Ο φετινός Αύγουστος βάλθηκε να καταρρίψει όλα όσα τον συνόδευαν επί δεκαετίες. Αυτά που σηματοδοτούσαν τον κατ' εξοχήν μήνα της θερινής ραστώνης και, πλέον, έχουν γίνει μύθος. Και όσο κι αν έχουμε μάθει να ζούμε με μύθους, τούτοι δω οι αυγουστιάτικοι δεν μας αρέσουν καθόλου...

- Μύθος πρώτος: ο Αύγουστος έχει δύο φεγγάρια. Ακόμα κι αυτά έγιναν ένα, πιθανόν στο πλαίσιο της κινητικότητας. Αλλά τι να περιμένει κανείς από τον ανέραστο Κυριάκο, που σαγηνεύεται πιο πολύ από την προοπτική πώλησης του ΟΣΕ, παρά από την πιθανότητα (λέμε τώρα...) να βγει ραντεβού με τη Μόνικα Μπελούτσι!

Κύλησε περίπου ένας χρόνος από την αναρρίχηση του κ. Σαμαρά στην πρωθυπουργία και πενήντα μέρες από τη δική μας 11η, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε και απέτυχε παταγωδώς να κλείσει την ΕΡΤ. Τη σωρεία παραβιάσεων του ελληνικού και κοινοτικού δικαίου, αλλά και της καθιερωμένης για δεκαετίες πρακτικής των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και του κόσμου στον τομέα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης πολλοί την έχουμε σχολιάσει πολλαπλώς. Εδώ θέλω να επισημάνω κυρίως δυο πράγματα. Πρώτον, ότι η «περίπτωση ΕΡΤ» είναι ίσως από τις πιο χαρακτηριστικές της παθογένειας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Είναι κρίμα που ο Καρλ Μαρξ δεν είναι πια κοντά μας για να σχολιάσει την είδηση ότι το 90% των εργαζομένων στα καταστήματα Sports Direct προσλαμβάνονται πια με συμβάσεις έκτακτης ανάγκης (zero hour contracts) - είναι διαθέσιμοι για όσες ώρες εργασίας είναι διατεθειμένος να τους προσφέρει ο εργοδότης τους

Ο συγγραφέας του Κομμουνιστικού Μανιφέστου θα είχε πολλά να πει για την είδηση ότι ο αριθμός των εργαζομένων για την ελαστικότερη από όλες τις μορφές εργασίας εκτινάχτηκε πέρσι κατά 25%.

Ήταν αναμενόμενο ότι από τη βαρβαρότητα των μνημονιακών  πολιτικών δε θα γλύτωναν ούτε οι ανήλικοι μαθητές , πόσο μάλλον που αυτοί θα είναι η επόμενη γενιά ενηλίκων η οποία  θα βιώσει περισσότερο από την τωρινή , τις συνέπειες ενός εργασιακού μεσαίωνα σε ένα κράτος – άθλιο προτεκτοράτο των δανειστών και των «σωτήρων» μας.

Ήδη οι πανελλαδικές εξετάσεις στο Λύκειο μέσα σε τρία  χρόνια κρίσης ανέδειξαν τον ταξικό χαρακτήρα του σχολείου, κάνοντας τον ανταγωνισμό για τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών ακόμη μεγαλύτερο.

Αρκετός λόγος έγινε τελευταία για την αλληλεγγύη με αφορμή τη διανομή τροφίμων από τη Χρυσή Αυγή. Εμμεση ή άμεση αναφορά στο θέμα έγινε, επίσης, με τα κείμενα του κ. Μαραντζίδη (18/7)και της κ. Ρηγοπούλου (24/7) από τις στήλες αυτής της εφημερίδας. Με αφορμή τα παραπάνω ακολουθούν ορισμένες σκέψεις μου πάνω στο θέμα της αλληλεγγύης.

Προχθές ανέβηκα ξανά στη Σαλονίκη. 

Τελευταία, από τότε που εκπροσωπώ το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών στο ΔΣ του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ανεβαίνω συχνά. Και μ΄ αρέσει. Όχι ότι σας κόφτει, αλλά Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που μεγάλωσα και η φράση πατρίδα είναι η παιδική ηλικία με εκφράζει εντελώς. Όποτε επιστρέφω βρίσκομαι σπίτι. Και μόνο να αντικρύσω τον Πύργο τον Λευκό μου φεύγει κάθε σκιά μελαγχολίας, με πιάνει μια αισιοδοξία, έτσι, άνευ λόγου και αποχρώσης αιτίας, ή μάλλον το αποχρώσης έχει να κάνει με το χρώμα του Θερμαϊκού.  

Αίσθηση έχει προκαλέσει η δήλωση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα πως 20 δισεκατομμύρια ευρώ βρίσκονται σε μπαούλα, μαξιλάρια και στρώματα. Χιλιάδες Έλληνες σκίζουν τα στρώματά τους, για να ανακαλύψουν τα δισεκατομμύρια που τους λείπουν.

Ο κ. Στουρνάρας δεν αποκάλυψε πόσα χρήματα βρίσκονται σε μπαούλα, πόσα σε μαξιλάρια και πόσα σε στρώματα, ώστε να μην γνωρίζουν οι πολίτες αν πρέπει να επενδύσουν σε στρώματα ή σε μαξιλαροθήκες.

Pages