ένα όνειρο. Θέλει να δει την πατρίδα του καθαρή από αλλόθρησκα, αλλόφυλα και κομμουνιστικά σκουπίδια.

 

 

Ο Μπάμπης έχει μονίμως στο μπαλκόνι του κρεμασμένη την γαλανόλευκη και όσοι «σκουρόχρωμοι» τον συναντούν στη γειτονιά αλλάζουν πεζοδρόμιο.  Ο Μπάμπης κουβαλάει μονίμως στην κωλότσεπη ένα σουγιά. Αυτό είναι το ιδεολογικό του εργαλείο. Αυτό το έδωσε και το παρατσούκλι που τον ξέρουν όλοι. Είναι ο «Μπάμπης ο σουγιάς».

 

Το κεντρικό σημείο αναφοράς της κρίσης που βιώνουμε από το 2008 και μετά είναι το τραπεζικό σύστημα. Όσο και αν γίνεται προσπάθεια από τα κυρίαρχα ΜΜΕ στην Ευρώπη να αποδοθεί η κρίση στα κρατικά ελλείμματα των χωρών της Ευρωπαϊκής περιφέρειας, η αλήθεια είναι ότι η κρίση που βιώνουμε είναι κυρίως τραπεζική. Πως μπόρεσαν όμως τραπεζικοί και ασφαλιστικοί κολοσσοί όπως η Lehman Brothers και η AIG να καταρρεύσουν; Φταίει η απερίσκεπτη πολιτική των διοικήσεών τους ή μήπως το πρόβλημα είναι όπως πολλοί λένε συστημικό. Αν πάλι είναι συστημικό τι είναι αυτό που κάνει το «σύστημα» τόσο ευάλωτο;

Τον τελευταίο χρόνο η πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνω εντεταλμένους υπαλλήλους του στην Ελλάδα, π.χ. τον κ. Τόμσεν) στέλνει προς την Αθήνα μήνυμα συνεργασίας για την αναμόρφωση (αν όχι την ανατροπή) του ελληνικού μνημονιακού «προγράμματος».

Πρόδηλα αντιεκπαιδευτικά χαρακτηριστικά έχουν οι αλλαγές που προωθούνται από το υπουργείο Παιδείας με το νομοσχέδιο για το Λύκειο και την Τεχνολογική Εκπαίδευση. Στην προκαταρκτική συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή υπήρξαν σκληρότατες κριτικές ενώ απορρίφθηκε απ΄ όλους τους εκπαιδευτικούς φορείς, μαζί και από τον Συνήγορο του Παιδιού, οι οποίοι εκφράζουν έντονες επιφυλάξεις και πλήρη διαφωνία για την ψήφισή του στις 10.9.2013. Θλιβερή διαπίστωση είναι ότι την επόμενη μόλις μέρα αρχίζουν τα μαθήματα. Προχειρότητα και ανεπάρκεια σε όλο της το μεγαλείο.

Όλα αυτά που ήταν λάθος στη σκέψη και την πρακτική των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων εξερράγησαν σε συμπυκνωμένη μορφή επ’ ευκαιρία της Συρίας. Εντάξει, υπάρχει ένας κακός δικτάτορας που (φέρεται να) χρησιμοποίησε δηλητηριώδη αέρια εναντίον του πληθυσμού της χώρας του - αλλά ποιος αντιτίθεται στο καθεστώς του; Φαίνεται πως ό, τι απέμεινε από τη δημοκρατική - κοσμική αντίσταση πνίγεται λιγότερο ή περισσότερο στο χάος των φονταμενταλιστικών ισλαμικών ομάδων που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία, με ισχυρή παρουσία της Αλ Κάιντα στις σκιές.

Η ακαδημαϊκή χρονιά 2011-2012 χαρακτηρίστηκε, εκτός από τις 2 εκλογικές αναμετρήσεις, τα3 κυβερνητικά σχήματα άσκησης της μνημονιακής πολιτικής που διέλυσε και διαλύει την ελληνική κοινωνία και τη χώρα και καταστρέφει ζωές ανθρώπων - κυρίως των νέων-, τους 3 υπουργούς Παιδείας και από τις κινητοποιήσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας, δασκάλων, φοιτητών και εργαζομένων.

Διάβασα πρωί- πρωί της Τρίτης το κύριο θέμα των Νέων με τίτλο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» και από τότε κλαίω ασταμάτητα, βρυσούλες έχουνε γίνει τα μάτια μου. ‘Όταν θέλουν οι άτιμοι να σε συγκινήσουν, το κάνουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Διαθέτουν και τις κατάλληλες πένες, άλλωστε. Διαβάστε και κλάψτε:

Αν ο θάνατος έρχεται πρόωρα, δηλώνω πως αυτό για μένα είναι ένα κέρδος. Όποιος ζει σαν κι εμένα, ανάμεσα σε αναρίθμητα δεινά, πώς είναι δυνατόν να μην κερδίζει πεθαίνοντας; Η παραπάνω ρήση του Σοφοκλή θα μπορούσε να είναι το αποχαιρετιστήριο γράμμα της Μαρίας. Η Μαρία έδωσε τέλος στη ζωή της, Σάββατο προς Κυριακή, κάπου στη Νίκαια. Τη γνώριζα μόνο από το Facebook. Όπως έμαθα από τους πραγματικούς της φίλους, είχε έναν μικρό φούρνο, αλλά η κρίση, «κατάπιε» και αυτόν, όπως έκανε με χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις. Αλλά εκείνη δεν κάθισε μέσα να κλαίει ή να κάνει από τότε αυτό που εν τέλει έκανε. Βγήκε στους δρόμους και φώναξε.

Σε μπούμερανγκ για τη Χρυσή Αυγή εξελίχτηκε η δίκη κατά του αντιφασισμού, την οποία που είχε προκαλέσει τον Μάιο του 2009. Την ίδια στιγμή, απόντα ήταν και τα μεγαλύτερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
 

Τα τελευταία χρόνια τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια κλιμακούμενη διαδικασία συρρίκνωσης και απορρύθμισης συνεπεία των λανθασμένων θεσμικών παρεμβάσεων, της υποχρηματοδότησης (μείωση κατά 60% του τακτικού προϋπολογισμού και κατά 70% των δημοσίων επενδύσεων), του περιορισμού των κονδυλίων έρευνας, της συνεχούς ελάττωσης του προσωπικού (συνταξιοδοτήσεις, κατάργηση διδασκόντων 407/80), της εφεδρείας και της επαπειλούμενης διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων.

Pages