Η μακάβρια αριθμητική των νεκρών στους καταυλισμούς μας εξοικειώνει με την κανονικότητα της εξαθλίωσης. Μέρος της κανονικότητας είναι και οι διαρκώς διαψευδόμενες δεσμεύσεις για μεταφορά των προσφύγων σε καλύτερες συνθήκες. Υπερεπένδυση στην επικοινωνιακή διαχείριση και στο βάθος θεσμική αποτελμάτωση: διαμονή προσώπων σε χώρους κρατικής ευθύνης χωρίς κανόνες ασφαλείας, ανύπαρκτοι κανονισμοί λειτουργίας καταυλισμών, διορισμοί διοικητών χωρίς σαφείς διαδικασίες, προσόντα και αρμοδιότητες. Διαρκείς, αντιφατικές ad hoc ρυθμίσεις ανάγονται σε πλαίσιο διαχείρισης του προσφυγικού.

Λέγεται κατά κόρον, ακόμα και από υπουργικά χείλη, υποστηρίζεται από μόνιμους αρθρογράφους στον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Τελευταία, δε, γράφεται και από μπλόγκερ – έστω της εγκυρότητας ενός Πιτσιρίκου: «η κυβέρνηση αυτή πρέπει επιτέλους να κυβερνήσει». 

Πολλές φορές, από αυτήν την στήλη έχω γράψει πως «αυτό δεν τελειώνει ποτέ». Άλλες τόσες έχω διατυπώσει το αίτημα: «όχι άλλο σώσιμο». Λιγότερες ήταν αυτές, στις οποίες διακριτικά (sic) διαπίστωσα πως οι κυβερνώντες μας δεν έχουν αίσθηση της καθημερινής υλικής ζημιάς, που προκαλεί η πολιτική τους στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, με αποτέλεσμα άλλοι να εκδηλώνουν το σύνδρομο της Αντουανέτας και άλλοι, ακόμη καλύτερα, να θεωρούμε πως, εμείς οι διαρκώς εξαθλιωνόμενοι μισθωτοί, συνταξιούχοι etc, τους χρωστάμε κιόλας, που … δεν εγκατέλειψαν τη μάχη.

Πάνε δύο χρόνια από εκείνο το τηλέφωνο: «Ο Γιασίρ είμαι. Με θυμάστε; Ο Γιασίρ… Που είχατε έρθει στην Αμυγδαλέζα…». Καταλάβατε, ο Γιασίρ ήταν κρατούμενος εκεί. Κι εκείνο το πρωί νόμιζα πως το τηλέφωνο ήταν ο τρόπος του να μου πει «μην μας ξεχάσετε τώρα που ήρθατε στα πράγματα: δεσμευτήκατε».

Αποτελεί βέβαια ιστορικό γεγονός ότι ο κοινωνικός άνθρωπος όχι μόνο επιβίωσε αλλά και υπερίσχυσε μέσα στη φύση ως homo sapiens, έννοια που -εξαρχής- είναι αναπόδραστα και γενετικά συνδεδεμένη με τον homo technologicus (homo sapiens technologicus), απόγονο του homo faber. Iδιαίτερα στην εποχή μας, σε κάθε πτυχή και όψη του βίου, είναι αδιανόητο να φανταστούμε τον εαυτό μας έξω από το τεχνοπεριβάλλον που δημιούργησε η ανθρώπινη παρέμβαση.

Αν η συζήτηση για τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται, έπειτα από τόσα κείμενα, πάνελ, βιβλία και ντοκιμαντέρ, αν εμπλέκει πολύ περισσότερους απ’ όσους βίωσαν τραυματικά το 2015, αλλά ακόμα αυτούς τους τελευταίους, είναι ίσως γιατί ο «απολογισμός» αφορά κάτι ευρύτερο από την κρίση για τους πρωταγωνιστές, τα μετρήσιμα επιτεύγματα ή τις απτές απώλειες. Απολογισμούς κάνει κανείς, εκτός από τις επετείους, όταν πρόκειται για το τέλος μιας εποχής. Κι από την άποψη αυτή, η συζήτηση που συνεχίζεται αφορά περισσότερο την εποχή μετά το τέλος.

«Σήμερα όλοι είναι ρεφορμιστές. Όλοι. Παρά την εξόφθαλμη αποτυχία του ρεφορμιστικού δρόμου». Η φωνή του Μάριο Τρόντι διαπερνά, ήπια και σταθερή, δίχως ίχνος δισταγμού, την κατάμεστη αίθουσα δυναμιτίζοντας την ατμόσφαιρα στο ακροατήριο. Ψίθυροι, σαστίσματα, επευφημίες άλλα και αποδοκιμασίες αντικαθιστούν την σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα. Ο ίδιος παραμένει στωικός και συνεχίζει με οξυδέρκεια τα λεγόμενά του. Στις πρώτες σειρές, απέναντί του σχεδόν, ανάμεσα σε άλλα «ιερά τέρατα», κάθεται ο Αντόνιο Νέγκρι. Δεν ήταν η πρώτη  λεκτική «βόμβα» του Τρόντι, αλλά ίσως η πιο επιδραστική κατά την διάρκεια της ομιλίας του, η οποία σήμανε και την έναρξη του 1ου Συνεδρίου στη Ρώμη για τον Κομμουνισμό του 21ου αι. με αφορμή τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Με την χθεσινή ορκωμοσία του νέου πλανητάρχη ίσως μπαίνουμε, πραγματικά, σε μια νέα εποχή. Η επιμονή του Τραμπ σε απόψεις, που, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής προεκλογικής εκστρατείας, εκλήφθηκαν από πολλούς ως σκέτη δημαγωγία και «λαϊκισμός», δείχνει πως μάλλον αστόχησαν αυτοί οι πολλοί –έγκυροι και άκυροι, δεξιοί κι «αριστεροί».

Πόσα ψέματα μπορείς να χωρέσεις σε μια αποχαιρετιστήρια ομιλία; Αν είσαι ο Αμερικανός πρόεδρος που κέρδισε Νόμπελ ειρήνης ενώ κατάφερε μόνο στον τελευταίο χρόνο της θητείας του να βομβαρδίζει ταυτόχρονα επτά χώρες, ρίχνοντας 48.819 βόμβες (περίπου 2,7 βόμβες ανά ώρα) τότε η απάντηση είναι… πολλά ψέματα.

Μεταφέρθηκαν προχθές σε ξενοδοχεία οι τελευταίοι 45 πρόσφυγες που διέμεναν ακόμη στο Βαγιοχώρι και είναι αλήθεια ότι αισθανθήκαμε βαθιά ανακούφιση όσοι και όσες γνωρίζαμε την κατάσταση στον άθλιο αυτό καταυλισμό. Στο γυμνό χώμα ήταν στημένες οι σκηνές, μονάχα μια κουβέρτα κάτω από τα ταλαιπωρημένα σώματα. Εδέησε όμως πια ο «αρμόδιος» υπουργός να πράξει το αυτονόητο ώστε να μην τους βρει εκεί και η παγωνιά της επόμενης εβδομάδας. Και, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σε κάποια νησιά, εδώ η μεταφορά έγινε χωρίς διαμαρτυρίες των ξενοδόχων και «της τοπικής κοινωνίας». Ως επιτυχία του «αρμόδιου» υπουργού παρουσιάστηκε το γεγονός, είναι όμως έτσι;

Pages