Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: Η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (Π.Γ.Δ.Μ.), ολοκληρώνοντας τις διαδικασίες που έχει προβλέψει για τον εαυτό της, επικυρώνει τελικά τη συμφωνία με την Ελλάδα για το «Μακεδονικό». Στη συνέχεια η συμφωνία έρχεται στην ελληνική Βουλή, αλλά η χώρα μας αρνείται την επικύρωση. Η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.

Εδώ και περίπου ένα μήνα με αφορμή το Μακεδονικό πραγματοποιούνται σχεδόν καθημερινά στην Θεσσαλονίκη ακροδεξιάς κοπής συγκεντρώσεις με υποστηρικτές πάσης φύσεως «μακεδονομάχους». Τα ρατσιστικά και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα των συμμετεχόντων, που στον πυρήνα τους είναι μέλη της Χρυσής Αυγής και κάθε λογής ακροδεξιοί, δηλητηριάζουν καθημερινά την κοινωνική ζωή της πόλης.

Γίνεται πολύς λόγος πλέον για την παλινόρθωση του τέρατος του σκοταδισμού στην πόλη. Σε μεγάλο βαθμό δικαίως. Μέσα σε μικρό διάστημα είχαμε πολλά κρούσματα, επίθεση σε δύο συμμετέχοντες στο gay pride στην παραλία της πόλης, επίθεση στον Δήμαρχο μας σε μια δημόσια εκδήλωση, τραμπουκισμοί και προσπάθεια ματαίωσης δημοσίων εκδηλώσεων όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τις τελευταίες εβδομάδες η Θεσσαλονίκη βιώνει δύσκολες στιγμές, και κάθε δημοκρατικά ευαίσθητος πολίτης αισθάνεται καθημερινά το λιγότερο άβολα. Οι συγκεντρώσεις για το λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα φαίνεται πως άνοιξαν τους «ασκούς του Αιόλου».

Με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης στη χώρα μας, η ριζοσπαστική Αριστερά, με προεξάρχοντα τον τότε ΣΥΡΙΖΑ, διαμόρφωσε μια ανάλυση και τις συναφείς προγνώσεις, οι οποίες αποδείχτηκαν επιτυχείς πέραν του αναμενομένου. 

Δεν περίμενα να διαβάσω το "Ενα πεντιγκρί" του Patrick Modiano για να αποδεχτώ το μέγεθος της μαστοριάς που διαθέτει ως λογοτέχνης. Μόνο που σε αυτό το μικρό βιβλίο καταγραφής της νεότητάς του, με τρόπο μοναδικά ψύχραιμο και κάποιες φορές ηθελημένα σπαρακτικό, εξηγεί τα θεμέλια της Τέχνης του με αφοπλιστική ειλικρίνεια και πάντα τολμηρή διάθεση ανακατασκευής της μνήμης. 

Μια και είναι φανερό πως η όλη αποτίμηση του κυβερνητικού έργου, ενόψει της εκλογικής περιόδου που ανοίγει αντικειμενικά, θα αξονιστεί γύρω από το «τέλος των Μνημονίων» και τις προοπτικές της ελληνικής «ανάπτυξης» έχει σημασία –όσο το δυνατόν … ψυχραιμότερα- να δούμε πού βρισκόμαστε.

Pages