Ηταν κάποτε μια ομάδα που μέσα σε ένα βράδυ έγινε θρύλος για τους λάθος λόγους… Ηταν κάποτε μια ομάδα που “υποχρέωσε” τους  μεγάλους να υποκληθούν, που έκανε οπαδό της τον Ντιέγκο Μαραντόνα, που ανάγκασε τον Ζινεντίν Ζιντάν να δακρύσει… Ηταν κάποτε μία ομάδα που μέσα σε ένα βράδυ απέκτησε εκατομμύρια οπαδούς σε όλο τον κόσμο, που ολόκληρη η ποδοσφαιρική “ανθρωπότητα” γνώρισε το σήμα της. Μόνο που ήταν βαμμένο με μαύρο χρώμα…

Ήταν η Σρεμπρένιτσα, ηλίθιε… Ήταν η μεγαλύτερη σφαγή  σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο… Και εσύ, κυρίως, ηλίθιε θα έπρεπε να ξέρεις τι θα πει «σφαγή», θα έπρεπε να γνωρίζεις τι σημαίνει «γενοκτονία»... 

Ήταν στη Σρεμπρένιστα το 1995 όταν περισσότεροι από 8.000 μουσουλμάνοι, άνδρες κάθε ηλικίας, δολοφονήθηκαν από Σέρβους της Βοσνίας, υπό τις οδηγίες του Ράτκο Μλάντιτς. Στη σφαγή συμμετείχαν παραστρατιωτικές ομάδες, ξένοι εθελοντές και μισθοφόροι μεταξύ των οποίων και μέλη της Χρυσής Αυγής (όπως αποδείχτηκε αρκετά χρόνια αργότερα).

Μπορεί να μην το σκέφτηκε  κάποια τοπική αθλητική ομάδα της περιοχής αλλά τα παιδιά του ελεύθερου κοινωνικού χώρου “Μικρόπολις” και συγκεκριμένα η ομάδα του kickboxing “Fight club” αποφάσισε να έρθει λίγο πιο κοντά με τους ανθρώπους που ζουν κάτω από κακές συνθήκες στα κέντρα φιλοξενίας ξεκινώντας από το Αλεξίλ στο Δερβένι.

Στις 2 Νοεμβρίου του 1975 δολοφονήθηκε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, σκηνοθέτης, ποιητής, συγγραφέας και ποδοσφαιριστής, μια από τις πιο εκθαμβωτικές και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού καλλιτεχνικού στερεώματος. Ο Παζολίνι υπήρξε και πολιτικά αμφιλεγόμενος όταν για παράδειγμα, ενώ δήλωνε μαρξιστής και κομμουνιστής, το 1968 κατά τις φοιτητικές εξεγέρσεις πήρε το μέρος των… αστυνομικών τους οποίους χαρακτήρισε «πραγματικούς προλετάριους». Λίγο καιρό αργότερα στήριξε οικονομικά… την άλλη πλευρά και την οργάνωση Lotta Continua.

Αυτό το Σάββατο 22 Οκτωβρίου η Θεσσαλονίκη παίζει μπάλα και φορτώνει με γκολ τα δίχτυα του κοινωνικού αποκλεισμού. Η πλατεία Αριστοτέλους μετατρέπεται σε ένα φιλόξενο γήπεδο ποδοσφαίρου και υποδέχεται την Εθνική Αστέγων, τους βετεράνους του ΠΑΟΚ, την ομάδα κάτω των 19 του Άρη, τους Γιατρούς του Κόσμου, τη ΧΑΝΘ, το ACT, πρόσφυγες, δομές αλληλλεύγης, πωλητές, φίλους και υποστηρικτές του περιοδικού δρόμου «σχεδία» σε ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά αλλιώτικο από τα άλλα. Έναν αγώνα που θα έχει μόνο νικητές.

Η διαδρομή από το αεροδρόμιο του Ρίο μέχρι την καλή πλευρά της πόλης παρουσιάζει έναν «κίνδυνο» για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων: Ο επισκέπτης είναι πιθανό να αντικρίσει και την άλλη πλευρά, καθώς περνάει δίπλα από τις χιλιάδες φαβέλες της εξαθλιωμένης περιοχής του Μαρέ. Για να το αποφύγουν αυτό, οι αρχές ύψωσαν ένα τείχος ανάμεσα στο δρόμο και τις καλύβες που συνωστίζονται δίπλα. Το «Τείχος της Ντροπής», όπως αποκαλείται.

Του Θάνου Καμήλαλη για το thepressproject.gr

«Σκοτώνουν τα παιδιά μας. Το μέλλον θα είναι ακόμη χειρότερο για τους φτωχούς του Ρίο ντε Ζανέιρο»… Την ώρα που η αστυνομική βία στην πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, έρχονται οι απειλές κατά των ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων να απλώσουν ένα ακόμη πιο «γκρίζο» πέπλο, ενόψει της έναρξης της διοργάνωσης.

 

Της Αλέκας Ζουμή για το stokokkino.gr

 

Αποφασισμένοι να γεμίσουν τις βαλίτσες με πολλά γκολ και εμπειρίες ζωής, τα μέλη της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομάδας Αστέγων αναχωρούν για τη Γλασκώβη, όπου αυτή την Κυριακή (10 Ιουλίου) ξεκινά το 14ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων. Είναι η δέκατη συμμετοχή της Ελλαδας στην κορυφαία αυτή παγκόσμια αθλητική μα πρωτίστως κοινωνική διοργάνωση και η πρώτη που η χώρα μας θα εκπροσωπηθεί και από μια αμιγώς γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα. Στόχος να επιστρέψουν όλοι καλύτεροι άνθρωποι, πιο δυνατοί, για να κερδίσουν αγώνες ζωής και όχι μόνο ποδοσφαιρικούς.  

Pages