Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μια πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η οποία δεν εκπορεύεται από μνημονιακή δέσμευση. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μοντέλο το οποίο στη Βόρεια Ευρώπη εφαρμόστηκε επί 20 χρόνια και απέτυχε. Απέτυχε παταγωδώς και μεταφέρεται τα τελευταία δύο - τρία χρόνια, μέσα στην κρίση, στις χώρες του Νότου, στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται το φαινόμενο που είδαμε σε όλες τις προηγούμενες: Ισορροπία του τρόμου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δύο κόμματα, χωρίς τις αμφιλεγόμενες αναγωγές, βρίσκονται εκεί γύρω στο 20%. Και πρώτο εμφανίζεται μία το ένα, μία το άλλο, με τόσο μικρές διαφορές, που η μόνη τους αξία είναι να προσφέρουν τίτλους προπαγανδιστικής καλλιέργειας της λεγόμενης παράστασης νίκης.

Με όσες νότες αισιοδοξίας κι αν εμπλουτιστούν τα φετινά διαγγέλματα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, μελαγχολικός θα παραμείνει ο τόνος τους. Ακόμα κι αν αυτοεκβιαζόμενοι προσεγγίσουμε τα πράγματα με «θετική σκέψη», και πάλι θα μετρήσουμε περισσότερα προβλήματα παρά παρηγορητικά σημάδια. Κατά κοινή ομολογία, δεν βρισκόμαστε πια στην περίοδο που η μείωση της δημοκρατίας οφειλόταν πρωτίστως στη δράση εξωθεσμικών κέντρων. Σήμερα, στα χρόνια των Μνημονίων, η επίσημη Ελλάδα, όπως αναγνωρίζουν και οι κρατούντες, έχει συνυπογράψει τη μείωση της εθνικής της κυριαρχίας, άρα και την κολόβωση της δημοκρατίας της.

    Καθημερινά μιλάμε για ελευθερία, ιδίως στην Ελλάδα, χώρα γεννημένη από επανάσταση, και από τις ελάχιστες που έκαναν εθνικό ύμνο έναν Ύμνο στην Ελευθερία. Ωστόσο τι σημαίνει αυτή η λέξη; Για μερικούς να μπορείς να τρέχεις ανεμπόδιστος στην εθνική, για άλλους να έχεις καταναλωτικές επιλογές. Οι πολιτικοί φιλόσοφοι είναι πιο απαιτητικοί. Ο Ηζάια Μπέρλιν διέκρινε μεταξύ θετικής και αποθετικής ελευθερίας, δυο ανταγωνιστικών μεταξύ τους εννοιών. Αποθετική ελευθερία είναι, χονδρικά, η δυνατότητά σου να ζεις ελεύθερος από εξωτερικούς καταναγκασμούς, ενώ θετική ελευθερία η δυνατότητα που σού δίνει η κοινωνία να ζεις με τον τρόπο που εσύ ο ίδιος προτιμάς.

«Θα ήθελα να ζητήσω από όλους σας να μη συνεχίσετε αυτήν τη στιγμή τη συζήτηση για νέο κούρεμα… Δεν είναι πρός το συμφέρον σας». Αυτά είπε ο Wolfgang Schaeuble στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν κατακρίνω τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας που αρνείται να συζητήσει σε αυτήν τη φάση διαγραφή του ελληνικού χρέους. Οι ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία απέχουν μόλις δύο μήνες. Δεδομένης της προσέγγισης του Βερολίνου στην αντιμετώπιση της κρίσης, φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος να χάσεις ψήφους από το να πεις «εντάξει, λοιπόν, ας αρχίσουμε να είμαστε ρεαλιστές».

Δύο σημαντικά ραντεβού είχε την περασμένη Πέμπτη ο Ελληνας πρωθυπουργός, από τα οποία αποκόμισε «στα λόγια» γύρω στα 240 εκατομμύρια ευρώ. Το πρώτο ήταν με τον «μισητό» Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, «τον ανθέλληνα, που πίνει το αίμα του λαού μας χειρότερα κι από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας», όπως σημείωσαν ακόμα και φανατικοί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Από το ραντεβού αυτό αποκόμισε η Ελλάδα περίπου 100 εκατομμύρια, αόριστες υποσχέσεις και 10 ώρες με κλειστή την Αθήνα από πάνοπλους αστυνομικούς. Το δεύτερο ραντεβού ήταν με την ηγεσία των...

Πρόσφατα γράψατε για το ζήτημα της παρακολούθησης. Πιστεύετε ότι τα μέτρα ασφαλείας τα οποία στοχεύουν στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, αποτελούν μια πιθανή απειλή για τα δικαιώματα των πολιτών τόσο εντός όσο και εκτός Ευρώπης;

Αν παρακολουθούσε κανείς τον τρόπο με τον οποίο περιέγραψαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης υπέγραψε τη θανατική του καταδίκη. Δέκα κομμάτια γίνανε, ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να διαλύσει τις συνιστώσες, οπλαρχηγός ο Λαφαζάνης, δεν έχουνε πρόγραμμα, συνεδριάζανε πέντε μέρες και έκαναν μια τρύπα στο νερό. Αυτά και άλλα τόσα ακούστηκαν και γράφτηκαν κι όσο τ' άκουγες και τα διάβαζες, νόμιζες ότι το συνέδριο δεν έγινε στο Τεκβοντό αλλά στο Βατερλό. Θέμα χρόνου ήταν να σκάσουνε μύτη από καμιά γωνιά ο Ναπολέοντας με τον Ουέλλιγκτον.
 
Εθελοντές ελεγκτές τρόλεϊ έφτασαν στο σημείο να σπάσουν στο ξύλο, με τη συνέργεια του οδηγού, επιβάτη που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για ρατσιστική και παράτυπη συμπεριφορά σε αλλοδαπούς επιβάτες, σύμφωνα με επώνυμη καταγγελία του ίδιου προς την εταιρεία Οδικές Συγκοινωνίες (ΟΣΥ), από την οποία ζητάει να του δοθούν τα ονόματα των εμπλεκομένων για κάθε νόμιμη χρήση.
 

Σε μια πρόσφατη έκθεση, είχα μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με μια από τις νεότερες εργαζόμενες στην γκαλερί. Καθώς γύρισε την πλάτη της είδα ότι στο πίσω μέρος του t-shirt έγραφε: «Εξυπηρέτηση πελατών». Έμεινα έκπληκτη. Ολόκληρη η συζήτηση φάνηκε να καταρρέει, η εμπειρία μου από αυτή υποβιβάστηκε σε ένα είδος εμπορικής συναλλαγής. Η σχέση μου με την γκαλερί και με αυτό το ελκυστικό άτομο μετατράπηκε σε μια εργαλειακή, αγοραία ανταλλαγή. 

Pages