Μου μοιάζεις ή σου μοιάζω πολύ, όλοι το λέμε άμα γνωριστούμε καλύτερα. Στο φιζίκ, στις εκφράσεις, στον τρόπο που κινούμαστε στο χώρο – σε πολλά.

Δε βγαίνω βέβαια συχνά εκτός εαυτού με το κράτος μου, ούτε με την κυβέρνηση, όπως εσύ – είμαι αυτό που θα ΄λεγε κανείς “νομοταγής πολίτης”.

Έχω ακούσει να με λένε και “δουλοπρεπή”.

Είμαι ευγενής προς τους ξένους γενικά, και κατά πάσα πιθανότητα έχω βγάλει κι ένα πανεπιστήμιο – ή προς τα ΄κει οδεύω. Ή το βγάζει τώρα, όπου να΄ ναι, το παιδί μου.

Δουλεύω ή θα δουλέψω πολύ στη ζωή μου. Όπως και συ. Μάλλον κακοπληρωμένος. Οι χαλεποί καιροί.

Είμαι φίλαθλος, ή οπαδός, ή χουλιγκάνι.

Σκυφτός, ωχρός, προβληματισμένος, με χαμόγελο σταθερά παγωμένο. Για μέρες τον βλέπω να κάθεται ανέκφραστος, με βλέμμα απλανές και σκέψεις που δεν χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος για να καταλάβεις πως ταξιδεύουν σε κάτι πολύ δυσάρεστο. Και από δίπλα η γυναίκα του. Προσπαθεί να δείχνει δυνατή. Πότε-πότε, συμμετέχει σε κάποια συζήτηση αλλά με το βλέμμα πάντα στον άνδρα της. Δείχνει σαν να την πνίγουν οι ενοχές, που ακόμα μπορεί να χαμογελά. Ή να προσποιείται. Φιλοξενούμενοι στο ίδιο ξενοδοχείο κοινών φίλων, αποφασίζω να τον προσεγγίζω. Με φόβο, πρέπει να παραδεχθώ. Είμαι αρκετά δειλός για να μιλάω για τον καρκίνο. Δεν πάει πολύ καιρός που έχασα ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο.

Στις αρχές Οκτωβρίου 2012 επισκέφτηκε την Αθήνα η Καγκελάριος Μέρκελ. Με απόφαση του  Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής, απαγορεύτηκε, για πρώτη φορά μετά την περίοδο της χούντας, για λόγους δημόσιας ασφάλειας και μη διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής της πρωτεύουσας κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία στην ευρύτερη περιοχή της πόλης. Για την αιτιολόγηση της απαγόρευσης, ξεθάφτηκε ως και χουντικό νομοθετικό διάταγμα (794/1971) του οποίου η σχέση με το ισχύον Σύνταγμα είναι αυτή του φάντη με το ρετσινόλαδο. Η αυτή περίπου απόφαση – χωρίς πλέον αναφορά στο χουντικό νομοθέτημα - ελήφθη και προ ημερών για την επίσκεψη του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών.

Το ζεστό ξημέρωμα της 30ης Ιουλίου 2013, πέθανε η Αλίντα Δημητρίου, μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στο ντοκιμαντέρ και στις ιδέες της Αριστεράς.

Τη γνώρισα, μαζί με τον αχώριστο σύντροφό της, το Σωτήρη Δημητρίου, σε κάποιο Φεστιβάλ της Δράμας, πριν από το 2000, αν δεν κάνω λάθος. Ως τότε την ήξερα μόνο ως όνομα, ως σκηνοθέτιδα πολλών ταινιών ντοκιμαντέρ, τα περισσότερα των οποίων δεν είχα δει και ως συγγραφέα ενός λεξικού ελληνικών ταινιών μικρού μήκους.

Σηκώνεσαι χαράματα μουδιασμένος. Χέρια και πόδια ψάχνουν να πιάσουν και να σταθούν. Φτιάχνεις κάτι πρόχειρο να φας, πίνεις έναν ελληνικό καφέ, κάνεις δυο τσιγάρα και φεύγεις. Έχεις μεγάλη μέρα μπροστά σου, το εργοστάσιο πλαστικών είναι μακριά. Περπατάς δέκα λεπτά μέχρι το σημείο που έρχονται και σε παίρνουν. Δεν μπορείς να πάρεις το αυτοκίνητό σου, τα λεφτά δεν φτάνουν για τέτοιες πολυτέλειες. Μοιράζεσαι τη διαδρομή.

Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας το 1909, έναν αιώνα πριν, ήταν το πρώτο μέτρο εργατικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε στην Ελλάδα. Το ξήλωμα, στα χρόνια των μνημονίων, κάθε νομικού πλαισίου που περιορίζει τον βαθμό εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας δεν θα μπορούσε να την αφήσει αλώβητη

Έχει ενδιαφέρον, πιστεύουμε, μια αναδρομή στο ιστορικό της καθιέρωσής της και η εξέταση των κοινωνικών και ιδεολογικών συμμαχιών που την προώθησαν. Ίσως εκπλήξει τον αναγνώστη η (διαφορετική από τη σημερινή) στάση των μεγάλων και μικρών εργοδοτών απέναντι στην αργία της Κυριακής, την οποία θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε με βάση τις διαφορετικές δομές.

Τα υψηλά ποσοστά χαμηλών βαθμολογιών που καταγράφηκαν και φέτος στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπου περίπου το 1/3 των εξετασθέντων (περίπου 30 χιλιάδες) έγραψαν κάτω από τη βάση, όσο και τα βαθμολογικά «ναυάγια» (10 χιλιάδες εξετασθέντες έδωσαν σχεδόν λευκή κόλλα) πριμοδοτούν την ανάπτυξη μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από την εξήγηση του φαινομένου, η οποία «φορτώνει» την αποτυχία αποκλειστικά στους ώμους των μαθητών, «που είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι», και των εκπαιδευτικών, που είναι «άσχετοι» ή «τεμπέληδες».

Να προβάλει θετικά το έργο είχε αναλάβει η… εταιρία δημοσκοπήσεων

Του Λευτέρη Αρβανίτη

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις για την έρευνα που δημοσίευσε στην κυριακάτικη έκδοσή της η εφημερίδα Μακεδονία και παρουσιάζει τους πολίτες της Θεσσαλονίκης να συμφωνούν στη μεγάλη τους πλειονότητα με την κατασκευή Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στην περιοχή της Ευκαρπίας. Όπως αποδεικνύεται η εταιρία δημοσκοπήσεων που ανέλαβε την έρευνα, έχει αναλάβει και μέρος της διαφημιστικής καμπάνιας του έργου. Μάλιστα όπως αναφέρει στην επίσημη ιστοσελίδα της το έργο που πήραν από τον ΦΟΔΣΑ (φορέας διαχείρισης στερεών αποβλήτων) έχει να κάνει με τη θετική προβολή του ΣΜΑ Ευκαρπίας.

Η Ελλάδα, όπως την «αγάπησαν» οι ναζί κατακτητές

Πίσω από τη φανατική προσκόλληση σε φράσεις αρχαίων συγγραφέων και τη χρήση γραμματικών τύπων της καθαρεύουσας, οι θιασώτες της ρατσιστικής βίας κρύβουν τη βαθιά τους απέχθεια σε κάθε τι πραγματικά ελληνικό

Pages